Katalog źródeł

Nadawczyni pisze, że cieszyła się, iż adresat „wziął wdowę Małachową” (sens tego zwrotu wymaga ostrożności), ponieważ miała ona zachowywać do niego wielkie przywiązanie. Dalej wspomina o pogłoskach, własnej chęci odwiedzin/wyjazdu oraz o sprawach adresata, lecz dalszy tok listu jest częściowo nieczytelny. Podpis wskazuje na Annę jako uniżoną sługę. Końcowy zapis datacyjny zawiera „Maii 1773”, ale dzień i miejscowość nie są pewne.

Nadawca zwraca się do senatorów Lwowa, nawiązuje do ich rozporządzenia i jego wykonania oraz sygnalizuje niezadowolenie lub problem związany z dalszym biegiem sprawy. Prosi o rozpatrzenie/załatwienie sprawy; jej konkretnego przedmiotu nie można pewnie odtworzyć z rękopisu. List nie ma czytelnego datownika. Podpis może zawierać imię Ignacy i nazwisko zaczynające się od „Krzysztof…”, ale odczyt jest niepewny.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Po formule „Spectabilis et Generose Domini Amici observandissimi” nadawca omawia sprawę wymagającą dalszego procedowania. W tekście pojawiają się wzmianki o terminie i komisji lub komisarzu, lecz ich związku ani żądanej decyzji nie da się ustalić. Datownika nie widać.

Nadawca omawia sprawę kompetencji lub właściwości, przywołując „Konstytucyą 1683”; wspomina także o kontrakcie. Zachowany tekst nie pozwala ustalić przedmiotu sporu ani żądanej decyzji. Datownika nie widać, a podpis jest nieczytelny.

List Stanisława Żółkiewskiego z 3 sierpnia 1597 r. do nieustalonego adresata. Autor odwołuje się do sprawy, o której chce adresata zawiadamiać, i do wcześniejszego kontaktu; szczegóły meritum pozostają częściowo nieczytelne.

List Stanisława Żółkiewskiego z 15 lipca 1618 r. Tekst odnosi się do sprawy urzędowej/prawnej; wymienia działania i prośbę adresata, ale szczegółów nie da się bezpiecznie ustalić z fragmentarycznego odczytu.

Stanisław Żółkiewski interweniuje u władz Lwowa w obronie pokrzywdzonego wierzyciela, pana Jonakiego, domagając się wyegzekwowania spłaty należności od unikającego zobowiązań Andrzeja Torosowicza lub uwięzienia dłużnika. Hetman uzasadnia swoje poparcie zasługami Jonakiego dla Rzeczypospolitej.

Rozpoznawalna jest łacińska formuła skierowana do „Domini, Amici et vicini carissimi”. W tekście polskim pojawiają się fragmenty o wiadomości lub wyjaśnieniu sprawy, ale z zachowanych odczytów nie da się ustalić jej przedmiotu.

W zachowanym fragmencie występuje „Pan Andrzej”; dalsze słowa i kontekst są niepewne. Nie da się ustalić, jakiej sprawy dotyczy list.

Autor pisze o wiadomościach i możliwych działaniach w sprawie związanej z Konstantynopolem; odwołuje się do otrzymanych informacji i prosi o dalszą pomoc. List jest odrębny od kolejnego listu z tego samego dnia.

Autor odpowiada na list i omawia wiadomości oraz starania związane z Konstantynopolem i sprawami tureckimi; prosi o dalsze działanie/wiadomości. Szczegółów politycznych nie dopowiadano.

Hetman Stanisław Żółkiewski poleca rajcom lwowskim niezwłoczne przekazanie panu Brodeckiemu pieniędzy kwarcianych nadesłanych przez elektora brandenburskiego, które zdeponowano w ratuszu lwowskim. Fundusze te są pilnie potrzebne na potrzeby wojska.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed Żydem podejrzewanym o przekazywanie wiadomości do Konstantynopola pod pretekstem handlu klejnotami. Nakazuje trzymać go pod strażą w mieście do czasu nadejścia królewskich instrukcji w jego sprawie.

