Katalog źródeł

Jan Domagalicz instruuje Macieja Hajdera w sprawie uregulowania rachunków budowy lwowskiej kaplicy oraz przekazania zakonnego posagu panny Cecylii. Prosi go także o interwencję i pomoc w przejęciu opieki nad osieroconymi dziećmi zmarłego szwagra Kaweckiego oraz w spisaniu majątku po zmarłym.

Król Zygmunt August rozstrzyga spór mieszczan lwowskich ze starostą przemyskim Spytkiem Jordanem, nakazując opłatę mostowego na Sanie jedynie w razie korzystania z mostu zbudowanego dla żup solnych, z prawem do bezpłatnej przeprawy brodem. Potwierdza zarazem pełne zwolnienie lwowian z innych ceł i opłat tranzytowych zgodnie z dawnymi przywilejami.

Kapituła metropolitalna lwowska zezwala młynarzowi Walentemu i jego żonie Dorocie na wykupienie trzeciej części oraz trzeciej miarki młyna Stachyrowskiego od Elżbiety, wdowy po rajcy Stanisławie Bergerze. Jednocześnie kapituła wydzierżawia im dożywotnio pozostałe dwie części młyna w zamian za roczny czynsz, dostawy mąki i obowiązek utrzymania oraz naprawy budynków młyńskich.

Jan Drohojowski zwraca się do podstarościego przemyskiego Hieronima Hermanowskiego z zapytaniem o doniesienia z sejmu warszawskiego od referendarza koronnego. Jednocześnie prosi o pomoc prawną dla krakowskiego kupca Piotra Schraibera w jego sporze z przemyskimi Żydami.

Stanisław Druszkiewicz ubolewa nad brakiem audiencji i informuje hetmana Jabłonowskiego o zamiarze zdyscyplinowania swego niesfornego syna przed sejmem warszawskim. Wstawia się również za sędzią Jaruntowskim w kwestii ulżenia ciężarów podatkowych w zubożałej dzierżawie królewskiej.

Stanisław Druszkiewicz gratuluje wojewodzie ruskiemu objęcia nowego urzędu oraz dopytuje o pomyślne narodziny potomka. Wyraża również ubolewanie, że jego syn odłączył się od magnata w Krakowie, i ponawia prośbę o roztoczenie opieki nad młodzieńcem.

Kasztelan chełmski Stanisław Druszkiewicz prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o nieopuszczanie młodzieńca oraz o zgodę na jego wyjazd zagraniczny w celu nauki języka obcego. Zwraca się także z prośbą o odpowiedź na przedstawione desiderium.

Pogrążona w żałobie Elżbieta Drużkiewiczowa dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazanie wsparcia i roztoczenie opieki nad jej młodszym synem. Zapewnia, że nakazała potomkowi wierną służbę wojewodzie, i poleca się jego dalszej pamięci.

Dumont powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że królowa przy najbliższej poczcie prześle mu list oraz żądane rzeczy. Przy tej sposobności autor przesyła adresatowi życzenia noworoczne i wyrazy szacunku.

Dupont pisze do Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie należnych mu rozliczeń finansowych z Paryża i Amsterdamu, godząc się na rezygnację z części sumy oraz odsetek. Prosi również wojewodę o protekcję w odzyskaniu należności od pułkownika Saubroy, powołując się na wcześniejsze zapewnienia Jabłonowskiego.

Dupré dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy polecające do pani Zamoyskiej, która jednak wcześniej pozostawiła decyzję o zatrudnieniu sługi swoim synom. Autor listu prosi o dalszy patronat i wyraża nadzieję na przyjęcie do służby w przyszłości.

Pułkownik Ebresel potwierdza odbiór funduszy i wykonanie tajnych poleceń w twierdzy białocerkiewskiej oraz zapowiada uroczyste obchody z okazji koronacji monarchy. Pyta również wojewodę o sposób odesłania akt przeprowadzonego śledztwa.

Ferdinand Engelhardt przesyła pismo z prośbą o doręczenie go Andreasowi Boydowi celem odebrania od niego długu w wysokości 216 florenów. Informuje również o nadejściu i dalszej ekspedycji towarów lipskich oraz przekazuje życzenia noworoczne.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o odzyskaniu z Wielichowa zajętej beczki juchtów, ubolewając nad zniszczeniem skór wskutek przemoczenia, co przyniesie znaczną stratę. Donosi również o sytuacji rynkowej, cenach skór moskiewskich oraz oferowanych innych towarach.

