Katalog źródeł

Król Aleksander Jagiellończyk, na prośbę rajców i mieszczan lwowskich, znosi doroczny jarmark przypadający na święto św. Agnieszki. Decyzję motywowano zniszczeniem ziem ruskich przez najazdy wrogów oraz faktem, że zgromadzenia kupieckie przynosiły wówczas miastu więcej szkód i zagrożeń niż pożytku.

Andreas Bell zawiadamia przebywającego we Lwowie Arthura Forbesa o pomyślnym odebraniu w Jarosławiu baryłki dostarczonej przez woźnicę Chmarę i umieszczeniu jej w piwnicy. Korespondencję kończy formułą grzecznościową oraz życzeniami zdrowia.

Andreas Bell zawiadamia Arthura Forbesa o przesłaniu za pośrednictwem George'a Griegry'ego baryłki szafranu. Wspomina również o skrzyni ekspediowanej dwa dni wcześniej do Lwowa przez żydowskiego woźnicę Moszka Chybossowicza.

Andreas Bell donosi z Jarosławia o uzgodnieniach z gospodarzem dotyczących przygotowania i przebudowy kwatery dla Forbesa oraz o trudnościach z ugodzeniem się w kwestii kosztów. Informuje również o sprawach finansowych, wiadomościach od znajomych oraz wyjeździe grupy Szkotów na komunię do Radzięcina.

Prepozyt szpitala Świętego Ducha Jan Myszkowski oraz burmistrz i rajcy lwocscy oddają spór o zarząd szpitalem i jego majątkiem pod rozstrzygnięcie kanoników lwowskich jako arbitrów. Strony zobowiązują się w dobrej wierze poddać polubownemu orzeczeniu pod rygorem kary 200 florenów.

Robert Bell donosi ze Lwowa o oporze magistratu jarosławskiego przed uznaniem przywileju królowej i o próbach podważenia go na dworze królewskim. Prosi Forbesa o interwencję u starosty i zapowiada, że pozostanie na miejscu, by obserwować dalszy rozwój wypadków.

Robert Bell prosi Arthura Forbesa o utrzymanie aresztu na sporne towary w Lipsku i wstrzymanie ich wydania panu Westowi aż do jego osobistego przybycia pod koniec miesiąca. Podkreśla przy tym swoje roszczenia finansowe oraz zapowiada rychłe spotkanie.

Dokument stanowi wyrok sądu polubownego wydany przez lwowskich kanoników i dekana w sporze między radą miejską Lwowa a rektorem Janem Myszkowskim. Arbitrzy ustalili zasady zarządu lwowskim szpitalem Świętego Ducha oraz kwestie rozporządzania zapisami testamentowymi.

Adres do Stanisława Jana Jabłonowskiego, kasztelana krakowskiego i najwyższego wodza wojsk Królestwa Polskiego, do Warszawy.

Belli uprzednio odmówił akceptacji weksla kupca Rosenrota z Gdańska z powodu braku gotówki przy pilnych sprawach targowych. Teraz stara się zebrać sumę u miejscowych i obcych kupców i deklaruje akceptację oraz przyszłą wypłatę. Dopisek dotyczy różnicy/straty na talarach w Gdańsku i braku zysku, lecz dokładne żądanie jest niejasne.

Dokument sądu ziemskiego lwowskiego poświadcza wieczysty i dobrowolny podział dóbr dziedzicznych oraz zastawnych w Zimnej Wodzie po zmarłym ojcu między rodzonymi siostrami Barbarą a Małgorzatą. Akt szczegółowo rozgranicza przypadające obu siostrom łany kmiece, pustki, dwór, stawy, łąki oraz określa zasady wspólnego użytkowania lasów i pastwisk.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, przesyła relację ze zniszczeń na gruntach szpitalnych i prosi swego protektora o wyjednanie korzystnych wyroków przed Sądem Asesorskim. W dopisku doprasza się pilnej odpowiedzi na swoje wcześniejsze pisma oraz bieżących wiadomości o postępach w sprawie.

Prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, Ignacy Behm, donosi o bezprawnym zajęciu i zaoraniu gruntów szpitalnych przez stolnika konarskiego Jędrzejowskiego mimo korzystnego dla szpitala wyroku sądu miejskiego. Przesyłając dokumenty procesowe, prosi adresata o poradę prawną co do dalszych kroków przeciwko uzurpatorowi.

