Katalog źródeł

Wapowski poleca syna, starostę brzemidzkiego [?], do objęcia porucznikostwa w swojej chorągwi oraz Więckowskiego [?] do chorąstwa. Zapowiada ponowny zaciąg i należyte uporządkowanie oddziału.

Wapowski deklaruje poparcie adresatowi, omawia organizację sejmiku, opinie dostojników i wiadomość o niezatwierdzonych punktach komisarzy saskich. Dopisek odrzuca próby poróżnienia korespondentów.

Wapowski prosi o ukształtowanie deklaracji województwa z uwzględnieniem stanowiska kardynała i Sapiehów. Szczegóły ma przekazać jego syn, podczaszy.

Wapowski komentuje wyjaśnienia dotyczące rozdania chorągwi i ponawia starania o poparcie. Dziękuje za nowiny oraz prosi o dalsze wiadomości dla siebie i miejscowych panów braci.

Wapowski omawia ofertę dóbr i oczekiwany upust. Przywołuje wcześniejszą cenę czterdziestu tysięcy, trzydzieści tysięcy zapłacone za dobra w zastawie i porównuje zakres posiadłości.

Warszycki zapewnia wojewodę wołyńskiego o pamięci i gotowości służby. Wspomina sejmik opatowski i cześnika, który przekazał pozdrowienia; dopisuje ukłony dla pani koronnej.

Warszycki przesyła wojewodzie wołyńskiemu życzenia świąteczne i noworoczne: zdrowia, szczęścia, pomyślności domu i zachowania jego godności. Prosi o dalszą łaskę i potwierdza gotowość służby.

Piotr West zawiadamia o spakowaniu 130 postawów sukna w cztery paki. Wymienia czerwień, sukno „perlietne” [?] i ciemny odcień niebieskofioletowy; podział ilości między odmiany wymaga kontroli.

Prymas obiecuje interwencję u jezuitów, nuncjusza i biskupów w sprawie uczniów zakłócających pokój. Wyjaśnia ograniczenia własnej jurysdykcji i prosi Lwów o wysłanie przedstawiciela na konwokację.

Prymas radzi szukać ochrony praw Lwowa na nadchodzącej elekcji. Wspomina bezskuteczne starania posłów województwa ruskiego oraz ostrzega, że protestacja rozdrażnia jego obywateli.

Po powrocie z górskich dóbr autorka potwierdza odbiór relikwii. Pyta o wiek adresata podczas pierwszego pobytu we Francji, kolegium, długość nauki oraz koszty utrzymania.

Autorka dziękuje wojewodzie za poufność, życzy szybkiej rekonwalescencji jego żonie i wyraża nadzieję na spotkanie obojga podczas karnawału w Warszawie.

Autorka dziękuje za informacje o kolegium adresata. Wyjaśnia, że myśli o nim dla syna, ale nie chce jeszcze powiadamiać ani chłopca, ani jego guwernera.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Wielopolska tłumaczy, że choroba oczu uniemożliwia jej własnoręczne pisanie. Wyraża troskę o siostrzenicę i pyta o kobietę z klasztoru umiejącą haftować drobnym ściegiem.

Autorka gratuluje adresatowi bezpiecznego przybycia i szczęśliwego porodu jego żony. Dziękuje za solidarność wobec nieszczęścia Sapiehów i prosi o bezpieczne przesłanie relikwii.

Wielopolska dziękuje za życzliwość i chce odwzajemnić pomoc. Niepokoi się o zdrowie siostrzenicy; przekazuje także pozdrowienia i wiadomość, że znajomi oczekują adresata.

Wieniawski prosi, by wojewoda dobrze o nim myślał. Donosi o zdrowiu rodziny, nabożeństwach i wspólnych posiłkach. Dopisek dotyczy listu syndyka i rachunków hiberny.

Wieniawski donosi o zdrowiu domowników i przyjazdach gości. Przekazuje opinię lekarza o zdrowieniu kasztelanowej oraz ubolewa nad nieobecnością wojewody. Zapisuje też ceny owsa i grochu.

Wieniawski dziękuje Zawadzkiemu za życzliwość i zapowiada powitanie po świętach. Dopiski zawierają ukłony dla dobrodziejki i łaskawej pani; początek listu i część pozdrowień pozostają nieodczytane.

Gabriel odsyła wojewodzie naprawioną karetę przez Janickiego i deklaruje gotowość do przysług. Prosi też o pomoc dla swego rodzonego w sprawach wojskowych.

Autor donosi o chorobie duchownego i prośbie o ryby dla królewicza. Przekazuje ostrą relację o Trębeckim i zapowiada dalsze sprawdzanie wiadomości; prosi o zachowanie patronatu.

Nadawca poleca się pamięci i łasce adresata. Wspomina swój rękopis oraz pamięć zmarłego hetmana; szczegóły prośby pozostają częściowo nieczytelne.

