Katalog źródeł

J. G. de Baluze przedstawia wojewodzie wołyńskiemu doniesienia o warunkach traktatu pokojowego między Francją a Sabaudią oraz ocenia jego skutki polityczno-wojskowe. Informuje również o żałobie po zgonie arcybiskupa Kolonii, rozbrajaniu okrętów angielskich i sukcesach korsarzy z Saint-Malo.

J. C. de Baluze przekazuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu doniesienia ojca Voty o operacjach armii francuskiej pod Turynem i zaciętym oporze ludności Piemontu. Informuje ponadto o bankructwie Banku Anglii i przesyła załącznik z wiadomościami z Paryża.

J. C. de Baluze informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o napięciach między Danią a Szwecją w sprawie Holsztynu, nierozstrzygniętej kwestii dziewiątego elektoratu oraz starciach w Hesji. Wspomina także o poleconym przez siebie słudze, którego ma przyprowadzić hetman wielki.

J. G. de Baluze rekomenduje Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu doręczyciela listu, który zyskał już przychylność hetmana wielkiego. Prosi wojewodę o udzielenie mu protekcji oraz zapewnia o swoim głębokim szacunku.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza na prośbę dziekana Jana Czochrańskiego dawne przywileje królewskie i urzędnicze z lat 1415–1478 dla poddanych dziekanatu kościoła św. Jana we Lwowie. Dokument sankcjonuje przeniesienie tamtejszych Ormian i innych mieszkańców na prawo ormiańskie oraz całkowicie uwalnia ich od jurysdykcji urzędników grodzkich i wszelkich robocizn zamkowych.

Dokument zawiera ostatnią wolę ciężko chorej szlachcianki Anny Kulikowskiej, która przekazuje konwentowi dominikanów we Lwowie 60 grzywien oraz dwie zagrody kmiece we wsi Przedrzymiechy. Zapis ten został przeznaczony na wieczyste msze oraz nabożeństwo rocznicowe za duszę testatorki i jej zmarłego męża.

Król Jan Olbracht zwalnia mieszczan lwowskich na cztery lata od wszelkich podatków królewskich, ceł oraz podwód wojennych z uwagi na ponoszone przez nich koszty fortyfikacji miasta. Potwierdza zarazem wcześniejsze wolności nadane Lwowowi przez swego ojca, króla Kazimierza IV Jagiellończyka.

Król Jan Olbracht na sejmie walnym w Piotrkowie zatwierdza stanom Królestwa Polskiego, w tym szlachcie i mieszkańcom ziemi ruskiej, wszelkie przywileje i wolności nadane przez swoich poprzedników, królów Władysława Jagiełłę i Kazimierza Jagiellończyka.

Król Jan Olbracht potwierdza, że nadzwyczajne podatki uchwalone dobrowolnie na sejmie w Piotrkowie przez mieszkańców ziemi lwowskiej na potrzeby obrony państwa mają charakter jednorazowy. Zobowiązuje się słowem królewskim, iż świadczenia te nie stworzą precedensu i nie będą w przyszłości ściągane jako stała powinność.

Król Jan Olbracht zwalnia pogorzelców lwowskich na 15 lat, a pozostałych mieszkańców na 10 lat, od nowo ustanowionego podatku miejskiego oraz wszelkich innych opłat. Ulga ma umożliwić podźwignięcie się ze szkód po pożarze oraz odbudowę domów, baszt i umocnień obronnych miasta.

Arcybiskup lwowski Andrzej Boryszewski zatwierdza fundację i uposażenie ołtarza Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława w katedrze lwowskiej sumą 20 grzywien rocznego czynszu zabezpieczoną przez Annę z Buczacza na dobrach Litwinów i przyległościach. Dokument określa prawo patronatu Buczackich oraz nakłada na altarystę obowiązek odprawiania trzech mszy tygodniowo.

Rajcy lwowscy poświadczają, że Stanisław Maldzik wraz z żoną Małgorzatą przekazali jej rodzonemu bratu Piotrowi Nymantowi prawa do folwarku Zindrzychowskiego na przedmieściu Lwowa. Transakcję opatrzono klauzulą wzajemnego przeżycia, regulującą ewentualny powrót dóbr do darczyńców lub ich wieczyste przejście na rzecz obdarowanego.

