Katalog źródeł

Zamoyski pisze o zagrożeniu tatarskim i potrzebie przygotowania obrony. Wspomina o uzbrojeniu, w tym strzelbach i sprzęcie wojennym, oraz deklaruje życzliwość wobec władz miejskich. Długi wywód jest tylko częściowo odczytany; nie rekonstruuję niepewnych zdań.

Zamoyski pisze o obawie przed Tatarami, którzy mogą nadciągnąć od Rusi w stronę Lwowa. Prosi adresatów, by byli przygotowani, i wspomina o Jabłońskim, który ma służyć jako pośrednik. List kończy deklaracją życzliwości.

W liście do rajców lwowskich Zamoyski odnosi się do sprawy prowadzonej we Lwowie i prosi o przychylność dla zainteresowanego. Ponieważ nazwiska i kluczowe szczegóły są słabo czytelne, nie da się bezpiecznie określić przedmiotu postępowania.

Zamoyski odpowiada na wiadomość adresatów dotyczącą nieustalonej sprawy. Zapewnia o przyjaźni i gotowości do działania zgodnie z powinnościami; szczegółowego przedmiotu korespondencji nie można pewnie odczytać.

Zamoyski zwraca się do władz Lwowa w sprawie wymagającej udziału komisji/komisarzy. Widoczne są prośba o zajęcie się sprawą i wzmianki o dalszym postępowaniu; szczegółowego przedmiotu nie da się pewnie odczytać.

Zamoyski pisze w sprawach furmańskich i informuje o wysłaniu swego sługi Oleszka. Prosi adresatów, by okazali mu pomoc i życzliwość, jeśli będzie jej potrzebował. Karta adresowa na s. 9 kieruje list do prokonsula i konsulów Lwowa.

Zamoyski przedstawia prośbę Andrzeja, Żyda pochodzącego z Sądeckiego, i prosi władze Lwowa o przychylne potraktowanie jego sprawy. Treść wskazuje na próbę uzyskania pomocy lub wstawiennictwa; szczegóły pozostają niepewne.

Pismo dotyczy lwowskiego mieszczanina, opisanego jako Żyd, oraz jego towarów i towarzyszy. Zamoyski prosi adresatów o przychylne potraktowanie sprawy; dalsze szczegóły są trudne do odczytania.

W odrębnym piśmie z tego samego dnia Zamoyski pisze o mieszczaninie lwowskim i jego towarach oraz prosi o życzliwe rozpatrzenie sprawy. Szczegóły konkretnego sporu pozostają niepewne.

Zamoyski dziękuje adresatom za pracę związaną z krucyfiksem i przedstawieniem Zmartwychwstania oraz za dar przekazany jego kościołowi w Zamościu. Odczyt określenia przedmiotu i kilku słów pozostaje niepewny.

List rozpoczyna się łacińską formułą „Spectabilis Domine” i zawiera odniesienia do spraw publicznych oraz korespondencji, ale zasadniczy tok wypowiedzi pozostaje niepewny. Datownik na końcu nie został odczytany z wystarczającą pewnością. S. 3 jest kartą adresową/odwrociem, nie dalszym tekstem listu.

Jednostronicowy list z łacińskim zwrotem grzecznościowym i polskim tekstem. Pojawiają się odniesienia do spraw publicznych i korespondencji, lecz szczegółowego meritum nie da się pewnie odtworzyć. Datownik końcowy odczytuję jako 19 września 1673. Strona 3 zawiera adres i pieczęć, nie dalszy tekst.

Nadawca pisze o Krzysztofie Balejowiczu i sprawie wynikłej z jego handlu oraz postępowania wobec niego. Szczegóły konfliktu i część słów są trudne do odczytania. Datownik podaje Warszawę, 23 maja 1697 r.; podpis odczytany ostrożnie jako Jan Zamoyski.

Autor zwraca się do kanclerza i pisze o sprawie, w której pojawia się senator. Wspomina o piśmie przedstawionym adresatowi oraz o dalszych działaniach; szczegóły są trudne do odczytania. Datownik końcowy wskazuje 23 maja 1684. Nazwisko adresata na karcie zewnętrznej pozostaje niepewne.

Nadawca zwraca się do władz Lwowa w sprawie kupców i mieszczan związanych z Zamościem. Skarży się, że ich wcześniejsza prośba nie przyniosła skutku, i apeluje o przychylne traktowanie oraz poszanowanie ich praw. Część szczegółów sprawy pozostaje nieczytelna.

