Katalog źródeł

Autor donosi o zakończeniu sejmu w dzień św. Marii Magdaleny i o załatwieniu części spraw miejskich. Wspomina 5000 florenów w nie w pełni odczytanej klauzuli i prosi o zadłużenie miasta na 6000 florenów. Sprawa ormiańska pozostaje do osądzenia. Dalsza część dotyczy troski o żonę, żniw, służby, kupna mięsa i sprzedaży zboża.

Autor prosi o oddanie dołączonych listów żonie i kolegom oraz o szybkie dosłanie potrzebnych rzeczy. Wspomina złe drogi i niebezpieczne przeprawy wodne, lecz prosi, aby nie mówić o tym jego żonie.

Autor czeka w Jarosławiu na Haydera, rozważa przyjazd żony i zakup koni. Donosi o śmierci Samuela oraz o mandacie chroniącym dobra zmarłego, a także o spadku ceny towaru w Gdańsku.

Autor dziękuje za otrzymany list, opisuje koszty sprawy ormiańskiej i wydany dekret, prosi o pieniądze, w tym zwrot pożyczonego tysiąca złotych. Wspomina chorobę Samuela i podróż na jarmark w Jarosławiu. Końcowy dopisek planuje poufne spotkanie i zawiera prośbę o spalenie listu.

Autor chce wrócić do domu po przedłużającym się sejmie. Prosi Heydera o opiekę nad gospodarstwem, sprzedaż zboża i przekazanie żonie uspokajających słów. Nie chce przyjąć namów do podróży do Gdańska. W dopisku odmawia oddania niepewnie odczytanego przedmiotu lub rozliczenia Strzemboskiemu [?], przewidując jednak 20 talarów dla innej osoby.

Autor donosi o bezpiecznym dotarciu do Warszawy mimo niebezpieczeństw i o wręczeniu upominku królowej. Prosi o odzyskanie listu po przeczytaniu przez kolegów i zachowanie go do jego przyjazdu, aby nie trafił w obce ręce; zamieścił w nim poufne uwagi.

Autor skarży się na przeciąganie sprawy przez kanclerza i koszty pobytu. Prosi o pomoc finansową i o opiekę nad domem oraz zbiorami. Wspomina pieniądze z Gdańska, kwotę 200 i spłatę do jarmarku, lecz nie wszystkie szczegóły rachunku są czytelne.

Anczewski dziękuje za starania, pisze o towarze, cenie i obiegu pieniędzy, a także o stadninie i swoich sprawach domowych. Przekazuje nowiny dotyczące kanclerza, podróży do Gdańska i dworskich urzędów. Prosi o dwie funty dobrego cynamonu.

Marcin Anczewski usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie koniecznością pozostania przy królu podczas kampanii ukraińskiej. Przekazuje rajcom dyspozycje dotyczące miejskich rozliczeń finansowych, uregulowania opłat kancelaryjnych oraz swojego zastępstwa w sprawowaniu urzędu burmistrza.

Marcin Anczewski wyrzuca rajcom lwowskim brak wdzięczności i niewypłacenie należnych mu sum za trudy i nakłady poniesione dla dobra miasta. Informuje o skierowaniu przeciwko magistratowi i pospólstwu pozwu do sądu królewskiego oraz wzywa do polubownego zwrotu pieniędzy przed terminem rozprawy.

Anczewski opisuje zabiegi o rozpatrzenie sprawy, oskarża przeciwników ormiańskich o dary i przekupstwo, skarży się na drożyznę w Warszawie. Podaje ceny owsa i siana, zamierza pożyczyć 200 czerwonych złotych, wspomina także 4000 florenów do zwrotu. Prosi o szybkie oddanie pieniędzy i troskę o jego domowników.

Autor zapomniał zabrać potrzebnych dokumentów. Prosi kolegę rajcę o pomoc w uzyskaniu i szybkim przesłaniu papierów dotyczących sprawy Campianowskiej, umowy z Szellami [?] oraz pozwów związanych ze sprawą Łaknowiców [?]. Pisze poufnie, deklarując brak zaufania do innych osób.

Dokument potwierdza uregulowanie przez Jaczka z Dzieduszyc długu w wysokości sześćdziesięciu trzech grzywien, ciążącego na wsi Leszniów, na rzecz Jerzego Nagwazdy ze Stańkowa. Po sprawdzeniu zapisów w księgach ziemskich żydaczowskich oraz wyroków doradców królewskich dłużnik uiścił należność i uzyskał pełne pokwitowanie.

Królowa jest niezadowolona z sufragana po relacji wojewody. Wyjaśnia zastrzeżenie pewnych wsi, których nie można dzierżawić. Nie otrzymała innego obszernego listu; Armand prosi o wskazanie jego adresu. Zdrowie królowej trochę się poprawia. Książęta wyjechali z Paryża do ciotki; droga powrotna ma prowadzić ponownie przez Paryż.