List zawiera czytelny początek „Donoszę…”, po którym następuje niepełny tekst. Nie można na tej podstawie określić meritum ani potwierdzić daty; końcowy zapis przypomina datownik, lecz jest niepewny.

W tekście rozpoznano pojedyncze wyrazy; jeden fragment może odnosić się do Konstantynopola, ale odczyt jest niepewny. Nie można ustalić, czy dotyczy osoby, podróży, czy innej sprawy.

List rozpoczyna się częściowo czytelną formułą łacińską. Zachowany odczyt nie daje pewnych szczegółów treści ani podstaw do określenia meritum.

Stanisław Żółkiewski prosi rajców lwowskich, aby nie zmuszali malarza Bogusza do podejmowania opieki prawnej nad dalekimi krewnymi. Hetman argumentuje swą prośbę tym, że rzemieślnik jest obecnie w pełni zaabsorbowany pracą wykonywaną na jego własne zlecenie.

Autor potwierdza otrzymaną wiadomość o pieniądzach należnych adresatowi i ich przeznaczeniu; poleca przekazać/wydać środki Panu Brodeckiemu. Kończy prośbą o dalsze wiadomości.

Stanisław Żurawski, stolnik ciechanowski, prosi burmistrza i rajców miasta Lwowa o przychylność dla swojego przyjaciela, pana Waltera, w toczącej się we Lwowie sprawie dotyczącej win. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do odwdzięczenia się za okazany fawor.

Zachował się obszerny list adresowany do marszałka koronnego, prawdopodobnie wielkiego koronnego, z formułą „Wielmożny Mci Panie y Bracie”. Karta archiwalna opisuje go jako pismo Adama Jabłonowskiego z Lachiew do marszałka, z prośbą (dalszy opis tej prośby jest niepewny); sam tekst listu jest zbyt trudny do odczytania, by doprecyzować jej przedmiot. Podpis wygląda na Adama Jabłonowskiego. Datacja listu brzmi „W Jabłonowie 16 Decembr 1696”.

Porucznik M. Zabiełło, zastępujący nieobecnego burgrabiego, prosi prezydenta Lwowa o wstrzymanie egzekucji dekretu dotyczącego pana Gniewczyńskiego i Żyda szmuklerza do czasu powrotu przełożonego. Wyjaśnia, że zdeponowane w tej sprawie pieniądze znajdują się w urzędzie burgrabiego i sam nimi nie dysponuje.

Kajetan Zabielski przedstawia wyliczenie podziału czynszu z sum ulokowanych u przemyskich Żydów i prosi o przesłanie należności potrzebnych na prowadzone prace budowlane. Ze względu na obowiązki przy fabryce rezygnuje z wyjazdu do Przemyśla, zalecając podjęcie kroków prawnych przeciwko Żydom w konsystorzu.

Zabielski pisze do prowizora szpitala św. Ducha we Lwowie o płatności kwartalnej (kwartale) oraz reparacjach. Wspomina termin 12 lipca, należność pozostawioną do odebrania u dyrektora i jego wyjaśnienie, że nie wypłacił pieniędzy z powodu potrzebnych napraw; Zabielski relacjonuje, że zwrócił się o przekazanie kwartału. W drugim wątku pisze, że nie interesuje się drugą „Zdziełką”, nie wie, kto ma kontrakt, i nie ma dotyczących jej kwitów. Kilka słów i relacja między tymi sprawami pozostają niepewne.

List rozpoczyna się formułą „Jaśnie Wielmożny ... Mój Panie Bracie”. U góry s. 16 widnieje data 29 marca 1697 r. Dalszy tekst jest częściowo czytelny, ale nie pozwala pewnie ustalić sprawy; s. 17 wygląda na adresowe odwrocie listu.

