Katalog źródeł

Autor upoważnia Klaudiusza Hennieta [?] do działań przy towarach. Pisze, że zapłacił mu 1300 florenów, i prosi adresata o zwrot tej sumy. Obciąża pośrednika winą za odsetki i spór.

Guttinius dziękuje rajcom za gratulacje związane z urzędem sekretarza i obiecuje pomoc miastu. Dopisek zawiera podziękowanie za dar piętnastu talarów.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Dalton przekazuje sprawy starostów krasnostawskiego i halickiego oraz wiadomości o chorągwiach. W dopisku relacjonuje przechwycenie instrukcji i niesprawdzoną pogłoskę o zabiciu cara podczas buntu.

Arcybiskup damietański Angelo Maria Ranuzzi odpowiada na pismo burmistrza i rajców lwowskich, obiecując sprawiedliwe i przychylne potraktowanie sprawy tamtejszego cechu kuśnierzy. Zapewnia także o swojej gotowości do pomocy władzom miasta w innych kwestiach i życzy im pomyślności.

Podskarbi protestuje przeciw zatrzymaniu cudzoziemskich kupców jadących na inne jarmarki. Kwestionuje kompetencję miasta do egzekwowania podatków skarbowych i żąda zwolnienia ludzi oraz towarów.

Daniłowicz żąda, by rajcy przedstawili mu swoje zwolnienia celne zamiast pozywać jego dozorców przed Trybunał. Zarzut nadmiernych opłat pochodzi ze sporu stron.

Daniłowicz domaga się wydania rzeczy po zmarłym Greku z depozytu miejskiego. Powołuje się na prawo kaduka i wolę króla; obiecuje zachować majątek do rozpatrzenia praw stron.

Podskarbi deklaruje gotowość wydzierżawienia miastu czopowego, jeśli sejm uchwali podatek. Prosi o wysłanie przedstawicieli pod koniec sejmu; warunki kontraktu pozostają do uzgodnienia.

Kardynał d’Arquian zamierza dochodzić zadośćuczynienia za zniewagę w Magierowie i prosi wojewodę o przysłanie potrzebnych akt ze Lwowa. Przekazuje pozdrowienia hetmanowi i rodzinie adresata.

Kardynał d’Arquian dziękuje za przyjaźń i zainteresowanie jego sprawami, obiecuje dowieść wdzięczności oraz prosi o przekazanie zapewnień o służbie wielkiemu hetmanowi.

Markiz prosi adresata o sprawdzenie zasłyszanej wiadomości o obrazie ze strony pana kasztelana.

Nadawca informuje Joannę Domicelę Jabłonowską o podróży pani marszałkowej i swojej siostry do Kocka na kilkutygodniowy pobyt. Zachęca adresatkę do zrobienia im niespodzianki i przyjazdu na wspólne spotkanie w połowie drogi.

Markiz d'Arquien informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego, że z powodu braku wyznaczonej zapłaty ze skarbu pruskiego oraz od wojewody poznańskiego zawarta wcześniej ugoda stała się nieważna. W związku z niedotrzymaniem warunków porozumienia autor listu zapowiada powrót do swoich pierwotnych roszczeń finansowych i prosi hetmana o dyspozycje.

Markiz d'Arquien wyraża żal z powodu braku wsparcia ze strony hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego w sporze dotyczącym starostwa, na które liczył z racji koligacji rodzinnych. Zapewnia jednak adresata, że sam poradzi sobie z pretensjami uzurpatorów, zauważając, iż ewentualne ustępstwa uderzą przede wszystkim w przyszłych posesorów tych dóbr.

Markiz prosi o interwencję w sprawie należności i sporu przed sądem grodzkim, wskazując świadków oraz potrzebę wyjaśnienia wydarzeń.

Darowski odrzuca żądanie podatków sprzed objęcia kamienicy. Opisuje zniszczony dach, wodę podmywającą fundamenty i kwaterunek żołnierzy; domaga się uwzględnienia stanu budynku i pisemnej odpowiedzi.

Andrzej Dędyński prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do polubownego zadośćuczynienia pretensjom majątkowym osieroconych Skotnickich do dóbr Kiziów. Apeluje o rozwiązanie sporu bez przewlekłego i kosztownego procesu, powołując się na powinności opiekuna oraz chrześcijańskie miłosierdzie.

Jakub Dementer usprawiedliwia się z opóźnień w korespondencji, tłumacząc je trudnym położeniem w Husiatynie oraz samowolą i intrygami ze strony wojewody i Barneta. Zapewnia o chęci zaspokojenia wierzycieli i prosi o przysłanie przedstawiciela, który na miejscu zapoznałby się z sytuacją, a także o cierpliwość do czasu osobistego rozliczenia.

Adres przesyłki Jakuba Dementera skierowanej do rajcy lwowskiego Macieja Hajdera z poleceniem doręczenia do rąk własnych.

