Katalog źródeł

Dupré dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy polecające do pani Zamoyskiej, która jednak wcześniej pozostawiła decyzję o zatrudnieniu sługi swoim synom. Autor listu prosi o dalszy patronat i wyraża nadzieję na przyjęcie do służby w przyszłości.

Stanisław Jabłonowski informuje prezydenta Lwowa, że pismo w sprawie gruntu miejskiego przy wałach nadeszło już po sejmiku generalnym, przez co nie może oficjalnie zaangażować się w spór z karmelitami bosymi. Zezwala jedynie komendantowi na obronę szańców i deklaruje gotowość do pomocy miastu przy innych okazjach.

Nadawca przypomina adresatom, że za pierwszym razem nie uchylił się od udzielenia pomocy; w dalszym tekście pojawiają się Warszawa i regimenty. Zachowane fragmenty nie pozwalają pewnie ustalić, jakiej konkretnej sprawy ani jakiej prośby dotyczy list. Tekst ma wewnętrzną numerację stron 3 i 4. Datownik brzmi „W Nowosiółkach d. 20 9bris 1698”, czyli 20 listopada 1698 r.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Nadawca zwraca się do generała głównego i wspomina o chorągwi koronnej, która nie powinna przebywać w dobrach adresata. Dalsze argumenty dotyczące tej sytuacji i wskazanych działań są trudne do odczytania. Na stronach 8–10 nie znalazłem wiarygodnego zapisu daty ani miejsca.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Zachował się obszerny list adresowany do marszałka koronnego, prawdopodobnie wielkiego koronnego, z formułą „Wielmożny Mci Panie y Bracie”. Karta archiwalna opisuje go jako pismo Adama Jabłonowskiego z Lachiew do marszałka, z prośbą (dalszy opis tej prośby jest niepewny); sam tekst listu jest zbyt trudny do odczytania, by doprecyzować jej przedmiot. Podpis wygląda na Adama Jabłonowskiego. Datacja listu brzmi „W Jabłonowie 16 Decembr 1696”.

Filip de Zagly donosi wojewodzie wołyńskiemu o zakończeniu przymusowego pobytu w Erzurum i planowanym wyruszeniu na dwór szacha z poselstwem. Nalega na przysłanie listu królewskiego dla perskiego władcy, ostrzegając zarazem przed powierzaniem misji dyplomatycznych duchownym.

Zahorowska donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o śmierci swojego męża. Zaprasza go na uroczystości pogrzebowe zaplanowane na 21 marca 1697 roku u ojców dominikanów w Łucku.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o konieczności pilnego wyjazdu do Malborka na spotkanie z królem. Zapewnia adresata o swej pamięci i braterskiej przychylności.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski donosi o krótkim pobycie w Świętej Lipce w celu załatwienia pilnych spraw kościelnych i świeckich. Jednocześnie usilnie wzywa wojewodę ruskiego do działań na rzecz pokoju, przestrzegając przed nieuchronną ruiną Rzeczypospolitej w wypadku przedłużania się wojny.

Sufragan Marcin Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o natychmiastowym wydaniu polecenia zarządcy lwowskiemu w sprawie udostępnienia kamienicy na komisję. Zastrzega jednak, że budynek musi być wolny, ponieważ królowa wcześniej zezwoliła na korzystanie z niego biskupowi płockiemu.

Sufragan płocki Marcin Załuski deklaruje wojewodzie wołyńskiemu gotowość wyświadczenia przysługi w sprawie omówionej przez pana Halickiego. Zastrzega przy tym, że warunkiem koniecznym jest wcześniejsze podpisanie kontraktu przez królową.

Franciszek Jan Załuski powiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o przemieszczeniu się króla do Malborka oraz o własnych zamiarach wyjazdu do Wielunia i odesłania żony do Królewca. Wspomina również o podróży swojego brata na dwór królewski oraz wszechobecnych podejrzeniach panujących w Rzeczypospolitej.

Franciszek Jan Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o śmierci podskarbiego wielkiego koronnego i wynikłym z tego rozdaniu urzędów senatorskich. Donosi także o ruchach dworu królewskiego, pismach prymasa oraz obawach związanych z rozdwojeniem politycznym Rzeczypospolitej.

Marcin Zamoyski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że z powodu ciężkiej choroby Jejmości Dobrodziejki nie może wraz z braćmi wziąć udziału w koronacji królewskiej. Prosi adresata o wykorzystanie swoich wpływów u monarchy, by usprawiedliwić ich nieobecność i polecić rodzinę królewskiej łasce.