Ferdinand Engelhardt powiadamia Arthura Forbesa o wysyłce beli sukna oraz lipskiej skrzyni za pośrednictwem furmanów do Lwowa i Jarosławia. Do listu dołącza specyfikację poniesionych opłat oraz rachunek na kwotę 338 florenów z prośbą o zaksięgowanie.

Ferdinand Engelhardt informuje o wyprawieniu do Jarosławia partii sukna przewożonych przez furmanów Jana Oslika i Tomasza Kiełbikę. Prosi także o wyegzekwowanie od Andreasa Boyda spłaty zaległego długu w wysokości 210 talarów przed wydaniem mu weksla.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

Wacław Rzewuski dziękuje prekonsulowi i rajcom lwowskim za okazaną mu życzliwość, przesyłając wzajemne życzenia wieloletniej pomyślności. Zapewnia przy tym magistrat o swoim stałym przywiązaniu i szacunku.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski prosi prezydenta Lwowa o pomoc w objęciu w dzierżawę podmiejskiej wsi Biłohorszcze na mocy uzyskanego reskryptu królewskiego. W zamian obiecuje ścisłe przestrzeganie warunków kontraktu oraz stałą życzliwość i wdzięczność wobec władz miejskich.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski składa prokonsulowi oraz konsulom miasta Lwowa i ich rodzinom życzenia pomyślności i zdrowia z okazji Nowego Roku. Zapewnia ich przy tym o swojej nieustannej przychylności, szacunku oraz gotowości do dalszych usług.

M. Jaworski donosi hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o rabunkach i uciążliwych żądaniach wysuwanych wobec ziemi chełmskiej przez wojska niemieckie oraz artylerię. Zmuszony do zawrócenia z drogi, prosi hetmana o opiekę nad nim samym, jego podwładnymi i chorągwiami.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Stanisław Żółkiewski interweniuje u władz Lwowa w obronie pokrzywdzonego wierzyciela, pana Jonakiego, domagając się wyegzekwowania spłaty należności od unikającego zobowiązań Andrzeja Torosowicza lub uwięzienia dłużnika. Hetman uzasadnia swoje poparcie zasługami Jonakiego dla Rzeczypospolitej.

Hetman Stanisław Żółkiewski poleca rajcom lwowskim niezwłoczne przekazanie panu Brodeckiemu pieniędzy kwarcianych nadesłanych przez elektora brandenburskiego, które zdeponowano w ratuszu lwowskim. Fundusze te są pilnie potrzebne na potrzeby wojska.

Hetman polny koronny Stanisław Żółkiewski nakazuje rajcom lwowskim niezwłoczne przekazanie panu Brodeckiemu zdeponowanych w ratuszu pieniędzy z brandenburskiej kwarty ze względu na pilne potrzeby wojska. Z notatki kancelaryjnej wynika, że wysłannik hetmana odebrał wspomniane fundusze 12 sierpnia 1614 roku.

Adam Zabierzowski informuje Franciszka Zawadzkiego o trudnościach ze znalezieniem podwód do przewozu miodu białocerkiewskiego do Lwowa z powodu obciążeń miejscowych ludzi furażem na rzecz zimującego wojska. Prosi również o przesłanie pokwitowania za dwadzieścia jeden beczek miodu wyprawionych do Jazłowca.

Zawadzki donosi wojewodzie o trudnościach prawnych i niepokojach wywołanych przez konfederatów w okresie bezkrólewia oraz o badaniu sprawy spornych opłat w Mościskach. Informuje również o dużej liczbie beczek miodu pobranych ze Starego Dna i pańskiej pasieki, zapowiadając bezwzględne rozliczenie arendarza.

Filip de Zagly donosi wojewodzie wołyńskiemu o zakończeniu przymusowego pobytu w Erzurum i planowanym wyruszeniu na dwór szacha z poselstwem. Nalega na przysłanie listu królewskiego dla perskiego władcy, ostrzegając zarazem przed powierzaniem misji dyplomatycznych duchownym.

Zahorowska donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o śmierci swojego męża. Zaprasza go na uroczystości pogrzebowe zaplanowane na 21 marca 1697 roku u ojców dominikanów w Łucku.

Maciej Załęski donosi ze stolicy o odroczeniu sprawy sądowej Haydera oraz o nieobecności kanclerza i podkanclerzego. Usilnie prosi również przyjaciela o doglądanie chorej żony i czuwanie nad pozostawionym domem.

Walenty Zaleski informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o szczęśliwym przybyciu ze statkami do Świecia oraz o surowych kontrolach i wysokich opłatach celnych w Toruniu. Donosi również o aktualnych cenach zboża i płótna oraz trudnościach z odbiorem drzewek z Wilanowa.