Nadawca zwraca się do adresata jako Monseigneur i pisze, że zastosuje się do jego polecenia oraz pokaże królowej list. Wspomina o osobie lub sprawie, której szczegółów nie można pewnie odczytać, i prosi o jej poparcie. Kończy list uniżoną formułą grzecznościową; odrębna ostatnia strona zawiera adres do nieustalonego dostojnika. Brak pewnej daty, miejsca i identyfikacji nadawcy.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Nadawca zwraca się do szlachetnych panów i wspomina o nominacji sufragana lwowskiego oraz o zasługach i życzliwości adresatów. Rękopis jest uszkodzony i w wielu miejscach nieczytelny; nie da się pewnie odtworzyć szczegółów sprawy ani nazwisk. List datowano w Warszawie 9 grudnia 1723 roku. Nadawca podpisał się nieczytelnie.

Denhoff przedstawia skargi lwowskiej gminy żydowskiej na krzywdy i ucisk ze strony mieszczan oraz prosi o wsparcie i sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. Wspomina także o ograniczaniu handlu i utrudnieniach w mieście. Datę listu zapisano jako 19 grudnia 1691 r.; miejscowość odczytana jako Janów.

Nadawca pisze o Tomaszu Gordonie, obywatelu lwowskim, jego pochodzeniu i staraniach o urząd ławnika. Wspomina o przywilejach oraz o wyborze i prawach szlachty. List kończy się w Warszawie 6 lutego 1689 roku.

Nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu. Pisze o lwowskiej synagodze żydowskiej, prawach i sprawach miejskich oraz o rozstrzygnięciu lub przedstawieniu kwestii przed magistratem. Część rękopisu jest wyblakła i nieczytelna. Na oglądanej karcie nie ma pewnej, pełnej datacji ani miejsca wystawienia.

Denhoff zwraca się do lwowskich adresatów w sprawie procesu wojewody bracławskiego z panem Łaskowskim, prowadzonego przed sądem kompromisarskim. Prosi, by nie utrudniać wykonania dekretu i by wojewoda uzyskał należną satysfakcję. List datowano w Warszawie 20 sierpnia 1699 r.

Nadawca pisze do lwowskiego magistratu w sprawie pana Afendikowicza i jego dóbr, wspominając o prawie i rozstrzygnięciu sprawy. Prosi o przychylne potraktowanie kwestii. Datacja na karcie wskazuje Warszawę, 18 maja 1692 roku. Zapis na odwrociu wskazuje Warszawę i 13 lipca 1695 roku jako odrębną adnotację adresową; nie zastępuje daty listu.

Nadawca odwołuje się do życzliwości magistratu wobec Tomasza Gordona, wybranego na ławnika, i prosi o uwzględnienie jego sprawy. Zapowiada, że będzie bronił praw magistratu i miasta. List datowano w Warszawie 10 marca 1689 roku.

Nadawca zwraca się do lwowskich władz miejskich i pisze o łasce króla, wakansie oraz własnym całorocznym staraniu. Dalsze szczegóły są częściowo nieczytelne. Datę 24 stycznia 1689 roku odczytano z karty listu.

Nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu jako do przyjaciół godnych szacunku. W tekście polskim z łacińskimi wtrąceniami wspomina sprawy związane z miastem i prosi o życzliwe potraktowanie sprawy; znacznej części wywodu nie można odczytać pewnie. Na karcie podano Warszawę i 4 kwietnia 1689 roku.

Nadawca zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Pana Wojewody. Pisze o sprawie dotyczącej dóbr, sporze i czynnościach podejmowanych przez adresata; wspomina też o innych osobach oraz o prośbie o pomoc. Znaczna część rękopisu jest trudna do odczytania, dlatego szczegóły sprawy i nazwiska pozostają nieustalone. List datowano w Radymnie 20 grudnia 1698 roku; podpis odczytano niepewnie jako Jerzy Donhoff.

List po niemiecku, skierowany do Arthura Forbesa. Zachowany tekst zawiera jego nazwisko i wzmianki o sprawach, których szczegółów nie można pewnie odczytać. Karta jest uszkodzona, a pismo miejscami wyblakłe. Rok 1691 jest prawdopodobny na podstawie okładki jednostki; daty dziennej ani miejsca nie ustalono.

Drugi list w jednostce, po niemiecku, adresowany do Arthura Forbesa. Datownik w górnej części karty jest odczytywany niepewnie jako 26 czerwca 1691 roku. Zachował się obszerniejszy tekst, lecz uszkodzenia, wyblaknięcie i trudne pismo uniemożliwiają pewny odczyt większości zdań. Podpis zawiera prawdopodobnie imię Christoph.

Nadawca zwraca się do wielmożnego wojewody i dobrodzieja, prawdopodobnie Jana Jabłonowskiego. Pisze o sprawie, w której występują osoby określone jako Domaradzki i [niepewny odczyt nazwiska], o wcześniejszym postępowaniu oraz o prośbie skierowanej do adresata; szczegóły i część nazwisk pozostają niepewne. List kończy się datą z Lwowa: 30 stycznia 1699 roku. Podpis nadawcy jest nieczytelny.

