Katalog źródeł

Król Władysław Jagiełło przenosi wsie Hodowice i Żydatycze, należące do oficjała halickiego i szpitalnika lwowskiego Jakuba, z prawa polskiego na prawo magdeburskie. Nadaje sołtysom pełną jurysdykcję sądową nad mieszkańcami, uwalniając ich spod władzy urzędników królewskich.

Król Władysław Jagiełło na prośbę Jana z Zubrzy przenosi jego wieś Zubrzę z prawa polskiego na prawo magdeburskie. Dokument wyłącza mieszkańców wsi spod jurysdykcji urzędników królewskich i nadaje pełnię władzy sądowniczej miejscowemu sołtysowi.

Król Władysław Jagiełło na prośbę archidiakona lubelskiego Stanisława Erpisski przenosi wieś Hodowicę, należącą do lwowskiej prebendy św. Jana, z prawa polskiego i ruskiego na prawo niemieckie magdeburskie. Dokument nadaje mieszkańcom immunitet od sądów urzędników ziemskich oraz określa zakres jurysdykcji sołtysa.

Król Jan Kazimierz wyraża zdziwienie z powodu skazania starosty łomżyńskiego przez władze Lwowa na karę za sprzeniewierzenie. Informuje o wydaniu mu listu żelaznego i nakazuje magistratowi wysłanie do Lublina pełnomocników w celu rozliczenia się i wystawienia pokwitowania.

Król Jan Kazimierz poleca wojewodzie Stanisławowi Lanckorońskiemu przewodniczenie komisji odbierającej od mieszczan lwowskich rachunki z funduszy czopowych przeznaczonych na fortyfikacje. Jednocześnie monarcha zwalnia mieszkańców Lwowa i podległych mu dóbr z obowiązku wyprawiania piechoty na pospolite ruszenie, nakazując zatrzymanie ludzi na miejscu w charakterze miejskiej załogi.

Król Jan Kazimierz nakazuje władzom Lwowa zorganizowanie transportu trzystu pozostawionych w mieście kopii i dostarczenie ich do Lublina. Szczegółowych informacji w sprawie przewozu broni oraz przynależnych do niej proporców ma udzielić Krzysztof Bernatowicz.

Wincenty z Szamotuł, kasztelan międzyrzecki i starosta generalny ruski, poświadcza ugodę zawartą między rodzonymi braćmi Janem Zubrskim i Pawłem Gawronką z Bierawy dotyczącą podziału obecnego i przyszłego majątku oraz spadków. Na mocy porozumienia Jan Zubrski zobowiązuje się wypłacić bratu Pawłowi trzydzieści grzywien obiegowej monety.

Rajcy Doliny potwierdzają odebranie uniwersału królewskiego i protestacji magistratu lwowskiego dotyczących poboru uchwalonej donatywy sejmowej. Deklarują powiadomienie pospólstwa o nałożeniu na miasteczko kwoty dwustu złotych i wyznaczenie terminu jej przekazania na 15 maja.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza radzie i mieszczanom lwowskim przywilej lokacyjny króla Kazimierza Wielkiego z 1356 roku, gwarantujący miastu prawo magdeburskie, immunitet sądowy oraz nadania ziemskie.

Rajcy przesyłają Wachlowiczowi list instygatora koronnego i polecają stosować się do jego rad w sporze ze starostą łomżyńskim. Proszą też o poznanie zdania instygatora w sprawie sumy tatarskiej oraz o dopilnowanie pozwu. Dopiski wspominają doręczenie dokumentów i koszty posłańca; ich część pozostaje nieodczytana.

Jerzy Bałaban informuje radę miasta Lwowa o swojej interwencji u wojewody krakowskiego w sprawie zarzutów dotyczących aresztowanych Żydów. Zachęca rajców do przygotowania się na zjazd komisji śledczej, która ma dowieść ich niewinności pomimo niechęci wojewody i oskarżeń pana Tarnawskiego.

Baluze dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za doniesienia o rokowaniach dotyczących konfederacji wojskowej i zapowiada rychłe spotkanie w Warszawie. Przekazuje także skąpe wiadomości z Francji o ruchach wojsk, sukcesach morskich oraz perspektywach rozmów pokojowych.