W tekście można rozpoznać wzmiankę o „kompanii”; dalszy kontekst jest słabo czytelny. Na końcu s. 3 widoczna jest data z miesiącem „Aprilis” i dniem prawdopodobnie 20, ale roku nie da się bezpiecznie ustalić. Nie można pewnie określić przedmiotu sprawy.

Strona zawiera tabelaryczny wykaz nazw/pozycji i kwot, z podsumowaniami. Pismo jest odrębnym załącznikiem lub luźnym wykazem, a nie listem. Poszczególnych pozycji i sum nie przepisano, ponieważ odczyt liczb i nazw jest niepewny; związku z listami w jednostce nie ustalono.

Formuła otwarcia jest czytelna, a w dalszej treści widać wzmianki o działaniach i osobach, lecz zdania są zbyt niepewne, by opisać sprawę. S. 8 zawiera odrębną kartę adresową, zapewne związaną z przesyłką.

List otwiera formuła „Jaśnie Wielmożny”. Dalszy tekst wspomina o sprawie oraz osobach lub działaniach, których nie można pewnie zidentyfikować. Górny zapis daty wygląda na dzień 20 kwietnia, ale rok i część datownika są niepewne.

Datownik na s. 13 można odczytać jako 15 maja 1697 r. Tekst zawiera zwrot do Jaśnie Wielmożnego Pana, lecz pozostałe zdania nie są wystarczająco pewne, by określić meritum. S. 15 zawiera francuski zapis adresowy, prawdopodobnie dotyczący tej przesyłki.

List otwiera francuski zwrot „Monseigneur”, po którym następuje tekst po polsku. Widoczne fragmenty nie tworzą na tyle pewnego odczytu, by ustalić sprawę. Datownik przy nagłówku pozostaje niepewny.

Autor zapewnia adresata o przywiązaniu i służbie, nazywa go swoim patronem i przyjacielem oraz wspomina o piśmie do jego ojca. Mówi o osobie zwanej „Baron Baschia” i o rychłym wyjeździe do perskiego dworu („partir dans quelques jours pour la Cour de Perse”); omawia też potrzebę listu rekomendacyjnego i towarzysza duchownego, choć część kontekstu pozostaje niejasna. Datownik na s. 4 odczytuję jako Erzerum?, 1 lutego 1690 r. Podpis zawiera tytuł Comte Philippe de…, nazwisko niepewne.

Zahorowska donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o śmierci swojego męża. Zaprasza go na uroczystości pogrzebowe zaplanowane na 21 marca 1697 roku u ojców dominikanów w Łucku.

Po łacińskiej formule adresatywnej nadawca odnosi się do sprawy i jej dalszego załatwienia; czytelne są wzmianki o panu pisarzu oraz o gotowości/oczekiwaniu na wiadomość. Uszkodzenia i trudne pismo nie pozwalają odtworzyć, czego dokładnie dotyczyła sprawa. Brak datownika.

Nadawca pisze o sprawie rozpatrywanej podczas jego nieobecności. Wspomina referendarza, który otrzymał deklarację dotyczącą miasta Warszawy; dalsze szczegóły i skutki deklaracji pozostają częściowo nieczytelne.

Nadawca opisuje sprawę związaną z Żydami lwowskimi i czynnościami podjętymi przez adresatów; pojawia się też wzmianka o wyrządzonej krzywdzie lub szkodzie. Pismo jest trudne, dlatego dokładny przebieg zdarzeń i żądane rozstrzygnięcie pozostają niepewne. Datownik wskazuje Warszawę, 8 marca 1629 r.

Nadawca nawiązuje do wcześniejszej korespondencji i omawia sprawę kierowaną do dalszego rozpoznania; w tekście pojawiają się wzmianki o liście oraz o dalszych czynnościach. Pismo jest trudne i tylko częściowo czytelne, więc szczegółowego przedmiotu sprawy nie da się ustalić.

