Katalog źródeł

Bartsch informuje o projekcie złożonym kanclerzowi, planowanym działaniu komisji dobrego porządku oraz potrzebie memoriału do króla. Opisuje dyskusję o przywilejach, katolikach i dysydentach oraz proponowanym warunku ponoszenia ciężarów miejskich przy dopuszczeniu obcych kupców. Zapowiada dalsze konsultacje o prawie i jurysdykcji, ponagla drugiego deputata i prosi o środki na dalszą pracę.

Bartsch odebrał list władz miasta i zapowiada oddanie załącznika podkanclerzemu oraz prośbę o wsparcie w sporze z dominikanami. Przesyła list kanclerza dotyczący sprawy Hołoska, relacjonuje zamierzone działania biskupa ruskiego i prośbę o termin komisji rozliczającej miejskie sumy. Dziękuje za wiadomość o pożarze u dominikanów i wskazuje potrzebę dodatkowych deputatów oraz możliwości ugodowego zakończenia sprawy z plebanem.

Bartsch zawiadamia władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, konsultacjach w sprawie miasta i zaplanowanej audiencji u podskarbiego koronnego. Przekazuje wieści o spodziewanym przyjeździe prymasa, wodza i królewiczów oraz wyjaśnia, że oczekiwanie może opóźnić jego wyjazd do Białegostoku. Zapowiada dalsze informacje.

Deputaci oczekują skutku miejskich projektów złożonych kanclerzowi wraz z postulatami innych miast. Relacjonują rosyjskie i pruskie wystąpienia, zapowiadane sejmiki i dalszy sejm. Proszą o dokumenty sum zabezpieczonych na majątku miasta do postępowania rozliczeniowego spodziewanego w lutym. W dopisku ponawiają prośbę o obiecane listy.

Autorzy podjęli w Warszawie starania o sprawę odzyskania należnej miastu sumy. Bartsch relacjonuje uzyskanie dekretu na podstawie dostarczonych odpisów, żądanie zestawienia przychodów miasta oraz memoriał do kanclerza obejmujący spór z garnizonem, kwatery oficerskie, sprawę pewnego mieszczanina i roszczenia wobec Rzeczypospolitej. Prosi o dodatkowe dokumenty, pomoc towarzyszącego mu Cyruliego i pokrycie wydatków.

Becker rozważa zaległe rozliczenia i dochodzenie długów od Żydów lwowskich, których obietnicom nie ufa. Omawia działania pośredników, potrzebę korespondencji i rachunku. Dodaje notatkę o wypłatach i końcowym saldzie824 [?].

Autor pisze o braku dogodnej sposobności korespondencji, zaległościach i próbach doprowadzenia do zapłaty. Wspomina lwowski magistrat lub radę, Żydów oraz Daniela o niepewnym nazwisku. W tekście występuje kwota370, zobowiązania i weksle. Zarzuty wobec dłużników i pośredników zachowano jako wypowiedzi autora.

Autor omawia saldo i rozliczenia, prosi o dalsze postępowanie w sprawach kupieckich. W niemieckiej części występują Żydzi lwowscy oraz pośrednicy. Polski fragment dotyczy pieniędzy, wygody adresata i polecenia znajomych. Szczegółowych warunków i części nazwisk nie ustalono.

Bem skarży się na brak wypłaty i końcowej odpowiedzi w sprawie umowy zawartej z miastem. Domaga się 200 złotych należnych mu za stancję lub pisemnej rezolucji, zapowiadając dalsze dochodzenie należności; odwołuje się do prezydenta Lwowa.

Autor zawiadamia magistrat, że przed Trybunałem Koronnym w Lublinie wniesiono skargę na lwowskie władze miejskie w związku z uwięzieniem osoby stanu szlacheckiego. Twierdzi, że osadzenie w więzieniu przeznaczonym dla złodziei narusza stan szlachecki i zapowiada dalsze kroki prawne; prosi o odpowiedź. Są to zarzuty autora listu, nie potwierdzone ustalenie sądu.