G. H. Bartsch informuje z Okopów Świętej Trójcy o wyczerpaniu prywatnych środków przeznaczonych na żołd i zaopatrzenie regimentu oraz o trudnościach ze zrealizowaniem weksla we Lwowie. Zwraca się do adresata z uniżoną prośbą o udzielenie pożyczki w wysokości dwóch tysięcy złotych, gwarantując jej zwrot po spieniężeniu kolejnego przekazu.

Król Jan Olbracht zezwala kolegium wikariuszy wieczystych katedry lwowskiej na zakupienie domu wraz z parcelą we Lwowie na ich wspólną siedzibę. Równocześnie wyjmuje ową nieruchomość i jej mieszkańców spod jurysdykcji miejskiej oraz wszelkich podatków i ciężarów, przenosząc ją pod jurysdykcję i immunitet kościelny.

Król Jan Olbracht wydzierżawia rajcom miasta Lwowa cło lwowskie na okres jednego roku za kwotę trzystu czterdziestu grzywien. Dokument nadaje im również prawo konfiskaty przemycanych towarów oraz nakazuje urzędnikom królewskim udzielanie rajcom wszelkiej pomocy.

Arnold Bauer prosi Artura Forbesa o zmianę odbiorcy płatności i wypłacenie za okazaniem listu oraz pokwitowania stu osiemdziesięciu florenów panu Senece zamiast podpułkownikowi Boymowi.

Arnold Bauer informuje Artura Forbesa o odesłaniu podpisanego dokumentu i zaleca wypłacenie sumy panu Senece w zamian za rewers. Podkreśla przy tym, że Forbes nie powinien w tej sprawie układać się z podpułkownikiem Boymem bez pełnomocnictwa od Seneki.

Jakub zwany Zawisza wraz z rodzoną siostrą Katarzyną, spadkobiercy zmarłego Marcina Ważnego, sprzedają Marcinowi Tłustemu i jego żonie Małgorzacie dziedziczny młyn przed bramą halicką we Lwowie za sumę trzystu grzywien. Transakcja oraz warunki spłaty ratalnej zostają zatwierdzone i wpisane do akt przez starostę generalnego ruskiego Piotra Myszkowskiego.

Józef Baczyński prosi Jana Łatynowicza o pomoc dla gospodarza pałacowego, przysłanie naczynia dobrego wina oraz obiecuje uregulować wydatki związane z trunkiem i więźniem. Pismo uzupełnia dołączone pokwitowanie Łatynowicza, poświadczające odebranie wspomnianego więźnia z polecenia komisarza.

Król Jan Olbracht wydzierżawia rajcom lwowskim cło we Lwowie na okres jednego roku za kwotę 350 grzywien monety polskiej. Dokument przyznaje im także pełne prawo do konfiskowania przemycanych towarów i zatrzymywania połowy z nich.

Autor listu prosi Petera Forbesa o odesłanie trzech skrzyń z towarem z ich sklepu do Mościsk oraz o zabezpieczenie jednej z nich powrozem. Zwraca się także o pozostawienie kręgu wosku w sklepie do czasu ich przyjazdu, deklarując wdzięczność wraz ze swoim wspólnikiem.

Barbara Mitulczyna zeznaje przed sądem grodzkim lwowskim, że kwituje odbiór 90 grzywien i odstępuje królewski młyn przed Bramą Halicką we Lwowie na rzecz Marcina Tłustego i jego żony Małgorzaty pod wadium 300 grzywien. Transakcję poświadcza starosta generalny ruski i podolski Stanisław z Chodcza wraz ze świadkami.

Stanisław z Chodcza, kasztelan lwowski i starosta generalny ruski, poświadcza sprzedaż oraz rezygnację z królewskiego młyna przed bramą Halicką we Lwowie przez Jakuba Zawiszę i Annę Ważną na rzecz Marcina Tłustego i jego żony Małgorzaty za kwotę trzystu grzywien. Zbywcy przekazują młyn wraz z dawnym przywilejem oraz zobowiązują się do obrony i uwolnienia kupujących od wszelkich roszczeń osób trzecich.

Gottfried Becke informuje Arthura Forbesa o przebiegu negocjacji cenowych i zakupach różnych partii sukna w Gdańsku, przedstawiając szczegółowy wykaz zamówionych barw tkanin. Zapowiada wysyłkę towaru do Lwowa po świętym Janie oraz prosi adresata o pomoc dla swojego brata.

Gottfried Becker informuje Arthura Forbesa o odebraniu niewielkiej kwoty pieniędzy od pani Wentonowej i pozostawieniu jej u brata w oczekiwaniu na dalsze dyspozycje. Wyjaśnia powody nieodesłania gotówki do Lwowa oraz wyraża nadzieję na spotkanie podczas jarmarku w Jarosławiu.