Tomasz Józef Zamoyski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za protekcję u wojewody krakowskiego, która zapewniła pomyślny przebieg sesji sejmiku wiszeńskiego. Poleca się jego dalszej życzliwości oraz przekazuje pozdrowienia od braci.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o wypłaceniu kwarty chorągwi tatarskiej oraz nadmiernych obciążeniach hiberną w jej starostwach. Zwraca się z prośbą o wyjaśnienia dotyczące taksy hibernowej i ordynacji wojska związkowego, aby zrekompensować przymusowo wydane sumy.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o ciężkiej chorobie uniemożliwiającej jej oraz najmłodszemu synowi udział w koronacji Augusta II. Prosi adresata o usprawiedliwienie ich absencji przed królem.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla Augusta II w celu powstrzymania rozlokowania wojsk saskich w dobrach ordynackich. Przypomina, że zgodnie z wolą fundatora i zmarłego męża Ordynacja Zamojska powinna pozostawać pod bezpośrednią protekcją monarchy.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za życzliwość i łaskawe przyjęcie jej dzieci podczas ich wizyty u kasztelana krakowskiego we Lwowie. Zapewnia adresata o dozgonnej wdzięczności, gotowości do posług oraz przesyła ukłony dla jego małżonki.

Anna Zamoyska odpowiada na wezwanie wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego do wystawienia wojsk ordynackich na popis generalny, uzależniając to od rozstrzygnięcia przedłożonych kwestii. Jednocześnie prosi o wzięcie w obronę sierocych dóbr jej dzieci i powstrzymanie niszczących je nadużyć ze strony wojska.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego o potwierdzenie, czy powinna wypłacić kwartę żołnierzowi pana Zaychowskiego, który przybył bez urzędowej asygnacji. Autorka obawia się podwójnego wydatku, powołując się na podobną stratę finansową poniesioną przez jej siostrę.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że poleciła odesłać zdeponowane w Warszawie paki do jego pałacu, aby tam oczekiwały na jego przyjazd. Deklaruje przy tym pełną gotowość do dalszych przysług.

Anna Zamoyska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy oraz rady dotyczące zabezpieczenia twierdzy zamojskiej w obliczu zagrożenia kraju. Zapowiada wysłanie rezydenta i zorganizowanie szybkiej łączności pocztowej, usprawiedliwiając się zarazem z pisania listu cudzą ręką z powodu osłabienia chorobą.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o interwencję oraz zabezpieczenie cząstki tzw. chleba królewskiego. Liczy na życzliwe poparcie adresata i wojewody krakowskiego, deklarując wdzięczność za okazaną pomoc.

Anna Zamoyska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u nowo obranego monarchy za zubożałym dyplomatą, dawnym rezydentem w Stambule i Wiedniu. Prosi o otoczenie go protekcją i pomoc w przyjęciu go w poczet sług oraz dworzan królewskich.

Anna Zamoyska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu swoich przedstawicieli do zabezpieczenia dóbr przed uciążliwościami związanymi z wojskową konsystencją i wybieraniem furażów. Zwraca się do hetmana z prośbą o pomoc, przychylność oraz poparcie w tej sprawie.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przygotowaniu i skierowaniu pod jego dowództwo wymaganych prawem oraz ordynansem ludzi. Autorka listu poleca wyprawionych żołnierzy opiece adresata, dziękując za dotychczasową życzliwość.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u generała wielkopolskiego, by ten zrezygnował z popierania ks. Koszanowskiego na opactwo lądzkie na rzecz jej brata. W postscriptum prosi także o poparcie zabiegów o zwolnienie opactwa wągrowieckiego z ciężarów wojskowych.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla w obronie zrujnowanego przez wojska nadworne starostwa bolechowskiego. Powołuje się przy tym na testament zmarłego męża, który powierzył Jabłonowskiemu opiekę nad swoją rodziną i majątkiem.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu ekonoma na sejmik w Sądowej Wiszni celem dopilnowania spraw Ordynacji Zamojskiej w zastępstwie jej nieobecnych synów. Prosi adresata o życzliwość, opiekę oraz poparcie jej interesów wśród zgromadzonej szlachty.

Anna Zamoyska zawiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o skierowaniu na jego dwór rezydenta, który ma na bieżąco donosić jej o lwowskich wydarzeniach. Prosi zarazem wojewodę o pamięć i roztoczenie opieki nad jej sprawami.