Pismo dotyczy pieniędzy przeznaczonych na potrzeby królewskie oraz dyspozycji ich wydania. Autor prosi o pomyślne załatwienie sprawy i deklaruje wdzięczność; nazwiska i warunki rozliczenia niepewne.

Autor polemizuje z postępowaniem doktora i prosi radę o ochronę Żyda przed krzywdą. Przywołuje hetmana i podkomorzego lwowskiego; nazwiska oraz szczegóły prawne pozostają częściowo nieczytelne.

Bieliński poleca do magistratu Lwowa lekarza Matheima [grafia niepewna], zasłużonego w jego domu. Polecany zakłada sobie posesję w mieście; autor obiecuje wdzięczność za poparcie.

Bielski zarzuca starszym kahału zakaz szynkowania wina pod groźbą klątwy. Prosi o obwołanie na rynku i przedmieściach dawnego zwyczaju oraz przysłanie sługi miejskiego i trębacza.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Birrel opisuje próbę zatrzymania go wraz z towarem w Przeworsku w sporze z żydowskim arendarzem pobierającym opłatę. Początkowo zaprzecza swojej obecności, lecz świadkowie ją potwierdzają. Według autora został zwolniony po wyjaśnieniu, że wiezie towar dla kasztelana krakowskiego. Ostrzega Forbesa o oczekiwaniu na jego towary.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Bogucki prosi prezydenta Lwowa o dokończenie rozliczenia zastawu klejnotów, zapisanie pokwitowania w aktach i zabezpieczenie stron przed dalszymi roszczeniami. Część szczegółów transakcji pozostaje nieczytelna.

Bojm opisuje trudności z opuszczeniem Jarosławia, żądania Horna i uzyskanie eskorty 25 ludzi. Zamierza jechać do Rzeszowa po rozstrzygnięcie Stenbocka; wspomina oczekiwanie oddziału w Stryju.

Bojm przekazuje uzyskane od podłowczego królewskiego wiadomości o szwedzkich dowódcach i ich ruchach. Zapowiada dalsze starania oraz informowanie Lwowa.

Bojm informuje o zatrzymaniu posłańca z pieniędzmi przez Horna i wysłaniu Andryńskiego do Stenbocka. Pozostaje z Bernatowiczem, oczekując zwrotu; dołącza informację o kopiach korespondencji.

Borowski odpowiada syndykowi Frankowi w sprawie zaległych należności z kamienicy Sakrochowskiej. Kwestionuje rozliczenie i zwłokę miasta, proponuje ugodę z odsetkami 5%, zapowiadając dochodzenie roszczeń w razie odmowy.

Branicki dziękuje magistratowi za życzenia świąteczne i zapewnia o zainteresowaniu jego pomyślnością.

Obok życzeń noworocznych Branicki przypomina obowiązek ochrony miasta przez garnizon i informuje o ponowieniu rozkazów komendantowi.

W odpowiedzi na skargę miasta nadawca zapowiada starania o rozkaz przeprowadzenia dochodzenia dotyczącego przemocy chorążego Koca.

Branicki wyznacza komisję wojskową do sporu miasta z chorążym Kocem. Żąda kwater w obrębie murów, także przy ulicy Żydowskiej, mimo zwolnień.

Branicki żąda sprecyzowania, w jaki sposób komendant chroni Żydów ze szkodą dla magistratu i jakie dodatkowe polecenie ma otrzymać.

Branicki popiera warszawskiego obywatela Bartscha w sprawie sukcesji i szkody handlowej przeciw lwowskiemu rajcy Nuszczyńskiemu po kasacji mandatów przez sąd asesorski.

Linchowie skarżą się na zaległość kupca Ignacego: trzy tysiące kilkaset czerwonych złotych. Branicki prosi o ugodę lub sądowe zadośćuczynienie.

