Katalog źródeł

Autor przekazał królowej list i prośbę wojewody o jedną z jej posiadłości. Królowa nie dała stanowczej odpowiedzi, lecz zapowiedziała wydanie poleceń. Nazwa posiadłości nie występuje.

Armand otrzymał list tuż przed odejściem poczty. Zapewnia o przyjaźni królowej dla adresata i jego małżonki, lecz tłumaczy, że jej sprawy i planowany wyjazd do Lwowa za kilka dni utrudniają spełnienie wszystkich próśb. Ponawia zapewnienie o swoich usługach.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Bałaban relacjonuje zabiegi na rzecz posłów Lwowa u hetmana mimo sprzeciwu wojewody krakowskiego. Wspomina uniwersały i prywatne listy; szczegóły rozstrzygnięć oraz odłożenia spraw pozostają niepewne.

De Baluze pisze o żalu adresata po śmierci króla i potrzebie pocieszania królowej. Ocenia sprzeczne pogłoski o pokoju z Sabaudią, przekazuje doniesienia o odmowie cesarskiego wsparcia i rzekomej koncentracji60tysięcy Szwedów w Inflantach. Według listu mieszkańcy Prus Książęcych zabezpieczają dobytek w Gdańsku.

Autor przekazuje wiadomości o francuskich, hiszpańskich i cesarskich operacjach we Włoszech, zranieniu Catinata, zaopatrzeniu armii i posiłkach. Relacjonuje działania w Katalonii oraz stanowisko Wenecji; część danych wyraźnie traktuje jako doniesienia.

De Baluze wyjaśnia tygodniową przerwę w korespondencji. Donosi o przybyciu paszportów od sprzymierzonych i planowanym wyjeździe francuskich pełnomocników na rozmowy pokojowe; wyraża niepokój z powodu choroby wielkiego hetmana.

Autor radzi adresatowi w sprawach podróży, pieniędzy, powozu, służby i prezentów. Zaleca mu pozyskanie francuskiego dworu poprzez uszanowanie monarchy i unikanie krytyki kandydata w dawnej elekcji. Podkreśla pomoc markizy de Béthune.

Autor wyjaśnia milczenie podróżą do Łowicza i brakiem listów markizy de Béthune. Życzy wojewodzinie zdrowia w 1702 roku, zapowiada jej oczekiwany przyjazd i wspomina samotną marszałkową litewską.

Autor odpowiada na list z 12 grudnia, przesyła artykuł z niemieckiej gazety hamburskiej i ponawia życzenia noworoczne dla adresata oraz jego żony.

De Baluze opisuje sześć pakunków wysłanych przez bankiera Helissanta: obrazy, przedstawienia koszy z owocami, odzież i rozłożone drewniane łóżko. Wspomina weksel, pobyt markiza przy armii i ruchy wojsk we Włoszech, Flandrii oraz nad Renem.

Autor donosi, że spór duńsko-holsztyński nie został rozstrzygnięty w Hamburgu, i opisuje ruchy szwedzkich wojsk oraz niepokój w Rzeszy po wyborze nowego elektora. Na końcu zapowiada przyprowadzenie adresatowi osoby poleconej przez wielkiego hetmana.

Deputaci oczekują skutku miejskich projektów złożonych kanclerzowi wraz z postulatami innych miast. Relacjonują rosyjskie i pruskie wystąpienia, zapowiadane sejmiki i dalszy sejm. Proszą o dokumenty sum zabezpieczonych na majątku miasta do postępowania rozliczeniowego spodziewanego w lutym. W dopisku ponawiają prośbę o obiecane listy.

Autorzy podjęli w Warszawie starania o sprawę odzyskania należnej miastu sumy. Bartsch relacjonuje uzyskanie dekretu na podstawie dostarczonych odpisów, żądanie zestawienia przychodów miasta oraz memoriał do kanclerza obejmujący spór z garnizonem, kwatery oficerskie, sprawę pewnego mieszczanina i roszczenia wobec Rzeczypospolitej. Prosi o dodatkowe dokumenty, pomoc towarzyszącego mu Cyruliego i pokrycie wydatków.