Marcin Zamoyski zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Dobrodzieja. Wspomina o otrzymanej łasce, chorobie Jaśnie Wielmożnej Dobrodziejki i o usprawiedliwieniu swojej nieobecności w sprawie lub postępowaniu. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik na s. 4 odczytany jako 11 7bris 1697 (11 września), z niepewną nazwą miejsca.

Jednostronicowy list do wysokiego patrona. Tekst jest w większości trudny do odczytania; nie da się bezpiecznie ustalić konkretnej sprawy ani prośby.

Odrębny list, w którym widać odniesienia do sprawy sądowej/trybunalskiej oraz deputata lub deputacji. Dokładny przebieg sprawy i prośba nadawcy pozostają niepewne.

Nadawca zwraca się do patrona w sprawie kierowanej do skarbu i prosi o pomoc lub wstawiennictwo. Szczegóły sprawy i nazwisko adresata są niepewne.

Zachował się tylko niewielki, uszkodzony fragment z formułą grzecznościową i urywkiem tekstu. Tematu pisma nie można ustalić.

Zachowany tekst zawiera kilka czytelnych, lecz niepewnych fragmentów. Podpis może zawierać imię Franciszek; nie można potwierdzić odczytu „Antoni Ruski” ani ustalić meritum listu.

Nadawca zwraca się do władz Lwowa w sprawie kupców z Zamościa przejeżdżających przez miasto i przewożonych przez nich towarów. Prosi, by nie utrudniano im przejazdu ani handlu i respektowano ich uprawnienia. Szczegóły prawne w kilku miejscach są trudne do odczytania.

Podkanclerzy koronny Tomasz Zamoyski wstawia się u podkomorzego czernihowskiego za Jeremim Wiśniowieckim, którego dobra graniczą z Carstwem Rosyjskim. Prosi o dopilnowanie, aby sejmowa komisja graniczna nie naruszyła praw majątkowych kniazia.

Autor zwraca się do wojewody ruskiego i opisuje sprawy wymagające rozstrzygnięcia; w czytelnym fragmencie pojawiają się łacińskie terminy dotyczące prawa lub procedury oraz prośba o życzliwe rozpatrzenie. Datownik podaje Zamość, 24 lutego 1703 r. Szczegóły meritum pozostają częściowo nieczytelne.

Tomasz Józef Zamoyski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za protekcję u wojewody krakowskiego, która zapewniła pomyślny przebieg sesji sejmiku wiszeńskiego. Poleca się jego dalszej życzliwości oraz przekazuje pozdrowienia od braci.

Nadawca zwraca się do wojewody wołyńskiego o życzliwość i poparcie; czytelne fragmenty wspominają o rekomendacji i Panu Krakowskim. Część argumentacji jest nieczytelna. List datowano w Zamościu 24 lutego 1703 r.

Anna Zamoyska omawia sprawę dotyczącą praw, dóbr lub zobowiązań i zwraca się do wojewody wołyńskiego o dalsze zajęcie się nią. Odczyt szczegółów pozostaje częściowy. Datownik wskazuje Zamość, 14 października 1697 r.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o ciężkiej chorobie uniemożliwiającej jej oraz najmłodszemu synowi udział w koronacji Augusta II. Prosi adresata o usprawiedliwienie ich absencji przed królem.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego o zajęcie się sprawą i odwołuje się do jego życzliwości oraz dalszej pomocy. Konkretne meritum jest częściowo nieczytelne. Datownik wygląda na Zamość, 19 października 1697 r.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego o interwencję w sprawie dotyczącej jej i rodziny; widoczna jest prośba o poparcie i zwrócenie się do osób lub urzędu, lecz szczegóły pozostają nieczytelne. Datownik odczytuję jako Zamość, 23 marca 1695 r.

Nadawczyni zwraca się do adresata jako do wielmożnego przyjaciela i brata, następnie wspomina o relacji lub sprawie oraz o jej załatwieniu. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik i podpis wskazują Zamość, 27 lipca 1696 r. i Annę Zamoyską.