Armand dziękuje za list i życzliwość. Królowa, po rozmowie z nim o małżeństwie pana Staniroffskiego [?], napisała do pani Kazmirienskiej [?], aby mu pomogła. Autor donosi o niepomyślnych wiadomościach z Rosji i Litwy dotyczących spraw królowej oraz przytacza listy z Paryża o dobrym przyjęciu książąt przez gubernatorów na trasie podróży. Przekazuje pozdrowienia królowej, omawia korespondencję z księciem Aleksandrem i zapewnia o usługach wobec córki adresata.

Armand zapewnia o służbie i o przekazaniu królowej treści listu. Przypomniał jej, że wojewoda był wśród pierwszych proszących o miejsce w domu królowej we Lwowie. Trwa pakowanie przed podróżą; autor podkreśla niebezpieczeństwo, powołując się na pogłoski o Tatarach nad Dniestrem. Ma nadzieję spotkać adresata i jego rodzinę.

Armand przedstawił królowej list adresata i jego zamiar uczczenia pamięci zmarłego króla. Królowa podziękowała za jego oddanie jej synom. Korespondent relacjonuje bardzo dobre przyjęcie książąt w Paryżu przez Monsieur i zapewnia adresata o gotowości do usług.

Autor kilkakrotnie przedstawiał królowej niezadowolenie adresata. Królowa wskazuje na postępowanie jego człowieka: miał spotkać podskarbiego, a dla zachowania tajności misji nie powinien mieszkać w pałacu ojca wojewody. Armand uznaje relacje za sprzeczne i liczy na wyjaśnienie sprawy.

Armand początkowo zapowiada przedstawienie królowej listu z 2 stycznia; w dopisku potwierdza zdanie jej sprawy podczas pisania przez nią do ojca adresata, kasztelana. Zapowiada staranne wysłanie listów do książąt i markizy de Béthune. List do wielkiej kanclerzowej został doręczony tego ranka.

Hrabia de Béthune prosi, aby adresat zadowolił się przy tej poczcie jego dobrą wolą, i zapewnia o swym oddaniu. Powód ograniczenia długości listu pozostaje częściowo nieczytelny.

Armand zapowiada zapewnienie królowej o utrzymanym oddaniu wojewody mimo jego niezadowolenia. Królowa jest już w drodze, ale oczekuje na łodzie dla orszaku. Planuje następnego dnia nabożeństwa w Czervienko i dalszą podróż.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o stanie zdrowia królowej Marii Kazimiery, księcia Jakuba oraz kardynała. Przekazuje także wiadomości o pobycie królewiczów w Paryżu oraz o ewentualnej podróży królowej na Ruś.

Królowa powtarza nieokreśloną odpowiedź na sprawę poruszaną przez Armanda. Autor przypuszcza, że wydała już polecenia, ale radzi wojewodzie napisać do niej bezpośrednio, aby uzyskać szybszą i bardziej stanowczą odpowiedź.

Autor przekazał królowej list i prośbę wojewody o jedną z jej posiadłości. Królowa nie dała stanowczej odpowiedzi, lecz zapowiedziała wydanie poleceń. Nazwa posiadłości nie występuje.

Królowa wysoko oceniła przesłany utwór i poleciła jego przepisanie w kilku egzemplarzach. Jej konie dotarły z „Russie”, dlatego Armand spodziewa się krótkiego dalszego pobytu w Warszawie i liczy na spotkanie wojewody po wyjeździe.

Armand przekazał jeden list królowej, lecz jeżeli wysłano dwa, nie zna losu pierwszego. Zachował list i kopertę dla wyjaśnienia sprawy. Królowa przebywa u karmelitanek, gdzie mężczyźni nie mają wstępu. Wyjazd do „Russie” jest planowany na dzień po świętach wielkanocnych; przygotowuje się łodzie.

Armand otrzymał list tuż przed odejściem poczty. Zapewnia o przyjaźni królowej dla adresata i jego małżonki, lecz tłumaczy, że jej sprawy i planowany wyjazd do Lwowa za kilka dni utrudniają spełnienie wszystkich próśb. Ponawia zapewnienie o swoich usługach.

Osobna koperta adresowana do wojewody wołyńskiego we Lwowie. Nie podaje daty ani nazwiska nadawcy.

Armand przesyła odpowiedź księcia Aleksandra na list otrzymany od adresata i zapewnia o swojej gotowości do usług. Królowa poleciła przekazać wojewodzie pozdrowienia oraz zapewnienie o przyjaźni.

Królowa wysoko oceniła list wojewody i jego przywiązanie do jej domu, a źle działanie niektórych ministrów. Nadal źle się czuje. Autor czeka na wieści o negocjacjach posłów komisji adresata i współczuje mu podagry.