Zadzik informuje magistrat Lwowa o deklaracji królewskiej dotyczącej miasta Warszawy, otrzymanej przez referendarza podczas nieobecności nadawcy. Wskazuje, że kwestia ta może sprawić adresatom trudność; końcowy sens dalszego wywodu jest częściowo niepewny. List datowany w Warszawie 22 września 1634 r.

Sekretarz królewski Jakub Zadzik zawiadamia władze Lwowa o powrocie syndyka załatwiającego sprawy miejskie w Warszawie. Zapewnia o swojej nieustannej życzliwości i gotowości do pomocy zarówno jemu, jak i przybyłemu pisarzowi miejskiemu.

Nadawca odwołuje się do mandatu i omawia sprawę związaną z jego wykonaniem oraz działaniami lub rozstrzygnięciem w sprawie dóbr. Tekst jest częściowo czytelny; dokładnego przedmiotu i żądanej decyzji nie można pewnie ustalić.

Grzegorz Zalykiewicz skarży się prezydentowi Lwowa na bezprawne zaczepienie jego czeladzi i odebranie mięsa zakupionego na Zamarstynowie na potrzeby domowe. Autor prosi o sprawiedliwość i nakazanie zwrotu skonfiskowanej żywności.

Grzegorz Zalikiewicz informuje pana dyrektora o przejęciu przez cechowych rzeźników mięsa niesionego ze Zamarstynowa, które okazało się towarem partackim. Zaznacza, że zgodnie z prawem cechowym mięso zostanie zwrócone jedynie pod warunkiem złożenia przysięgi przez sługę adresata, iż nabył je na własny użytek, w przeciwnym razie zostanie skonfiskowane.

Nadawca zwraca się do prezydenta i odwołuje do zeznania złożonego „Bona fide”; wspomina o powinności lub roszczeniu związanym z urzędem marszałkowskim. Szczegóły sprawy są nieczytelne. Podpis zawiera imię Grzegorz (nazwisko niepewne); datownika nie odczytano.

Maciej Załęski donosi ze stolicy o odroczeniu sprawy sądowej Haydera oraz o nieobecności kanclerza i podkanclerzego. Usilnie prosi również przyjaciela o doglądanie chorej żony i czuwanie nad pozostawionym domem.

S. 5 zawiera odrębny tekst listu rozpoczynający się formułą do Jaśnie Wielmożnego Pana. Pozostałe zdania są niepewne, dlatego nie można bezpiecznie wskazać meritum ani daty. Karty z s. 4 i 6 mają formę adresowych odwroci z pieczęcią.

Nadawca zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Miłościwego Dobrodzieja. Tekst jest w znacznej części trudny do odczytania; nie da się pewnie ustalić meritum. Datownik przy końcu listu podaje Toruń i 2 maja 1701 r.

S. 8 zawiera osobny list z własną formułą otwarcia i datą 19 lipca 1636 r., nie kopię tekstu z s. 4–5. Widoczne są wzmianki o osobach oraz kwotach, ale szczegółów nie można bezpiecznie odczytać. S. 9 jest prawdopodobnym odwrociem adresowym.

Nadawca pisze, że nie może znaleźć posłańca (w rękopisie „cursora”), który miał dotrzeć do Lwowa z listami. Wspomina o korespondencji i dalszym przekazaniu wiadomości; reszta tekstu jest częściowo nieczytelna. List datowano 19 lipca 1636 r.

Nadawca zwraca się do Pana Ziemnickiego. W tekście wspomina o osobie nazwanej Kamienieckim oraz o koniu, lecz relacji i sprawy nie da się odtworzyć z pewnością. Datownik podaje 18 czerwca 1636 r.

Biskup płocki i kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Załuski apeluje do starosty lwowskiego o ukrócenie samowoli szlachty uciskającej miasto Lwów. Deklaruje wsparcie ze strony swego urzędu i obiecuje monarszą wdzięczność za zaprowadzenie trwałego spokoju.