Ignacy Behm przesyła warszawskiemu pełnomocnikowi dokumentację dotyczącą praw szpitala św. Stanisława we Lwowie oraz informuje o przekazaniu skromnego honorarium za pośrednictwem pana Solskiego. Prosi adresata o współpracę z panem Flosierowiczem w prowadzeniu sprawy i zapowiada dosłanie kolejnych pism procesowych kolejną pocztą.

Ignacy Behm przesyła odpisy mandatów wydanych przez pana Jędrzejowskiego, demaskując jego bezprawne i uporczywe roszczenia do gruntów należących do szpitala św. Stanisława. Prosi protektora o interwencję oraz wstawiennictwo w obronie interesów szpitalnego ubóstwa.

Ignacy Behm, prowizor lwowskiego szpitala św. Stanisława, prosi adresata o pomoc w zatargu z panem Jędrzejowskim, który bezprawnie zajął szpitalne grunty i groźbami uniemożliwia zbiór zasiewów. Autor przekazuje w załączeniu suplikę do kanclerza z prośbą o jej doręczenie.

Ignacy Behm zwraca się do swojego protektora z prośbą o dopilnowanie w sądzie asesorskim sprawy szpitala św. Stanisława przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymanieckim o zabrane grunta. Przesyła pozew oraz dokumenty procesowe, prosząc o wpisanie sprawy do wokandy oraz odesłanie zarzutów o gwałty do sądu magdeburskiego.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, prosi swojego protektora o dopilnowanie na sądach asesorskich sprawy przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymańczewskim o odzyskanie zagarniętych gruntów szpitalnych. Zabiega również o to, aby sprawa toczyła się z powództwa wzajemnego, a kwestię popełnionych gwałtów skierowano w pierwszej instancji do sądu magdeburskiego.

Król Aleksander Jagiellończyk nakazuje, aby przez okres dwóch lat obcy kupcy nie nabywali towarów we Lwowie od innych przyjezdnych handlarzy przed miejscowymi mieszczanami. Złamanie tego zakazu skutkuje konfiskatą towarów, które mają zostać przeznaczone na budowę i naprawę fortyfikacji miejskich.

Józef Bem domaga się od prezydenta Lwowa wypłaty zaległych dwustu złotych za kwaterę udostępnioną kapitanowi Rożnowskiemu na mocy kontraktu miejskiego. Uprzedza również, że nie może dłużej gościć oficera, i prosi o wskazanie mu nowego lokum.

Dokument potwierdza i inkorporuje zapis mieszczanina lwowskiego Piotra Strzyżka, który przekazał swój dom na uposażenie polskiego kaznodziei przy katedrze metropolitalnej we Lwowie. Kaznodzieja został równocześnie zobowiązany do odprawiania dwóch cotygodniowych mszy w ufundowanej przez darczyńcę kaplicy nad bramą katedralną.

Przeor uznaje obowiązek stawienia się przed sądem asesorskim, lecz prosi o rozstrzygnięcie sprawy przez sąd rady miejskiej dla uniknięcia kosztów. Chce wyznaczenia komisarzy do obejrzenia dokumentów dotyczących gruntów klasztoru. W związku z niedawnym pilnym wyjazdem prosi o tydzień do powrotu, zwolnienie z terminów asesorskich i zgodę na dalszą budowę do polubownego rozstrzygnięcia, przy czym budynki mają przypaść temu, komu zostanie przyznany grunt.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje kanonikowi kamienieckiemu i notariuszowi królewskiemu Sewerynowi Herburtowi z Felsztyna plac czyli dworzysko we wsi Nahorce w powiecie lwowskim. Nadanie zostaje zwolnione z ciężarów zamkowych i przeniesione na prawo ziemskie.

Autor odpowiada na prośbę magistratu lwowskiego w sprawie, którą nazywa słuszną, i pisze o dojściu do wzajemnego zadośćuczynienia. Zapewnia o przychylności wobec miasta i liczy na odwzajemnienie. Kluczowa fraza określająca procedurę, być może z udziałem syndyków, wymaga ponownego odczytu; z listu nie wynika, że ugoda została zawarta.

