Katalog źródeł

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.

Ksiądz Stanisław Witwiński dziękuje rajcy Hayderowi za wyprawienie w drogę. Poniżej potwierdza dług 195 złotych wobec rajcy. Dokument nie potwierdza spłaty.

Syn zapewnia matkę, że regularnie pisze. Posyła dwa czerwone złote, prosi o wiadomość o zdrowiu i tłumaczy, że liczne sprawy wstrzymują jego przyjazd do Lwowa.

Dominik Wyszyński zapewnia matkę, że pamięta o niej mimo przykrości i prześladowań. Prosi o modlitwę i przewiduje powrót do Lwowa; miejsce datacji wymaga kontroli.

Rejestr obejmuje odzież, broń, pościel, naczynia, sprzęty domowe, wozy, konie i bydło. To osobny odpis spisu rzeczy, nie trzeci list do matki.

Autor zamierza wyjechać i prosi adresata o poranną wizytę u księżnej w znanej mu sprawie. Liczy na jego protekcję.

Autor dziękuje za interwencję, zapewnia o wdzięczności i mówi o zawiści oraz oszczerstwach. Wyblakły tekst nie pozwala ustalić przedmiotu sporu.

Wiśniowiecki zapewnia wojewodę wołyńskiego, nazywanego wujem, o niezmiennej życzliwości i wdzięcznej pamięci. Przesyła również uszanowanie wojewodzinie.

Autor odwołuje się do więzi rodzinnych i prosi o poparcie u księżnej marszałkowej. W dopisku zapowiada przyjazd do Warszawy; sprawa deputacji pozostaje niejasna.

Wiśniowiecki prosi magistrat o przychylność dla Antoniego Cynalika w jego sprawie i obiecuje trwałą wdzięczność. Przedmiotu sprawy nie podaje.

Wiśniowiecki zarzuca magistratowi sprzeciw wobec uzgodnień z metropolitą i bazylianami. Prosi o załatwienie sporu, przypominając o przyjaźni i własnym udziale w porozumieniu.

Autor prosi o wstrzymanie procesu z bazylianami do sejmu. Wspomina wcześniejsze listy w sprawie św. Antoniego, rekomendację bazylianów i pełnomocnictwo dla posłów; deklaruje przyjaźń dla Lwowa.

Autor przypomina prośbę z listu napisanego we Lwowie i domaga się przychylnego, szybkiego załatwienia sprawy Antoniego Cynalika.

Nowo mianowany wojewoda ruski prosi magistrat, by nie wzywał przed swój sąd spraw Żydów należących do jego jurysdykcji. Zapewnia zarazem miasto o swojej opiece.

Michał Wiśniowiecki zawiadamia wuja o narodzinach syna. Przedstawia dziecko jako wnuka adresata i nadzieję na podtrzymanie rodziny. Dokładny dzień narodzin wymaga kontroli.

Michał Wiśniowiecki odzywa się do wuja po podróży, potwierdza wdzięczność i chęć osobistego spotkania. Miejsce datacji wymaga dalszej kontroli.

Autor tłumaczy brak osobistej wizyty nieustaloną zimową drogą. Zapewnia wuja o niezmiennej przychylności i prosi o dalszą protekcję.

Zachowany początek listu ponawia prośbę i wyjaśnia, że celem autora jest służba pod komendą dobrodzieja. Dalszy ciąg, podpis i datownik nie występują w udostępnionym PDF.

Autor przeprasza za długie milczenie. Wspomina stan szlachecki i ochronę praw, zapewnia o oddaniu; podpis oraz część łacińskich zwrotów wymagają kontroli.

Michał Wiśniowiecki obawia się, że nieprzychylne relacje osłabiły jego pozycję u dobrodzieja. Zapewnia o niewinności i prosi wuja o pośrednictwo oraz protekcję.

Wiśniowiecki prosi lwowskie władze o łagodniejsze potraktowanie Gabriela w sprawie sądowej. Zapowiada, że sam zainteresowany będzie zabiegał o ich przychylność. List nie podaje kwoty ani rozstrzygnięcia sprawy.

Zaproszenie ławników na naradę jutro o 14:00: przyszłe obciążenia kamienic sprzedanych Żydom przez jezuitów, odzyskanie akt po Łaskowskim i zakwestionowany kontrakt dotyczący kapliczki cechu szewców.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Kapitan wracających z Węgier wojsk przedstawia asygnację na kwatery. Autor podaje 90 porcji i 1700 zł miesięcznie, porównuje obciążenie z Borzechowem i prosi wojewodę o instrukcje.

Winiarski nie znalazł weksla mimo podróży do Gdańska i Torunia. Pisze o odmowie zaprzysiężenia szkód wojskowych i radzi wysłać zboże Wisłą zaraz po ustąpieniu lodu.