Autor gratuluje małżeństwa, wspomina spodziewany ślub8czerwca oraz powrót króla z polowania. Dzień datownika i dopisek marginalny wymagają kontroli.

Autor wyjaśnia, że poufne nowiny trudno bezpiecznie przekazywać. Życzy pomyślnego końca Wielkiej Rady i donosi o pobycie oraz chorobie wojewody trockiego.

Życzenia noworoczne oraz wiadomości o wyjazdach z Warszawy. Autor wspomina królową, biskupa łuckiego, podskarbiego litewskiego i Kantemirów. Liczne szczegóły wymagają dalszego odczytu.

Autor skarży się na przejęcie listów ze Lwowa na poczcie. Donosi o próbach porozumienia na Litwie, planach sejmu oraz postawie Sapiehów i Lubomirskich. Odróżnia nadzieje od pewnych wiadomości.

Autor pyta o bezpieczny pobyt w otoczeniu Kantemirów, zagrożenie ze strony Szwedów oraz wiadomości o Lwowie. Prosi adresata o radę i ocenę sytuacji.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.

Autor zamierza wyjechać i prosi adresata o poranną wizytę u księżnej w znanej mu sprawie. Liczy na jego protekcję.

Autor dziękuje za interwencję, zapewnia o wdzięczności i mówi o zawiści oraz oszczerstwach. Wyblakły tekst nie pozwala ustalić przedmiotu sporu.

Nowo mianowany wojewoda ruski prosi magistrat, by nie wzywał przed swój sąd spraw Żydów należących do jego jurysdykcji. Zapewnia zarazem miasto o swojej opiece.

Michał Wiśniowiecki zawiadamia wuja o narodzinach syna. Przedstawia dziecko jako wnuka adresata i nadzieję na podtrzymanie rodziny. Dokładny dzień narodzin wymaga kontroli.

Michał Wiśniowiecki odzywa się do wuja po podróży, potwierdza wdzięczność i chęć osobistego spotkania. Miejsce datacji wymaga dalszej kontroli.

Autor tłumaczy brak osobistej wizyty nieustaloną zimową drogą. Zapewnia wuja o niezmiennej przychylności i prosi o dalszą protekcję.

Michał Wiśniowiecki obawia się, że nieprzychylne relacje osłabiły jego pozycję u dobrodzieja. Zapewnia o niewinności i prosi wuja o pośrednictwo oraz protekcję.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Kapitan wracających z Węgier wojsk przedstawia asygnację na kwatery. Autor podaje 90 porcji i 1700 zł miesięcznie, porównuje obciążenie z Borzechowem i prosi wojewodę o instrukcje.

Winiarski nie znalazł weksla mimo podróży do Gdańska i Torunia. Pisze o odmowie zaprzysiężenia szkód wojskowych i radzi wysłać zboże Wisłą zaraz po ustąpieniu lodu.

Winiarski opisuje trwogi i własne straty, nie może znaleźć pieniędzy dla adresata. Proponuje rozliczenie przez Bruna we Lwowie i Dytlofsona w Gdańsku; oczekuje odpowiedzi pocztowej.

Winiarski informuje o płatności Szymanowicza i sporze Świecia o hybernę. Prosi o przywilej pozwalający przyjąć zięcia Bartholdyego do mieszczaństwa mimo odmowy miasta.

Skarga na egzekucje wojskowe, koszty i ucieczkę poddanych. Starostwo ma dostarczyć 1000 drewna do Torunia oraz ludzi do palisad. Osobno: pieniądze u Bartoldego, weksel i wiadomość o poczcie gdańskiej.

Autor omawia ceny i spław drewna, proponuje zakupy gdańskie przed konwokacją. Donosi o podpaleniu stodół ze zbożem oraz o biciu mieszkańców Śliwic i wymuszeniu ośmiu podwód.

Autor opisuje ciężary przemarszu rajtarów, zarzuty wobec Sędzickiego i trudności z przekazaniem 6300 zł hyberny do Lwowa. Proponuje weksel za pośrednictwem kupca Szymanowicza.

Po pokazaniu uniwersałów komendant odwołał ze starostwa kilkudziesięciu Sasów. Autor zapowiada wykaz przypraw i tkanin oraz wyjazd do Gdańska; radzi szybko wysłać statki ze zbożem.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Bartoldy gotów wyłożyć 6000 talarów bitych za zabezpieczeniem spłaty z łast i hiberny. Winiarski ponagla decyzję o Sędzickim i rozliczeniu dwóch tysięcy dobrej monety.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Winiarski proponuje pożyczkę 20 tysięcy u Bartoldego, wypłatę w Gdańsku i przesłanie wekslem do Warszawy. Prosi o rozstrzygnięcie sprawy Sędzickiego, któremu zarzuca krzywdzenie ludzi i zaległości.

Wodzicki odwzajemnia życzenia wielkanocne. Przywołuje obraz Chrystusa łamiącego żelazne bramy i życzy Lwowowi ochrony oraz dostatku.