Król Aleksander Jagiellończyk nakazuje urzędnikom ruskim i podolskim, w tym staroście lwowskiemu, udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w egzekwowaniu prawa składu poprzez aresztowanie kupców omijających Lwów i konfiskatę ich towarów na rzecz skarbu królewskiego.

Jan Frideryk Becker tłumaczy się przed Arturem Forbesem z nieporozumień związanych z misją sługi Antona oraz kontaktami z kupcami tureckimi. Wyjaśnia kwestię indosowania i realizacji weksla na 150 wołów z możliwością wypłaty w Świdnicy lub Gdańsku.

Johann Friedrich Becker dziękuje Arturowi Forbesowi za przysłane psy, omawia kwestie rozliczeń finansowych, korekty dokumentu dłużnego oraz sprawę wsparcia dla Daniela Zytkowera. Zwraca się także z prośbą o informacje dotyczące cen oraz możliwości zamówienia i transportu towarów gdańskich i wina do Jarosławia i Stanisławowa.

Jan F. Beker informuje Artura Forbesa o kwestiach handlu wołami, losach weksla na Teodora Czernowicza oraz windykacji długów od zmarłego Jurika, Daniela i innych dłużników. Przekazuje także podziękowania za otrzymane wiadomości oraz komentuje doniesienia o walkach wojsk cesarskich z Turkami i planach króla polskiego.

Jan Fryderyk Beker donosi Arturowi Forbesowi o swoim stanie zdrowia, sprawach finansowych, handlu wołami oraz wstawia się za kupcem proszącym o sukno na jarmark jarosławski. Rekomenduje również pana Zygmunta Gutryta do sfinalizowania transakcji zakupu bydła.

Król Aleksander Jagiellończyk zwalnia poddanych wsi Honiatycze, należącej do kapituły lwowskiej, na 15 lat od wszelkich robocizn i stacji na rzecz zamku lwowskiego z powodu zniszczeń poczynionych przez Turków i Tatarów. Nakazuje staroście lwowskiemu Stanisławowi z Chodcza oraz jego następcom bezwzględne przestrzeganie tej ulgi.

Jan Stanisław Bełżecki informuje Franciszka Głogowskiego o trudnościach w swatawaniu panny sędziny mielnickiej z panem Mikołajem ze względu na jej uczucie do pana Komorzyńskiego. Donosi również o pogłoskach o potajemnym ślubie we Lwowie oraz odradza to niedobrane wiekiem i majątkiem małżeństwo.

Król Aleksander Jagiellończyk, na prośbę rajców i mieszczan lwowskich, znosi doroczny jarmark przypadający na święto św. Agnieszki. Decyzję motywowano zniszczeniem ziem ruskich przez najazdy wrogów oraz faktem, że zgromadzenia kupieckie przynosiły wówczas miastu więcej szkód i zagrożeń niż pożytku.

Andreas Bell zawiadamia przebywającego we Lwowie Arthura Forbesa o pomyślnym odebraniu w Jarosławiu baryłki dostarczonej przez woźnicę Chmarę i umieszczeniu jej w piwnicy. Korespondencję kończy formułą grzecznościową oraz życzeniami zdrowia.

Andreas Bell zawiadamia Arthura Forbesa o przesłaniu za pośrednictwem George'a Griegry'ego baryłki szafranu. Wspomina również o skrzyni ekspediowanej dwa dni wcześniej do Lwowa przez żydowskiego woźnicę Moszka Chybossowicza.

Prepozyt szpitala Świętego Ducha Jan Myszkowski oraz burmistrz i rajcy lwocscy oddają spór o zarząd szpitalem i jego majątkiem pod rozstrzygnięcie kanoników lwowskich jako arbitrów. Strony zobowiązują się w dobrej wierze poddać polubownemu orzeczeniu pod rygorem kary 200 florenów.

Robert Bell donosi ze Lwowa o oporze magistratu jarosławskiego przed uznaniem przywileju królowej i o próbach podważenia go na dworze królewskim. Prosi Forbesa o interwencję u starosty i zapowiada, że pozostanie na miejscu, by obserwować dalszy rozwój wypadków.

Dokument stanowi wyrok sądu polubownego wydany przez lwowskich kanoników i dekana w sporze między radą miejską Lwowa a rektorem Janem Myszkowskim. Arbitrzy ustalili zasady zarządu lwowskim szpitalem Świętego Ducha oraz kwestie rozporządzania zapisami testamentowymi.