Autor spodziewał się przyjazdu adresata, lecz otrzymał jego list do Paryża. Przekazuje sprzyjające Francji wieści i ustala dalsze postępowanie z wekslem przesłanym przez stolnika Pilskiego.

Rękopiśmienne nowiny przedstawiają działania wojsk francuskich w Niderlandach, nad Renem i w Piemoncie. Zawierają pogłoski o śmierci królowej wdowy hiszpańskiej oraz tajnych rokowaniach Callières’a; autor wyraźnie rozróżnia pogłoski i informacje, które uważa za pewne.

Autor relacjonuje hetmanowi Jabłonowskiemu przebieg działań wojennych w Europie, w tym sukcesy wojsk francuskich w Katalonii i korsarza Jeana Barta na morzu, manewry w Niderlandach oraz sytuację pod Turynem i Temeszwarem. Opisuje także wrażenia dyplomatów papieskich z wizyty w Wersalu oraz donosi o śmierci hiszpańskiej królowej wdowy.

Zmiany kolorów 100 sztuk raszy mogą nadejść zbyt późno. Barker obiecuje także zamówić dwa zegarki u najlepszego wytwórcy w mieście i wyjaśnia ograniczenia sprawdzenia ich chodu.

Osobna karta z trzynastoma pozycjami kolorystycznymi zamówienia na 100 sztuk towaru i prośbą o szybkie zgłoszenie zmian.

Arcybiskup lwowski Andrzej Boryszewski zatwierdza fundację i uposażenie ołtarza Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława w katedrze lwowskiej sumą 20 grzywien rocznego czynszu zabezpieczoną przez Annę z Buczacza na dobrach Litwinów i przyległościach. Dokument określa prawo patronatu Buczackich oraz nakłada na altarystę obowiązek odprawiania trzech mszy tygodniowo.

Autorzy podjęli w Warszawie starania o sprawę odzyskania należnej miastu sumy. Bartsch relacjonuje uzyskanie dekretu na podstawie dostarczonych odpisów, żądanie zestawienia przychodów miasta oraz memoriał do kanclerza obejmujący spór z garnizonem, kwatery oficerskie, sprawę pewnego mieszczanina i roszczenia wobec Rzeczypospolitej. Prosi o dodatkowe dokumenty, pomoc towarzyszącego mu Cyruliego i pokrycie wydatków.

Baillie dziękuje za obietnicę i żartobliwie odnosi się do rezygnacji Forbesa z alkoholu. Zapewnia o własnej stałości wobec króla K.W. i ostrzega przed francuskim stronnictwem, którego wpływy w Polsce uważa za znaczne.

Autor relacjonuje Forbesowi wizytę u starosty, rozmowę o sprawach wspólnego stronnictwa i zapewnienie, że nie podjęto działań przeciw niemu. Dodaje wiadomości o zdrowiu dworu oraz żartobliwą uwagę o napoju lub lekarstwie.

Baillie relacjonuje kontakty z Hiltznerem, Thomsonem i Burnettem oraz oczekiwanie na spłatę. Zamierza dochodzić pieniędzy w Gdańsku. Opisuje uciążliwy ból żołądka oraz przyjęcie przez przyjaciela, który częstował dobrym węgierskim winem.

Baillie informuje o przybyciu do Rzeszowa i złym rynku. Narzeka na brak wpływów, nieobecność znajomych z Siedmiogrodu i Wołoszczyzny oraz brak należności z Podola i Ukrainy. Opisuje powódź, która miała zniszczyć cesarskie obozowisko oraz zasoby.

Odpis szkockiej proklamacji tolerancyjnej: zezwolenie umiarkowanym prezbiterianom na nabożeństwa tylko w prywatnych domach, odrębna ulga dla kwakrów, zawieszenie przepisów przeciw katolikom i warunkowa amnestia. Dokument zachowuje zakaz nabożeństw na otwartym terenie, wprowadza nową przysięgę bezwzględnego posłuszeństwa oraz zarządza ogłoszenie i opieczętowanie. Nie jest to angielska deklaracja z4kwietnia1687.