Nadawca powołuje się na uniwersał grodowy i list od rajców lwowskich do adresata. Wspomina sprawę dotyczącą przywilejów miasta Lwowa i prosi, by pozostały zachowane; szczegóły argumentacji są trudne do odczytania. List datowano w Żyrawowie (odczyt niepewny) w dzień Bożego Narodzenia 1680 r. Podpis odczytany jako Adam Drzewski; towarzyszący mu skrót jest niejasny.

Paweł Brzowski relacjonuje burmistrzowi Lwowa starania na dworze królewskim o sublewację w sprawach trybunalskich i radzi wysłać gotowy projekt pisma do podpisu króla. Przedstawia także kwestię egzekucji banicji na Kiemieńczaninie, sprawę kupców i interesów Manlego, nakazując zachowanie listu w ścisłej tajemnicy.

Paweł Brzowski donosi władzom Lwowa o trudnym przebiegu spraw miejskich w Warszawie, zabiegach u króla oraz sporze ze starostą. Skarży się na wyczerpanie środków i długi zaciągnięte na opłacenie spraw, pilnie prosząc miasto o przysłanie pieniędzy.

Nadawca odpowiada na prośbę adresatów dotyczącą kamienicy wynajmowanej na mieszkanie. Wspomina także o dalszym korzystaniu z niej i płaceniu za nią, lecz znaczna część szczegółów jest trudna do odczytania. List datowany najpewniej w Połonnem 23 sierpnia 1688 r.; nadawca i adresaci pozostają nieustaleni.

Nadawca pisze, że bazylianie z klasztoru św. Onufrego zwracają się do niego w sprawie naprawy drogi lub dojścia do klasztoru. Prosi adresatów o pomoc w doprowadzeniu do wykonania uzgodnionej naprawy. Dokładna data i miejsce sporządzenia nie są widoczne.

Nadawca dziękuje magistratowi lwowskiemu za życzliwe oświadczenie. Odwzajemnia życzenia pomyślności dla magistratu i miasta. List napisano w Łańcucie 29 kwietnia 1767 r.; nazwisko nadawcy pozostaje niepewne.

Nadawca, zwracając się do magistratu i wspominając obywateli, odnosi się do rudery przy ulicy, której nazwa wygląda na Gmińską. Wspomina o kupnie i zapłacie określonej kwoty, jednak szczegóły warunków są niepewne. W zakończeniu widnieje Łańcut oraz rok najpewniej 1766; dnia i miesiąca nie można pewnie odczytać.

Nadawca opisuje przyjazd wraz z rodziną, wspomina Monsieur l'ambassadeur, jeńców oraz sporządzenie ich wykazu. Pisze o rekomendowaniu pewnej osoby i jej sprawie przed wysokimi dostojnikami oraz o planach związanych z Konstantynopolem. Zakończenie zawiera formułę uniżonego sługi i zwrot do «Votre Excellence». Data 16 marca 1725 r. jest zgodna z opisem okładki i słabo czytelną datą przy zakończeniu.

Zachowany fragment listu zwraca się do Jaśnie Oświeconego Dobrodzieja. Nadawca odnosi się do sprawy lub usługi związanej z adresatem i kończy list formułą uniżonego sługi. Przy zakończeniu widnieje data 3 listopada oraz prawdopodobnie Komarno. Strona adresowa (PDF s. 8) jest odwrociem karty, nie osobnym listem.

Koniuszy koronny Jerzy Dzieduszycki wstawia się u władz Lwowa za odbywającymi karę więzienia mistrzem cyrulickim Antonim i jego czeladnikiem, prosząc o darowanie im reszty wyroku ze względu na ich zasługi w leczeniu jego zdrowia. Wyraża przy tym przekonanie, że dotychczasowy areszt był wystarczającą nauczką, która ostudziła ich zuchwałość i przyniosła poprawę na przyszłość.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Drugi list w jednostce, skierowany do dobrodzieja/dobrodziejów. Nadawca ponawia prośbę dotyczącą sprawy Dzierżanowskich i wspomina o dokumentach lub szczegółowym wykazie; pozostałe szczegóły są częściowo nieczytelne. List datowano 5 sierpnia 1758 r. Zachował się odrębny zapis adresowy wskazujący Lwów.

Nadawca zwraca się do adresata jako do dobrodzieja. Pisze o wcześniejszym liście i prośbie dotyczącej sprawy związanej z Dzierżanowskimi; wspomina o potrzebie odpowiedzi lub działania w tej sprawie. Szczegóły argumentacji są miejscami trudne do odczytania. List datowany we Lwowie (zapis lokalizacyjny niepewny) 18 lutego 1757 r.; zachował się także zapis adresowy na złożonej karcie.

Gratulacje po szczęśliwym rozwiązaniu synowej; autorka liczy na rychły wyjazd i prosi o zachowanie życzliwości.