Winiarski opisuje trwogi i własne straty, nie może znaleźć pieniędzy dla adresata. Proponuje rozliczenie przez Bruna we Lwowie i Dytlofsona w Gdańsku; oczekuje odpowiedzi pocztowej.

Winiarski informuje o płatności Szymanowicza i sporze Świecia o hybernę. Prosi o przywilej pozwalający przyjąć zięcia Bartholdyego do mieszczaństwa mimo odmowy miasta.

Skarga na egzekucje wojskowe, koszty i ucieczkę poddanych. Starostwo ma dostarczyć 1000 drewna do Torunia oraz ludzi do palisad. Osobno: pieniądze u Bartoldego, weksel i wiadomość o poczcie gdańskiej.

Autor omawia ceny i spław drewna, proponuje zakupy gdańskie przed konwokacją. Donosi o podpaleniu stodół ze zbożem oraz o biciu mieszkańców Śliwic i wymuszeniu ośmiu podwód.

Autor opisuje ciężary przemarszu rajtarów, zarzuty wobec Sędzickiego i trudności z przekazaniem 6300 zł hyberny do Lwowa. Proponuje weksel za pośrednictwem kupca Szymanowicza.

Po pokazaniu uniwersałów komendant odwołał ze starostwa kilkudziesięciu Sasów. Autor zapowiada wykaz przypraw i tkanin oraz wyjazd do Gdańska; radzi szybko wysłać statki ze zbożem.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Bartoldy gotów wyłożyć 6000 talarów bitych za zabezpieczeniem spłaty z łast i hiberny. Winiarski ponagla decyzję o Sędzickim i rozliczeniu dwóch tysięcy dobrej monety.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Winiarski proponuje pożyczkę 20 tysięcy u Bartoldego, wypłatę w Gdańsku i przesłanie wekslem do Warszawy. Prosi o rozstrzygnięcie sprawy Sędzickiego, któremu zarzuca krzywdzenie ludzi i zaległości.

Generał jezuitów dziękuje za życzliwość Lwowa wobec zakonu. Podkreśla, że wiadomości otrzymał od wiarygodnych świadków, i obiecuje modlitwę za radę oraz mieszkańców. Oryginał datowany 1626, okładka 1616.

Porady prawne dla Lwowa: zamknięte akta warszawskie, pospolite ruszenie, straż miejska, opór wobec poborców i apelacje. Autor zaleca obronę jurysdykcji miasta.

Sprawa kondemnaty związanej z Kupińskim. Autor radzi pozew o uchylenie rozstrzygnięcia i przysłanie syndyka lub innego przedstawiciela z dokumentami.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o doręczeniu pełnomocnictwa panu Taralskiemu oraz o planowanych działaniach prawnych przed sądem asesorskim w sprawie pana Kupińskiego. Zabiega o formalne wstrzymanie procesu do czasu przybycia pana Nuszczyńskiego do Warszawy.

Sprawa doktora i możliwość rozpoznania jej poza kolejnością. Ormianie spierają się o otwarte wydawanie akt sądowych; autor przywołuje dekret Jana III z Żółkwi.

Autor zawiadamia o postępowaniu za niestawiennictwo całego magistratu przed sądem asesorskim i oczekuje instrukcji w tej sprawie.

Autor ubolewa nad wynikiem sprawy Wilczkowej, lecz informuje o korzystnej zmianie punktu wyroku dotyczącego jurysdykcji Lwowa.

Wojciech Włoszkiewicz donosi władzom Lwowa o wniesieniu do sądu asesorskiego spraw z powództwa Kupińskiego, które zdołał chwilowo wstrzymać w Kancelarii Dekretowej do czasu nadejścia instrukcji z miasta. Przestrzega, by ewentualny deputat przybył niezwłocznie, gdyż sądy wkrótce wznowią obrady, a referendarz wkrótce wyjeżdża.

Biskup odpowiada na życzenia magistratu i życzy wszystkim mieszkańcom Lwowa pomyślności w nowym roku oraz w następnych latach.

Wodzicki nie chce wydawać reskryptu bez znajomości sprawy rozpoznawanej przez sądy asesorskie. Przekazuje dokumenty kanclerzowi koronnemu.

Brulion skierowany do Wodzickiego deklaruje posłuszeństwo królowi, ale zasadniczy fragment odpowiedzi na memoriał pozostaje niepewny.

Perykant Nowicki dostarczył wyjaśnienia doktora Franchiego w sporze z Wajzerem, królewskim jubilerem. Wodzicki przesyła je do dworu.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Wodzicki otrzymał odpowiedź w sprawie memoriału Wajzera. Prosi o przyspieszenie listu doktora Franchiego, którego jeszcze nie dostał.