Jan F. Beker informuje Artura Forbesa o kwestiach handlu wołami, losach weksla na Teodora Czernowicza oraz windykacji długów od zmarłego Jurika, Daniela i innych dłużników. Przekazuje także podziękowania za otrzymane wiadomości oraz komentuje doniesienia o walkach wojsk cesarskich z Turkami i planach króla polskiego.

Jan Stanisław Bełżecki informuje Franciszka Głogowskiego o trudnościach w swatawaniu panny sędziny mielnickiej z panem Mikołajem ze względu na jej uczucie do pana Komorzyńskiego. Donosi również o pogłoskach o potajemnym ślubie we Lwowie oraz odradza to niedobrane wiekiem i majątkiem małżeństwo.

Andreas Bell donosi z Jarosławia o uzgodnieniach z gospodarzem dotyczących przygotowania i przebudowy kwatery dla Forbesa oraz o trudnościach z ugodzeniem się w kwestii kosztów. Informuje również o sprawach finansowych, wiadomościach od znajomych oraz wyjeździe grupy Szkotów na komunię do Radzięcina.

Robert Bell donosi ze Lwowa o oporze magistratu jarosławskiego przed uznaniem przywileju królowej i o próbach podważenia go na dworze królewskim. Prosi Forbesa o interwencję u starosty i zapowiada, że pozostanie na miejscu, by obserwować dalszy rozwój wypadków.

Robert Bell prosi Arthura Forbesa o utrzymanie aresztu na sporne towary w Lipsku i wstrzymanie ich wydania panu Westowi aż do jego osobistego przybycia pod koniec miesiąca. Podkreśla przy tym swoje roszczenia finansowe oraz zapowiada rychłe spotkanie.

Papież Juliusz II powiadamia sufraganów kościoła lwowskiego o prekonizacji Bernarda na urząd arcybiskupa lwowskiego po przeniesieniu dotychczasowego metropolity Andrzeja na stolicę gnieźnieńską. Nakazuje im okazywanie nowemu arcybiskupowi należnego posłuszeństwa i czci.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje kapitule metropolitalnej we Lwowie trzecią miarę dochodów z młyna królewskiego przed Bramą Halicką na przedmieściu lwowskim z prawem jej wykupu. Nadane pożytki mają posłużyć uposażeniu nowo fundowanych wikariuszy wieczystych przy katedrze lwowskiej.

Król Zygmunt I Stary potwierdza przywilej króla Kazimierza IV Jagiellończyka z 1472 roku ustanawiający we Lwowie dwa jarmarki roczne na uroczystości Świętej Trójcy oraz św. Agnieszki. Dokument reguluje szczegółowe uprawnienia handlowe, prawo składu, opłaty celne, wypas bydła kupieckiego oraz jurysdykcję sądową nad kupcami.

Bobrowski opisuje kłopoty z czeladzią i pieniędzmi. Prosi o wypłatę pocztowemu i pomoc ludziom pozostawionym u Wolskiego, zapowiadając przyjazd. Wymienia 50 i 60 zł w odrębnych rozliczeniach.

Boyd potwierdza Arturowi Forbesowi uzgodnienie ceny sukna oraz omawia kwestię odliczenia opłat celnych w Widerzstoff, wskazując na konieczność ostrożności pod nieobecność Jacoba Beselie. Porusza także sprawę zatrudnienia syna Johna Lawa.

Boyd potwierdza otrzymanie listu, wspomina opłaty, towary, Jacoba Bresliego w Jarosławiu oraz dalsze dyspozycje; znaczne partie środkowe nie zostały bezpiecznie odczytane.

Felix Caspar Georg Bore informuje Arthura Forbesa o zamówieniu koronek, które mają być dostarczone panu Edtmüllerowi na jarmark św. Pawła. Prosi również o polecenie Edtmüllerowi wypłaty należności w pełnowartościowej monecie wekslowej, aby uniknąć strat kursowych.

Komisarze królewscy Stanisław z Chodcza i Mikołaj Lanckoroński wydają Janowi Woleczkowi transumpt przywileju króla Władysława III z 1440 roku na lokację wsi Izdebnik na prawie magdeburskim oraz nadanie wójtostwa Włodkowi ze Swemicz. Dokument potwierdza uposażenie sołtysie w dwa łany ziemi, łąki, młyn i karczmę oraz obowiązek konnej służby wojskowej z kuszą.