Branicki dziękuje władzom Lwowa za świąteczne życzenia i życzy im pomyślności od nowo narodzonego Pana.

Branicki odpowiada na skargi miasta na garnizon. Omawia przemoc wobec dwóch Ormian, skargę na kadeta Radziejowskiego i konieczność dowodów przed ukaraniem.

Branicki dziękuje za pamięć i życzenia z okazji nowego roku oraz odwzajemnia życzenia pomyślności.

Brodzicki przekazuje pochwałę wojewody bełskiego za opór Lwowa wobec nieprzyjaciela i radzi podziękować mu wizytą. Prosi też o sprawiedliwe rozpatrzenie krzywdy poddanych z Żurawki [?], poleconych przez tego wojewodę.

Nadawca pisze w pośpiechu przed wyjazdem posłańca, prosi o wyjaśnienie zarzutów, posyła drobny dar i przekazuje oczekiwania co do powrotu królowej z Gdańska.

Nadawca informuje o zdrowiu żony, przekazuje pogłoski o ceremoniach wokół królowej oraz poleca zwrot rzeczy pani Cecylii i wykonanie dyspozycji dotyczących skór.

Nadawca omawia kwestionowany mandat, sprawy pani Cecylii i jej ojca oraz przekazywanie dokumentów. Wspomina też żonę i zwrot sznurków należących do innej kobiety.

Nadawca omawia rzeczy i pieniądze pani Cecylii, śmierć jednego ze znajomych oraz możliwość stopniowego przekazywania należności. Tekst silnie przebija z odwrotnej strony.

List potwierdza odbiór przesyłki według rejestru, wspomina rozliczenie 19 jednostek pieniężnych, druk o sejmie tureckim oraz wiadomości o królowej i chorobie króla.

Karmelita Walenty prosi prezydenta Lwowa o urzędowe wydanie rzeczy i papierów Górskiego przechowywanych u Herbuta. Szabla pozostaje sporna z powodu roszczenia o jeden złoty; zakonnik obiecuje pokwitowanie odbioru.

Registrator prosi o potrącenie 34 złotych z należności wypłacanej przez kasę Lwowa Herszce Lachmanowiczowi. To zaległa opłata za wypisy i uwierzytelnienia; po otrzymaniu pieniędzy obiecuje pokwitowanie.

Wójt Jarosławia zawiadamia o udzieleniu satysfakcji rzemieślnikowi skarżącemu się na czeladź. W postscriptum prosi prezydenta Lwowa o tekst ustawy dotyczącej wartości obiegowej monety i obiecuje wzajemną pomoc.

Wapowski opisuje spór o asygnację obciążającą przemyską synagogę oraz zatrzymanie Żydów pod zarzutem kradzieży koni. Prosi wojewodę o ochronę i przedstawia własną ocenę postępowania sądowego.

Wapowski ponawia prośbę o wydanie poddanego wojskiego żydaczewskiego. Administrator miał wstrzymać wydanie po przedstawieniu skargi; autor żąda ponownego rozkazu wojewody.

Wapowski omawia ofertę dóbr i oczekiwany upust. Przywołuje wcześniejszą cenę czterdziestu tysięcy, trzydzieści tysięcy zapłacone za dobra w zastawie i porównuje zakres posiadłości.

Po niepunktualnym zebraniu deputowanych przedstawiciel urzędu fiskalnego grozi rezygnacją i skargą do kolegium skarbowego. Wemmer zwołuje spotkanie u syndyka, by uniknąć nagany.

Wessel odpowiada na życzenia noworoczne. Uważa wcześniejsze uniwersały za wystarczające wyjaśnienie ogłoszonej redukcji i zapowiada załączenie dekretu Trybunału Piotrkowskiego.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Arcybiskup prosi magistrat o sprawiedliwe rozpatrzenie skargi Stanisława Rozesłanka na wykonawców testamentu jego brata i o ochronę przed dalszymi roszczeniami.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.