Baillie doręczył Hiltznerowi list Forbesa. Dłużnik deklarował brak gotówki, wskazywał na wcześniejsze wypłaty po tysiąc na rachunek adresata i obiecywał dalszą zapłatę. Autor przewiduje trudności z realizacją weksla w Lublinie.

Baillie opisuje długą podróż i sprawy zatrzymujące towarzyszy w Lublinie i Warszawie. Ma zamiar uczcić zdrowie Forbesa kieliszkiem wina. Nie spodziewa się szybkiej spłaty od Thomsona, który oczekuje na osobę związaną z Bydgoszczą.

Odpis szkockiej proklamacji tolerancyjnej: zezwolenie umiarkowanym prezbiterianom na nabożeństwa tylko w prywatnych domach, odrębna ulga dla kwakrów, zawieszenie przepisów przeciw katolikom i warunkowa amnestia. Dokument zachowuje zakaz nabożeństw na otwartym terenie, wprowadza nową przysięgę bezwzględnego posłuszeństwa oraz zarządza ogłoszenie i opieczętowanie. Nie jest to angielska deklaracja z4kwietnia1687.

Autor omawia należności i próby otrzymania pieniędzy przez pośredników. Wspomina Daniela, Dorika, Kordnera i Świrniackiego [?]. Pisze o dotrzymaniu słowa, wekslach oraz zabiegach adresata. Na odwrocie zachował się osobny krótki rachunek; nie ustalono jego związku z kwotami listu.

Bell donosi Forbesowi o przedstawieniu przywileju królowej władzom miejskim. Według autora magistrat ma zastrzeżenia i odsuwa pełną odpowiedź; Bell wiąże odwlekanie ze sprawami finansowymi. Jest to jego relacja z negocjacji, nie potwierdzenie decyzji magistratu ani treści przywileju.

Markiza odpowiada zięciowi po przedwczesnym porodzie córki i śmierci ich dziecka. Prosi o opiekę i częstsze wiadomości. Opisuje też własne dolegliwości, silną chrypkę i niemożność opuszczenia łóżka.

Jan Bielicki dziękuje w imieniu kolegium za dobrodziejstwo przekazane przez ks. Perkowicza. Składa życzenia na Janowiny, łącząc je z obrazem Wcielonego Słowa i kołyski Jezusa. Rodzaju ani wartości daru nie podaje.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Birrel opisuje próbę zatrzymania go wraz z towarem w Przeworsku w sporze z żydowskim arendarzem pobierającym opłatę. Początkowo zaprzecza swojej obecności, lecz świadkowie ją potwierdzają. Według autora został zwolniony po wyjaśnieniu, że wiezie towar dla kasztelana krakowskiego. Ostrzega Forbesa o oczekiwaniu na jego towary.

Botti wysyła Dzieduszyckiemu skrzynkę z trzema książkami i listem ich autora. Wspomina królową wdowę przebywającą w Wenecji półincognito oraz przygotowane dla niej uprzejmości.

Obok życzeń noworocznych Branicki przypomina obowiązek ochrony miasta przez garnizon i informuje o ponowieniu rozkazów komendantowi.

Bruce informuje Forbesa o losie listu przekazanego podczas jarmarku. Jakub Thomson skierował go do Gdańska. Adres zewnętrzny wskazuje Jarosław; część nazwisk i formuł pozostaje nieodczytana.

Bruß dziękuje za rekomendację do Petera Forbesa, informuje o bieżących notowaniach i wspomina sprzedaż dokonaną przez Jakoba Carmichela. Szczegóły towarów i cen pozostają częściowo nieodczytane.

Burkhart przesyła Forbesowi życzenia zdrowia i prosi o wiadomości. Wspomina Roberta Forbesa; szczegóły ustępu o podróży i rozliczeniu pozostają nieodczytane pewnie.

Buchan skarży się na wzrost cen koszenili i wełny, pyta o pakę skór i rozliczenie Galbraitha. Dodaje nowiny o okrętach i katolikach w Londynie.

Wasilkowski zawiadamia o pożegnaniu rotmistrza, prosi o ochronę reputacji i wskazówki dotyczące dokumentów oraz rozliczeń towarzyszy. Wspomina chorobę i odradza przedwczesny wybór deputatów.