Podziękowanie za pośrednictwo przy zawarciu kontraktu. Brownowie skarżą się na spadające ceny zboża i trudnego kontrahenta; proszą o dopilnowanie dobrego przygotowania pszenicy przed dostawą.

Reingold Bruß prosi Artura Forbesa o wystawienie rekomendacji handlowej u Petera Forbesa w celu uzyskania poręczenia przy zakupie towarów. Donosi również o swoich planach podróży z Warszawy przez Zakroczym do Gdańska oraz przesyła pozdrowienia od Johana Anderssona.

Martin Burckhart dziękuje Arthurowi Forbeßowi za ojcowskie rady oraz udzieloną rekomendację. Informuje również o pomyślnym objęciu nowej posady w Krakowie na początku maja 1692 roku.

Burnett prosi Forbesa o mediację między Johnem Lithgowem a Johnem i Godfriedem Bellami. Relacjonuje bójkę i groźbę dalszej zniewagi jako zasłyszane wiadomości; zaleca ugodę oraz poufność.

Georg Buchan omawia z Arthurem Forbesem kwestie płatności wekslowych, sprzedaży harasu oraz planowanego zakupu sukna. Skarży się również na dotkliwy brak gotówki, drożyznę towarów i ogólny zastój w handlu płótnem oraz futrami.

Georg Buchan omawia kwestię niepełnej wpłaty od Galbraitha oraz wyjaśnia sprawę niedoręczonej paczki tkanin dla Jamesa Buchana i zamówionego płótna pakowego. Zwraca także uwagę na zaniedbanie służącego Forbesa, który nie przekazał adresatowi listu z próbkami sukna wysłanymi do Rzeszowa.

Kupiec gdański Georg Buchan omawia z Arthurem Forbesem w Jarosławiu kwestie zakupu i cen sukna, rozliczenia finansowe oraz losy powierzonego towaru. Na zakończenie przekazuje bieżące wiadomości polityczno-wojskowe z Wielkiej Brytanii.

Semen Białecki dziękuje rajcy Maciejowi Hayderowi za przysłane towary, rozlicza zobowiązania finansowe i zapowiada nadesłanie piwa wareckiego oraz innych podarków. Informuje również o chorobie króla Władysława IV i oczekiwaniu na wieści z Gdańska o królowej.

Król Zygmunt I Stary reguluje wzajemne relacje jurysdykcyjne między sądem prawa miejskiego we Lwowie a sądownictwem gminy ormiańskiej, w tym dopuszczalność świadków różnych wyznań, właściwość spraw o nieruchomości i przestępstwa kryminalne oraz tryb aresztowań. W pozostałym zakresie monarcha zatwierdza dotychczasowe przywileje obu stron.

Król Zygmunt I przenosi należące do Lwowa wsie Zubrza i Sichów z prawa ziemskiego na prawo magdeburskie, podporządkowując je władzy burmistrza i rady miejskiej. Zwalnia mieszkańców i rajców z jurysdykcji urzędników ziemskich i grodzkich oraz z wszelkich powinności i wypraw wojennych, zobowiązując ich wyłącznie do opłacania miejskiego szosu wraz ze Lwowem.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór między władzami Lwowa a szlachtą posiadającą w mieście domy, nakazując, by ich dzierżawcy lub mieszkańcy ponosili wszelkie opłaty i ciężary miejskie oraz podlegali jurysdykcji magdeburskiej. W przypadku niewypłacalności nieosiadłych lokatorów za zobowiązania oraz wyrządzone szkody odpowiadać ma sama nieruchomość szlachecka.

George Wast potwierdza odebranie korespondencji i dziękuje Arthurowi Forbesowi za zaangażowanie w sprawy miejskie. Życzy mu powrotu do zdrowia dzięki zażywanym lekom i wyraża nadzieję na rychłe spotkanie.

George Wast informuje Arthura Forbesa o doręczeniu miastu Jarosław mandatu królewskiego w sprawie ich interesów oraz o zwłoce władz miejskich w udzieleniu odpowiedzi. Prosi o podjęcie kroków prawnych, wstawiennictwo u starosty wiskiego i działania na dworze królewskim.