Stanisław z Chodcza, starosta generalny ziem ruskich, poświadcza wpis z lwowskich akt grodzkich, w którym Jan Rzeszowski kwituje rajców lwowskich z odbioru 130 grzywien za opuszczoną kamienicę przy ulicy Żydowskiej we Lwowie. Rzeszowski zrzeka się wszelkich praw do tej nieruchomości, unieważnia dotychczasowe zapisy i zobowiązuje się do obrony miasta przed roszczeniami swoich krewnych.

Marszałek Trybunału Koronnego Stanisław Kazimierz Bieniewski upomina magistrat lwowski za uwięzienie rannej szlachty w więzieniu dla złodziei, uznając to za zniewagę stanu rycerskiego. Wzywa władze miejskie do zaniechania tych działań ze względu na trwające postępowanie trybunalskie i wypomina im niewdzięczność za dotychczasowe wstawiennictwo u króla.

Papież Juliusz II powiadamia sufraganów kościoła lwowskiego o prekonizacji Bernarda na urząd arcybiskupa lwowskiego po przeniesieniu dotychczasowego metropolity Andrzeja na stolicę gnieźnieńską. Nakazuje im okazywanie nowemu arcybiskupowi należnego posłuszeństwa i czci.

Autor przedstawia dolegliwości wynikające ze sporu z lwowskim magistratem i prosi wiceseniora o użycie wpływu, by sprawę załatwić. Wspomina działania przeciw niemu w Warszawie i we Lwowie oraz opisuje paradoksalnie swój status jako zarazem radcy i ławnika oraz osoby tych funkcji pozbawionej. Prosi o wyraźną odpowiedź magistratu i adresata, zapowiadając, że na podjęcie decyzji pozostało mało czasu. Jeżeli sprawa trafi do sądu, zastrzega znaczenie tego listu. Późniejsza okładka wiąże spór z sekretarzem Czechowiczem; sam tekst listu nie pozwala tu pewnie określić jego roli.

Papież Juliusz II informuje króla Aleksandra Jagiellończyka o mianowaniu Bernarda Wilczka arcybiskupem lwowskim na miejsce przeniesionego do Gniezna arcybiskupa Andrzeja. Wzywa monarchę do otoczenia nowego pasterza i jego archidiecezji królewską opieką oraz życzliwym wsparciem.

Józef Brzeźnicki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o listy wstawiennicze do dygnitarzy krakowskich w celu wypłaty należnych mu pieniędzy z podatków. Skarży się również na odesłanie jego pocztu z chorągwi i deklaruje gotowość do służby podczas sejmu.

Józef Brzeźnicki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o interwencję u chorążego krakowskiego w sprawie wypłaty zaległego żołdu z uchwalonych podatków. Zwraca uwagę na niechęć podkomorzego krakowskiego do uregulowania dawnych należności i w razie wyjazdu dygnitarza prosi o przesłanie listu polecającego pocztą.

Król Aleksander Jagiellończyk zezwala kapitule metropolitalnej we Lwowie na wykupienie królewskiej wsi Czerkasy z rąk dotychczasowych tenutariuszy i nadaje jej tę wieś na własność z immunitetem. Ponadto król przyznaje wolny brzeg w granicach wsi Mszana pod budowę stawu rybnego.

Berens zamierza nazajutrz rozmawiać z Bellem i zaoferować mu zastaw dla uzyskania wypłaty. Bell uzależnia rozliczenie we Lwowie od wypłacenia pieniędzy w Gdańsku. Autor zapowiada kolejny list z wynikiem rozmowy.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie trzecią miarę dochodów z młyna królewskiego przed Bramą Halicką na przedmieściu lwowskim z prawem jej wykupu. Nadane pożytki mają posłużyć uposażeniu nowo fundowanych wikariuszy wieczystych przy katedrze lwowskiej.

Benedykt Bernatowicz usprawiedliwia swoją nieobecność przed burmistrzem i rajcami lwowskimi chorobą, obiecując po wyzdrowieniu przedstawić prywatne listy na obronę swojej dobrej reputacji. Z obawy przed powierzeniem poufnej korespondencji pośrednikom wstrzymuje się z natychmiastowym przesłaniem dokumentów.

Król Aleksander Jagiellończyk zwalnia obywateli i mieszkańców Lwowa ze wszelkich ceł oraz opłat przewozowych, mostowych i grobelnych w całym Królestwie Polskim, zrównując ich uprawnienia z prawami mieszczan krakowskich. Przywilej nadano w nagrodę za ofiarność lwowian przy wznoszeniu miejskich fortyfikacji obronnych chroniących kraj przed najazdami.