Wacławowicz obiecuje zabiegać o mandat bez wzmianki o moratorium i odrzuca twierdzenie o niemożności wydania przeciwnego pisma z kancelarii. Opisuje zabiegi kanclerza i utrudniony dostęp do dostojnika.

Burmistrz zwołuje naradę: wizyty u dostojników, relacja ablegata z Warszawy, roszczenia Augustynowicza, komisja skarbowa, wybory, podatki i kolekta dla zniszczonego kościoła oraz kolegium w Królewcu.

Wieniawski prosi, by wojewoda dobrze o nim myślał. Donosi o zdrowiu rodziny, nabożeństwach i wspólnych posiłkach. Dopisek dotyczy listu syndyka i rachunków hiberny.

Wyhowski odwołuje wiadomość przekazaną Grodzickiemu o niemożności spotkania: hetman zakończył pilne rozmowy i oczekuje niezwłocznego przyjazdu magistratu.

Wyhowski obiecuje dalsze pośrednictwo, informuje o ustnym przekazaniu warunków hetmana i wzywa do ponownego wysłania delegacji nazajutrz.

Zajęcia wojskowe uniemożliwiły dzisiejsze spotkanie z hetmanem. Wyhowski zaprasza magistrat na następny dzień, jak najwcześniej rano.

Plamisty list ostrzega przed zwłoką w odpowiedzi, wspomina powstrzymanie rozlewu krwi i zachęca do pośpiechu z ostateczną deklaracją. Liczne fragmenty nieczytelne.

Autor donosi o chorobie duchownego i prośbie o ryby dla królewicza. Przekazuje ostrą relację o Trębeckim i zapowiada dalsze sprawdzanie wiadomości; prosi o zachowanie patronatu.

Autor zawiadamia o śmierci króla17czerwca o22 i żałobie. Opisuje jako już zaczynające się spory królewicza Jakuba z królową oraz oczekiwane narady i przyjazd kardynała.

Arcybiskup prosi magistrat o sprawiedliwe rozpatrzenie skargi Stanisława Rozesłanka na wykonawców testamentu jego brata i o ochronę przed dalszymi roszczeniami.

Wyżycki popiera wspólne starania magistratu o patrona i święto dla metropolii; zapowiada pomoc u króla oraz wystąpienie do zwierzchnika Kościoła. Imię świętego nie pada.

Wiśniowiecki zarzuca magistratowi sprzeciw wobec uzgodnień z metropolitą i bazylianami. Prosi o załatwienie sporu, przypominając o przyjaźni i własnym udziale w porozumieniu.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Biskup odpowiada na życzenia magistratu i życzy wszystkim mieszkańcom Lwowa pomyślności w nowym roku oraz w następnych latach.

Autor żąda zbadania zarzutów doktora Awedyka wobec Rozalii Muratowiczowej i jej synów: najścia domu, zabrania pieniędzy, zastawów, sprzętów i dzieci. Domaga się zwrotu oraz zakazu dalszych najść.

Wojnarowski prosi wojewodę o protekcję dla syna Stefana, stolnika owruckiego. Przywołuje łaskę ojca adresata, kasztelana krakowskiego, oraz pośrednictwo innych patronów; zapowiada przyjazd do Krakowa.

Wolski sprzeciwia się naruszaniu przywilejów Lwowa podczas nieobecności monarchy. Aprobuje protest miasta i odwołanie do przyszłego sejmu; obiecuje obronę jego praw oraz autorytetu kancelarii.

Wojakowski prosi o podtrzymanie przychylności wojewody i pośrednictwo w bliżej nieodczytanej sprawie majątkowej. Poleca swoje służby oraz przekazuje pozdrowienia od żony.

Gembicki zaleca czterdziestu mężom Lwowa ugodę z Żydami, szybki zwrot zabranych towarów oraz powstrzymanie wrogich wypowiedzi i gróźb do zatwierdzenia układu przez króla.

Gembicki dziękuje za przysłane ryby i obiecuje wspierać zachowanie praw miasta. Wspomina również obietnicę przekazaną przez wysłannika.