Anna Zamoyska odpowiada na wezwanie wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego do wystawienia wojsk ordynackich na popis generalny, uzależniając to od rozstrzygnięcia przedłożonych kwestii. Jednocześnie prosi o wzięcie w obronę sierocych dóbr jej dzieci i powstrzymanie niszczących je nadużyć ze strony wojska.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego o potwierdzenie, czy powinna wypłacić kwartę żołnierzowi pana Zaychowskiego, który przybył bez urzędowej asygnacji. Autorka obawia się podwójnego wydatku, powołując się na podobną stratę finansową poniesioną przez jej siostrę.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że poleciła odesłać zdeponowane w Warszawie paki do jego pałacu, aby tam oczekiwały na jego przyjazd. Deklaruje przy tym pełną gotowość do dalszych przysług.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego w sprawie wymagającej jego uwagi i dalszego działania. Treść właściwego żądania jest trudna do odczytania. List datowano w Zamościu 10 października 1696 r.

Anna Zamoyska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy oraz rady dotyczące zabezpieczenia twierdzy zamojskiej w obliczu zagrożenia kraju. Zapowiada wysłanie rezydenta i zorganizowanie szybkiej łączności pocztowej, usprawiedliwiając się zarazem z pisania listu cudzą ręką z powodu osłabienia chorobą.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o interwencję oraz zabezpieczenie cząstki tzw. chleba królewskiego. Liczy na życzliwe poparcie adresata i wojewody krakowskiego, deklarując wdzięczność za okazaną pomoc.

Anna Zamoyska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u nowo obranego monarchy za zubożałym dyplomatą, dawnym rezydentem w Stambule i Wiedniu. Prosi o otoczenie go protekcją i pomoc w przyjęciu go w poczet sług oraz dworzan królewskich.

Anna Zamoyska dziękuje za otrzymane listy i korespondencję, wspomina o sprawie wymagającej dalszego prowadzenia oraz o obowiązku lub powinności wobec adresata. Szczegóły są częściowo nieczytelne. List napisano w Zamościu 24 lutego 1698 r.

Anna Zamoyska wspomina o terminie sądowym lub postępowaniu i prosi adresata o rozważenie sprawy. Datownik na końcu wygląda na Zamość, 3 marca 1699 r.; odczyt roku jest ostrożny.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przygotowaniu i skierowaniu pod jego dowództwo wymaganych prawem oraz ordynansem ludzi. Autorka listu poleca wyprawionych żołnierzy opiece adresata, dziękując za dotychczasową życzliwość.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u generała wielkopolskiego, by ten zrezygnował z popierania ks. Koszanowskiego na opactwo lądzkie na rzecz jej brata. W postscriptum prosi także o poparcie zabiegów o zwolnienie opactwa wągrowieckiego z ciężarów wojskowych.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla w obronie zrujnowanego przez wojska nadworne starostwa bolechowskiego. Powołuje się przy tym na testament zmarłego męża, który powierzył Jabłonowskiemu opiekę nad swoją rodziną i majątkiem.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu ekonoma na sejmik w Sądowej Wiszni celem dopilnowania spraw Ordynacji Zamojskiej w zastępstwie jej nieobecnych synów. Prosi adresata o życzliwość, opiekę oraz poparcie jej interesów wśród zgromadzonej szlachty.

Anna Zamoyska zawiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o skierowaniu na jego dwór rezydenta, który ma na bieżąco donosić jej o lwowskich wydarzeniach. Prosi zarazem wojewodę o pamięć i roztoczenie opieki nad jej sprawami.

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Anna Zamoyska potwierdza otrzymanie dwóch listów, dziękuje adresatowi i wspomina o dalszej korespondencji oraz sprawie, którą prosi kontynuować. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik wskazuje Zamość, 30 października 1696 r.

Anna Zamoyska wyraża wdzięczność Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za łaskawą zgodę na spotkanie w jego domu. Deklaruje rychłe przybycie z wyrazami głębokiego szacunku i poleca się dalszej życzliwości adresata.

Nadawca zwraca się do rajców Lwowa, opisuje krzywdę lub konflikt związany z małżonkiem i sprawą w Zamościu oraz prosi o rozpatrzenie sprawy. Szczegóły dotyczące osób, zdarzenia i majątku są tylko częściowo czytelne. Datownik końcowy podaje Zamość, 6 października 1587 r.

Strona 5 powtarza treść listu z s. 2–3: nadawca prosi rajców Lwowa o pomoc w sprawie krzywdy lub sporu związanego z małżonkiem i Zamościem. Zapis daty w kopii podaje 6 października 1587 r. Szczegóły pozostają niepewne.