Walenty Zaleski donosi wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o pomyślnym dopłynięciu do Torunia oraz o opóźnieniach w odbiorze zboża z winy warszawskich urzędników. Informuje również o konieczności opłacenia toruńskiego cła oraz o niskich cenach zbóż i braku popytu na płótno.

Felicjan Zaleski zawiadamia pisarza radzieckiego Wojciecha Zimnickiego o odroczeniu przez króla sądzenia jurydyki pruskiej do 1 listopada oraz deklaruje dotrzymanie terminu wrześniowego. Dopytuje również o bieżące wieści ze wschodu dotyczące zagrożenia ze strony Turków i Tatarów.

Felicjan Zaleski wyjaśnia trudności z dotrzymaniem terminu odprawienia komisji we Lwowie z powodu kolizji z obradami jurysdykcji pruskiej. Zapewnia o swej gotowości do przysłużenia się miastu i liczy na przesunięcie spraw na późniejszy czas.

Felicjan Zaleski poleca pisarzowi radzieckiemu Wojciechowi Zimnickiemu udającego się do Lwowa księdza dziekana kamienieckiego, prosząc o okazanie mu wszelkiej życzliwości. Wyraża także oczekiwanie na wieści z tamtych stron.

Biskup Andrzej Stanisław Załuski wstawia się u władz Lwowa za mieszkańcem Żółkwi, Gotfrydem Rigertem, zrujnowanym długotrwałym procesem ze znakomitą Wilczkową. Apeluje o rychłe i ostateczne rozstrzygnięcie sprawy sądowej bez dalszej zwłoki.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Załuski poleca władzom Lwowa kandydaturę sekretarza królewskiego Franciszka Niewieskiego na zwolniony urząd rajcy miejskiego. Wskazuje na jego wysokie wykształcenie oraz wieloletnią służbę w ławie ławniczej, apelując o niewysuwanie przeszkód z racji braku pochodzenia z miasta.

Biskup łucki Andrzej Stanisław Załuski ubolewa nad problemami Lwowa oraz brakiem satysfakcji w sporze z krajczym koronnym. Doradza władzom miejskim wstrzymanie kroków prawnych i zwrócenie się z prośbą o mediację do kasztelana krakowskiego.

Biskup warmiński i kanclerz Andrzej Chryzostom Załuski przesyła z Torunia wojewodzie ruskiemu noworoczne powinszowania. Donosi także o przybyciu biskupa i wojewody chełmińskich na audiencję u króla oraz o wspólnym obiedzie na dworze monarszym.

Andrzej Chryzostom Załuski składa wojewodzie ruskiemu powinszowania rodzinne i wyraża nadzieję na rychłe spotkanie podczas zbliżającego się sejmu. Odnosi się także z niepokojem do zerwania zgody litewskiej, zapowiadając modlitwy w intencji pomyślności ojczyzny.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski uskarża się na bezprawne wyznaczenie zimowych leż dla wojsk skonfederowanych w jego rezydencji oraz obojętność władz. Przytacza również warszawskie kazanie nawołujące do zdecydowanego, siłowego stłumienia buntu żołnierskiego na wzór litewski.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zerwaniu sejmiku generalnego Prus Królewskich w Malborku, do czego doprowadziły wzajemne animozje i spory o laskę marszałkowską. Wspomina również o napięciach towarzyszących kwestiom komisarzy do hiberny oraz indygenatu.

Biskup łucki Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za korespondencję oraz donosi o pilnej naradzie z kardynałem Michałem Stefanem Radziejowskim. Rozmowy dotyczyły zabezpieczenia dóbr diecezjalnych na Podlasiu i Mazowszu przed spodziewanym przemarszem litewskich związkowców.

Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie wołyńskiemu o obradach senatorów i podejmowanych środkach zaradczych przeciwko poczynaniom wojskowych związkowych. Wyraża także ubolewanie nad losem ubogiej ludności swojej diecezji, pustoszonej przez konfederatów.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o kwestii przekazania konia dla jego córki oraz o zabiegach u podskarbiego. Odnosi się także do krążących listów, relacji politycznych ze starostą krasnostawskim i chorążym oraz kwestii spodziewanych dymisji.

Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o warszawskich wieściach dotyczących gotowości króla szwedzkiego do podjęcia rozmów pokojowych. Wspomina także o wojennych nastrojach posłów z Wielkopolski i Sieradza oraz o planowanej w Malborku radzie.