Autor prosi o opatrywanie listów datą. Królowa uznaje wojewodę za autora dobrze ocenionego pisma i docenia jego udział w rozliczeniu spraw wojskowych oraz pozyskaniu rodu Potockich dla jego stronnictwa. Dopisek donosi o bólu w boku królowej i jej pozostawaniu w łóżku, z przypuszczeniem poprawy.

Autor zdał królowej sprawę z listu adresata z 26 grudnia oraz z jego strat w dobrach. Mowa o ponad stu osobach określonych niepewnie jako chłopi i koszcie dwudziestu tysięcy liwrów; nazwa i szczegóły szkody są niepewne. Królowa okazała współczucie. Armand składa adresatowi i jego małżonce życzenia noworoczne.

Oficjał krakowski Stanisław ze Świdnicy zezwala Bernardowi, synowi Jakuba ze Lwowa, na wybór spowiednika mogącego udzielić mu rozgrzeszenia oraz odpustu zupełnego w ramach krucjaty przeciw Turkom i Tatarom. Do dokumentu dołączono tekst formuły rozgrzeszenia stosowanej za życia i w obliczu śmierci.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza dawniejsze zapisy i nadania starostów lwowskich Jana z Tarnowa oraz Jana Kmity z Wiśnicza dotyczące wsi Hodowica w ziemi lwowskiej na rzecz kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa.

Starszy kupiec prosi o odzyskanie lub ustalenie miejsca przechowywania jego czarnych koronek. Wspomina brak odpowiedzi Jamesa Chalmersa i apeluje o pomoc na stare lata.

Kolejna prośba o wyjaśnienie, gdzie znajdują się czarne koronki i o wstawiennictwo u Jamesa. Autor opisuje złe czasy, zamiar przyjazdu do Krakowa i Jarosławia, dług 400 talarów oraz obawę przed kłopotami.

Sędzia lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wysokiej poświadczają przebieg procesu przed sądem ziemskim pomiędzy powodem Stachnem z Pletenic a Filipem Posudowskim z Podusowa. Wypis wymienia kolejne terminy sądowe wyznaczone stronom sporu.

Achenkif cieszy się z poprawy zdrowia Forbesa, przekazuje listy i zapowiada dalsze wiadomości. W dopisku informuje o braku listu z Gdańska oraz wspomina dzisiejszy wyjazd Andrzeja[?]z Jarosławia.

Achenkif odpowiada na pismo pocztowe, wyraża współczucie i nadzieję na poprawę, zapowiada przesyłkę oraz odnosi się do listów.

Jan Achenkiph donosi Arturowi Forbesowi o oczekiwaniu na wieści od Roberta Taita w sprawie furmanów oraz przesyła zgodnie z prośbą listy. Zapewnia o swojej życzliwości i przekazuje pozdrowienia od żony.

Jan Achenkif odsyła Arturowi Forbesowi listy i zleca mu zakup kamienia towaru oraz przekazanie kwitów przez posłańca. Wspomina także o ustaleniach z panem Zywiertem oraz o długu pani Forbesowej.

Achenkif składa kondolencje po śmierci matki Forbesa, dziękuje za otrzymany list, odnosi się do nadchodzących świąt i składa zapewnienie przyjaźni.

Po omyłce pocztowej autor poleca Davissonowi wysłać listy z Gdańska do Krakowa. Wspomina Lewendalla, dyspozycję transferu przez weksel i zapłatę przewoźnego w Gdańsku.

Jan Achenkif informuje Artura Forbesa o bezskutecznych staraniach odzyskania od pana Brisa należnych pieniędzy i przesyła otrzymaną od dłużnika odpowiedź. Wspomina także o odjeździe kilku kupców z Zamościa oraz przesyła pozdrowienia od żony.

Jan Achenhiff prosi Artura Forbesa o odesłanie do Mościsk posłanych pieniędzy oraz paczki listów wraz z towarem i przechowanie ich do swego przyjazdu. Donosi także o obecności wspólnych znajomych oraz planowanym wyjeździe do Zamościa.

Jan Achenkif informuje ze Lwowa Artura Forbesa o odłożeniu podróży z powodu świąt i wysłaniu posłańca. Prosi o pilne wieści dotyczące przygotowań do jarmarku, przybycia kupców greckich oraz bezpieczeństwa w mieście.

Jan Achenkiff przekazuje Arturowi Forbesowi informacje o podróży Aleksandra Michałowicza wiozącego znaczne sumy pieniędzy z Wrocławia do Lwowa, wyrażając obawy o jego bezpieczeństwo. Prosi także o odszukanie wrocławskich dokumentów skierowanych do jego rąk oraz o kierowanie poczty do Jarosławia zamiast do Lwowa.

Autor potwierdza otrzymanie pisma, przekazuje wiadomości dotyczące zdrowia i informuje o przesłaniu fl350[?] oraz kolejnej należności po świętach.

Autor przesyła listy z poczty zgodnie z żądaniem, zawiadamia o przekazaniu30[niepewna jednostka]dla Forbesa i życzy mu szczęśliwej drogi do Jarosławia.