M. W. Biernacki donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o nadużyciach rajtarów saskich oraz o przygotowywanych protestacjach i pozwach przed Trybunałem Koronnym. Jednocześnie prosi o zwrot kosztów i wsparcie finansowe z racji prowadzenia spraw prawnych w Piotrkowie.

Władysław Biernacki prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję oraz listy polecające do marszałka i deputatów trybunalskich w toczącym się procesie z panem Zbockim. Informuje również o podejmowanych w Kijowie staraniach w celu pozyskania funduszy dla wojewody na zbliżający się sejm.

Władysław Biernacki uskarża się z Piotrkowa na koszty i straty ponoszone podczas zasiadania w trybunale oraz informuje o wysłaniu zaufanego człowieka na Kujawy w sprawach wojewody. Usilnie prosi również Jana Jabłonowskiego o listy wstawiennicze do Trybunału w toczącym się sporze z panem Bocheńskim.

Władysław Biernacki usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w odebraniu pieniędzy na Kujawach, spowodowanego odmową wydania asygnacji przez marszałka sejmiku. Deklaruje gotowość zaczekania na kolejny zjazd i prosi o instrukcje oraz usprawiedliwienie jego zwłoki u wojewody kijowskiego.

W. Biernacki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu pomyślny wyciąg z dekretu Trybunału Piotrkowskiego w sprawie międzyrzeckiej oraz informuje o staraniach o asygnatę na windykację w Bóbrce. Zapowiada również wyjazd na sejmik, przekazanie inwentarza panu Bocheńskiemu oraz przygotowanie transportu sukna.

Król Aleksander Jagiellończyk pozostawia lwowskiego mieszczanina Marcina Tłustego i jego żonę Małgorzatę w posiadaniu i użytkowaniu młyna przed Bramą Halicką na okres pięciu lat. Monarcha nakazuje jednocześnie staroście lwowskiemu ochronę ich praw i unieważnia wszelkie wcześniejsze przeciwne zezwolenia.

Markiz de Béthune poświadcza, że Jerzy Livault jest bratem zmarłego kapitana Klaudiusza, i prosi Lwów o wydanie mu całego spadku, gdziekolwiek się znajduje. List nie potwierdza wykonania tej prośby.

Król Aleksander Jagiellończyk eryguje w katedrze lwowskiej kanonikat i prebendę przeznaczoną dla stałego kaznodziei w celu krzewienia wiary i głoszenia słowa Bożego. Prawo patronatu oraz wyboru odpowiedniego kapłana na to stanowisko monarcha przekazuje wieczcancel arcybiskupowi Bernardowi i kapitule lwowskiej.

Markiza prosi zięcia o przyjęcie młodego szlachcica, syna jej niezamożnej przyjaciółki. Chwali jego wychowanie, matematykę i fortyfikacje; młodzieniec interesuje się językami i obcymi krajami. W sprawie ma pośredniczyć pan de Balus.

Markiza odpowiada zięciowi po przedwczesnym porodzie córki i śmierci ich dziecka. Prosi o opiekę i częstsze wiadomości. Opisuje też własne dolegliwości, silną chrypkę i niemożność opuszczenia łóżka.

Markiza odpowiada na list z 5 stycznia. Za najlepszy dowód swej życzliwości uznaje żonę, którą dała adresatowi; jego zadowolenie z małżeństwa zwiększa jej przywiązanie do obojga.

W odpowiedzi na list z 15 sierpnia markiza chwali uczucia zięcia wobec żony i królowej. Uzależnia pełnię swej życzliwości od ich trwałości; wzywa go do jedności rodziny i popierania interesów królowej.

Radość z powrotu zięcia i porodu córki łączy się z troską o portrety i przesyłki. Markiza prosi o przeciwdziałanie posunięciom korzystnym dla cesarza kosztem Francji oraz listy do pokazania na dworze. Wypomina zięciowi przemilczenie słów królowej na jej temat.

Markiza przesyła list przez Samuela. Po wspólnej stracie prosi zięcia, by łagodził cierpienie królowej oraz okazywał jej wdzięczność i przywiązanie do jej interesów.