Belli uprzednio odmówił akceptacji weksla kupca Rosenrota z Gdańska z powodu braku gotówki przy pilnych sprawach targowych. Teraz stara się zebrać sumę u miejscowych i obcych kupców i deklaruje akceptację oraz przyszłą wypłatę. Dopisek dotyczy różnicy/straty na talarach w Gdańsku i braku zysku, lecz dokładne żądanie jest niejasne.

Dokument sądu ziemskiego lwowskiego poświadcza wieczysty i dobrowolny podział dóbr dziedzicznych oraz zastawnych w Zimnej Wodzie po zmarłym ojcu między rodzonymi siostrami Barbarą a Małgorzatą. Akt szczegółowo rozgranicza przypadające obu siostrom łany kmiece, pustki, dwór, stawy, łąki oraz określa zasady wspólnego użytkowania lasów i pastwisk.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, przesyła relację ze zniszczeń na gruntach szpitalnych i prosi swego protektora o wyjednanie korzystnych wyroków przed Sądem Asesorskim. W dopisku doprasza się pilnej odpowiedzi na swoje wcześniejsze pisma oraz bieżących wiadomości o postępach w sprawie.

Prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, Ignacy Behm, donosi o bezprawnym zajęciu i zaoraniu gruntów szpitalnych przez stolnika konarskiego Jędrzejowskiego mimo korzystnego dla szpitala wyroku sądu miejskiego. Przesyłając dokumenty procesowe, prosi adresata o poradę prawną co do dalszych kroków przeciwko uzurpatorowi.

Ignacy Behm przesyła warszawskiemu pełnomocnikowi dokumentację dotyczącą praw szpitala św. Stanisława we Lwowie oraz informuje o przekazaniu skromnego honorarium za pośrednictwem pana Solskiego. Prosi adresata o współpracę z panem Flosierowiczem w prowadzeniu sprawy i zapowiada dosłanie kolejnych pism procesowych kolejną pocztą.

Ignacy Behm przesyła odpisy mandatów wydanych przez pana Jędrzejowskiego, demaskując jego bezprawne i uporczywe roszczenia do gruntów należących do szpitala św. Stanisława. Prosi protektora o interwencję oraz wstawiennictwo w obronie interesów szpitalnego ubóstwa.

Ignacy Behm, prowizor lwowskiego szpitala św. Stanisława, prosi adresata o pomoc w zatargu z panem Jędrzejowskim, który bezprawnie zajął szpitalne grunty i groźbami uniemożliwia zbiór zasiewów. Autor przekazuje w załączeniu suplikę do kanclerza z prośbą o jej doręczenie.

Ignacy Behm zwraca się do swojego protektora z prośbą o dopilnowanie w sądzie asesorskim sprawy szpitala św. Stanisława przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymanieckim o zabrane grunta. Przesyła pozew oraz dokumenty procesowe, prosząc o wpisanie sprawy do wokandy oraz odesłanie zarzutów o gwałty do sądu magdeburskiego.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, prosi swojego protektora o dopilnowanie na sądach asesorskich sprawy przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymańczewskim o odzyskanie zagarniętych gruntów szpitalnych. Zabiega również o to, aby sprawa toczyła się z powództwa wzajemnego, a kwestię popełnionych gwałtów skierowano w pierwszej instancji do sądu magdeburskiego.

Król Aleksander Jagiellończyk nakazuje, aby przez okres dwóch lat obcy kupcy nie nabywali towarów we Lwowie od innych przyjezdnych handlarzy przed miejscowymi mieszczanami. Złamanie tego zakazu skutkuje konfiskatą towarów, które mają zostać przeznaczone na budowę i naprawę fortyfikacji miejskich.

Józef Bem domaga się od prezydenta Lwowa wypłaty zaległych dwustu złotych za kwaterę udostępnioną kapitanowi Rożnowskiemu na mocy kontraktu miejskiego. Uprzedza również, że nie może dłużej gościć oficera, i prosi o wskazanie mu nowego lokum.

Dokument potwierdza i inkorporuje zapis mieszczanina lwowskiego Piotra Strzyżka, który przekazał swój dom na uposażenie polskiego kaznodziei przy katedrze metropolitalnej we Lwowie. Kaznodzieja został równocześnie zobowiązany do odprawiania dwóch cotygodniowych mszy w ufundowanej przez darczyńcę kaplicy nad bramą katedralną.