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nadesłane życzliwe listy i deklaruje wdzięczność całego swojego domu. Zwraca się również z prośbą o dalsze zachowanie jej w łaskawej opiece adresata.

Anna Zamoyska wyraża wdzięczność Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za łaskawą zgodę na spotkanie w jego domu. Deklaruje rychłe przybycie z wyrazami głębokiego szacunku i poleca się dalszej życzliwości adresata.

Korespondent zdaje sprawę z pozycji wojsk koronnych pod Kamieńcem Podolskim, braku aktywności nieprzyjaciela oraz doniesień o sukcesach wojsk moskiewskich w walkach z Tatarami. Informuje także o przemieszczeniu się pary królewskiej w kierunku Buczacza na planowaną naradę wojenną z hetmanami.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Fabian Zywiert przesyła Janowi Jabłonowskiemu nadesłaną pocztą korespondencję oraz bieżące wiadomości. Wspomina przy tym z ubolewaniem o smutnych wydarzeniach i żałobie, która dotknęła ród Lubomirskich.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o wykonaniu polecenia i przesłaniu asygnaty na dwieście talarów panu Radzowskiemu za pośrednictwem Dominika Winklera, po odebraniu sumy od pana Szymunowicza. Przy okazji autor przesyła adresatowi uniżone życzenia pomyślności i łask Bożych na nowo rozpoczęty rok.

Proboszcz rudzki Stanisław Kłoziński odpiera przed wojewodą ruskim zarzuty dotyczące rzekomego zastraszania i wymuszania zeznań na Żydzie Szrajerze. Prosi adresata o pomoc w wyegzekwowaniu korzystnego dekretu sądu grodzkiego przemyskiego.

Marcin Kątski prosi adresata o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego w kwestii poboru żołdu w województwach poznańskim i kaliskim. Wskazuje, że wszelkie szczegóły sprawy przedstawią osobiście rekomendowani przez niego oficerowie.

Marcin Kątski prosi wojewodę wołyńskiego o roztoczenie opieki nad oficerami i doprowadzenie na komisji do złączenia obu części swojego regimentu. Swą nieobecność na Rusi tłumaczy problemami domowymi oraz chorobą żony.

Marcin Kątski wyraża satysfakcję ze skazania pisarza artylerii koronnej na karę śmierci za zabójstwo sługi wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Pozostawia decyzję o ewentualnym darowaniu skazańcowi życia oraz złagodzeniu wyroku w rękach adresata, nakazując podległemu oficerowi podporządkowanie się jego woli.

Pisarz Korendowic zdaje sprawę wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu z postępowania egzekucyjnego przeciw zadłużonemu Żydowi Moszkowi na rzecz pana Zontaka. Donosi o bezczelnej próbie przekupstwa ze strony dłużnika i ostatecznie przekazuje sprawę pod bezpośredni osąd wojewody.

Stanisław Korytko prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o poparcie u królewicza w sporze o grunt baraniński. Deklaruje gotowość stawienia się na rozgraniczeniu w Sutkowicach i całkowite podporządkowanie się werdyktowi wojewody.

Kosowicz informuje wojewodę wołyńskiego o skromnych dostawach żywności, pustkach w spiżarni i kończących się pieniądzach na bieżące zakupy we Lwowie. Donosi również o odebraniu asygnaty od sufragana przemyskiego i zapytuje o termin poświątecznej przeprowadzki dworu.

Jan Bonawentura Krasiński relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu przebieg posejmowej rady senatu, naciski na podpisanie traktatu w sprawie Elbląga oraz wprowadzenie wojsk saskich kosztem polskich regimentów. Informuje również o planowanym wyjeździe do Rzymu, gdzie zamierza spotkać się z siostrzeńcem adresata, i dziękuje za nadesłane listy polecające.

Jan Bonawentura Krasiński pisze z Gdańska do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, donosząc o spotkaniu z ludźmi z jego chorągwi, problemach finansowych związanych z realizacją obiecanych wypłat z tutejszych repartycji, co może dotrzeć do hetmana wielkiego. Informuje także o pobycie syna w Rzymie i jego chęci powrotu do kraju.

Jan Krasiński składa Janowi Jabłonowskiemu powinszowania noworoczne, prosząc o dalszą opiekę oraz wsparcie w przeżywanych trudnościach. Donosi także o wspólnych zabiegach podejmowanych z wojewodziną malborską, odkładając relację o sprawach publicznych do planowanego spotkania w Warszawie.