Katalog źródeł

Nadawca relacjonuje sprawę omawianą z adresatem, wspomina o korespondencji z Warszawy i o zobowiązaniu lub rozliczeniu. W dalszej części pojawia się kilka osób oraz wzmianki o działaniach urzędowych/sądowych, lecz ich relacje i szczegóły są trudne do pewnego odtworzenia.

Nadawca zwraca się do wysokiego rangą adresata i wspomina o liście lub wiadomości, która do niego nie dotarła, oraz o dalszej korespondencji. Konkretne osoby i meritum pozostają nieczytelne.

Polski rękopiśmienny list z formalnym zwrotem do Jaśnie Wielmożnego Pana i Dobrodzieja. Tekst jest blady i miejscami zatarty, dlatego tematu korespondencji nie da się pewnie ustalić. Karta inwentarzowa określa dokument jako oryginał i zawiera wzmiankę o Stanisławie; nie stanowi jednak osobnego tekstu ani przekładu. Przy końcu listu widnieje niepełny zapis „12 VI”, bez roku.

List zawiera zwrot „Jaśnie Wielmożny Miłościwy Dobrodzieju” oraz fragmenty dotyczące prawa i sprawy. Data, miejsce sporządzenia i tożsamość nadawcy nie są widoczne w zachowanym tekście.

Nadawca zwraca się do dostojnika określonego jako wojewoda i generał ziem ruskich. W treści wspomina o gruncie Baraninieckim i sprawie granicznej, lecz szczegóły pozostają częściowo nieczytelne. Data na górnym marginesie: 4 stycznia 1703 r.

List, którego autor wspomina m.in. Wilno, generała Fleminga i Lwów. W końcowej partii widoczne jest „w Dobrodzieniu” oraz fragment „Novembris”; dnia i roku nie odczytano pewnie. Adresówka z PDF s. 5 należy do tego samego pisma.

Według inwentarza Katarzyna Leszczyńska pisze do Jana Jabłonowskiego w sprawie osobistej. Rękopis potwierdza tytuł adresata („le palatin de Russie”) i kierunek do Lwowa, lecz główna treść i podpis pozostają częściowo nieczytelne.

Hospodar mołdawski Gheorghe Ștefan przesyła Jánosowi Keményowi doniesienia spod Żwańca dotyczące ucieczek Kozaków, relacji tatarsko-polskich oraz odpisy korespondencji wojennej. Porusza także kwestie wojsk węgierskich, rozliczeń finansowych i spraw bieżących.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Opat tyniecki Stanisław Józef Lubomirski skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na gwałty i zniszczenia czynione w dobrach klasztornych przez regiment podskarbiego koronnego. Prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do wyprowadzenia wojska z opactwa, powołując się na zakaz nuncjatury apostolskiej oraz opłaconą już hibernę.