Katalog źródeł

Pogrążona w żałobie Elżbieta Drużkiewiczowa dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazanie wsparcia i roztoczenie opieki nad jej młodszym synem. Zapewnia, że nakazała potomkowi wierną służbę wojewodzie, i poleca się jego dalszej pamięci.

Dumont powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że królowa przy najbliższej poczcie prześle mu list oraz żądane rzeczy. Przy tej sposobności autor przesyła adresatowi życzenia noworoczne i wyrazy szacunku.

Dupont pisze do Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie należnych mu rozliczeń finansowych z Paryża i Amsterdamu, godząc się na rezygnację z części sumy oraz odsetek. Prosi również wojewodę o protekcję w odzyskaniu należności od pułkownika Saubroy, powołując się na wcześniejsze zapewnienia Jabłonowskiego.

Dupré dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy polecające do pani Zamoyskiej, która jednak wcześniej pozostawiła decyzję o zatrudnieniu sługi swoim synom. Autor listu prosi o dalszy patronat i wyraża nadzieję na przyjęcie do służby w przyszłości.

Pułkownik Ebresel potwierdza odbiór funduszy i wykonanie tajnych poleceń w twierdzy białocerkiewskiej oraz zapowiada uroczyste obchody z okazji koronacji monarchy. Pyta również wojewodę o sposób odesłania akt przeprowadzonego śledztwa.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

Stanisław Jabłonowski informuje prezydenta Lwowa, że pismo w sprawie gruntu miejskiego przy wałach nadeszło już po sejmiku generalnym, przez co nie może oficjalnie zaangażować się w spór z karmelitami bosymi. Zezwala jedynie komendantowi na obronę szańców i deklaruje gotowość do pomocy miastu przy innych okazjach.

M. Jaworski donosi hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o rabunkach i uciążliwych żądaniach wysuwanych wobec ziemi chełmskiej przez wojska niemieckie oraz artylerię. Zmuszony do zawrócenia z drogi, prosi hetmana o opiekę nad nim samym, jego podwładnymi i chorągwiami.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Adam Zabierzowski informuje Franciszka Zawadzkiego o trudnościach ze znalezieniem podwód do przewozu miodu białocerkiewskiego do Lwowa z powodu obciążeń miejscowych ludzi furażem na rzecz zimującego wojska. Prosi również o przesłanie pokwitowania za dwadzieścia jeden beczek miodu wyprawionych do Jazłowca.

Zawadzki donosi wojewodzie o trudnościach prawnych i niepokojach wywołanych przez konfederatów w okresie bezkrólewia oraz o badaniu sprawy spornych opłat w Mościskach. Informuje również o dużej liczbie beczek miodu pobranych ze Starego Dna i pańskiej pasieki, zapowiadając bezwzględne rozliczenie arendarza.

Filip de Zagly donosi wojewodzie wołyńskiemu o zakończeniu przymusowego pobytu w Erzurum i planowanym wyruszeniu na dwór szacha z poselstwem. Nalega na przysłanie listu królewskiego dla perskiego władcy, ostrzegając zarazem przed powierzaniem misji dyplomatycznych duchownym.

Zahorowska donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o śmierci swojego męża. Zaprasza go na uroczystości pogrzebowe zaplanowane na 21 marca 1697 roku u ojców dominikanów w Łucku.

Walenty Zaleski informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o szczęśliwym przybyciu ze statkami do Świecia oraz o surowych kontrolach i wysokich opłatach celnych w Toruniu. Donosi również o aktualnych cenach zboża i płótna oraz trudnościach z odbiorem drzewek z Wilanowa.

Walenty Zaleski donosi wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o pomyślnym dopłynięciu do Torunia oraz o opóźnieniach w odbiorze zboża z winy warszawskich urzędników. Informuje również o konieczności opłacenia toruńskiego cła oraz o niskich cenach zbóż i braku popytu na płótno.

Biskup warmiński i kanclerz Andrzej Chryzostom Załuski przesyła z Torunia wojewodzie ruskiemu noworoczne powinszowania. Donosi także o przybyciu biskupa i wojewody chełmińskich na audiencję u króla oraz o wspólnym obiedzie na dworze monarszym.

Andrzej Chryzostom Załuski składa wojewodzie ruskiemu powinszowania rodzinne i wyraża nadzieję na rychłe spotkanie podczas zbliżającego się sejmu. Odnosi się także z niepokojem do zerwania zgody litewskiej, zapowiadając modlitwy w intencji pomyślności ojczyzny.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski uskarża się na bezprawne wyznaczenie zimowych leż dla wojsk skonfederowanych w jego rezydencji oraz obojętność władz. Przytacza również warszawskie kazanie nawołujące do zdecydowanego, siłowego stłumienia buntu żołnierskiego na wzór litewski.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zerwaniu sejmiku generalnego Prus Królewskich w Malborku, do czego doprowadziły wzajemne animozje i spory o laskę marszałkowską. Wspomina również o napięciach towarzyszących kwestiom komisarzy do hiberny oraz indygenatu.

Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie wołyńskiemu o obradach senatorów i podejmowanych środkach zaradczych przeciwko poczynaniom wojskowych związkowych. Wyraża także ubolewanie nad losem ubogiej ludności swojej diecezji, pustoszonej przez konfederatów.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o kwestii przekazania konia dla jego córki oraz o zabiegach u podskarbiego. Odnosi się także do krążących listów, relacji politycznych ze starostą krasnostawskim i chorążym oraz kwestii spodziewanych dymisji.

Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o warszawskich wieściach dotyczących gotowości króla szwedzkiego do podjęcia rozmów pokojowych. Wspomina także o wojennych nastrojach posłów z Wielkopolski i Sieradza oraz o planowanej w Malborku radzie.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o konieczności pilnego wyjazdu do Malborka na spotkanie z królem. Zapewnia adresata o swej pamięci i braterskiej przychylności.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski donosi o krótkim pobycie w Świętej Lipce w celu załatwienia pilnych spraw kościelnych i świeckich. Jednocześnie usilnie wzywa wojewodę ruskiego do działań na rzecz pokoju, przestrzegając przed nieuchronną ruiną Rzeczypospolitej w wypadku przedłużania się wojny.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski wyraża żal z powodu zgonu kasztelana wileńskiego i wspomina o rywalizacji o wakujące urzędy. Informuje także o działaniach wojewody malborskiego w Prusach Królewskich oraz tłumaczy się brakiem czasu z powodu napływu wiernych z okazji jubileuszu.

Andrzej Chryzostom Załuski donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o swoim przybyciu do Malborka i zaangażowaniu Augusta II w ratowanie uciemiężonej Rzeczypospolitej. Wspomina również o porozumieniu województw, które mimo trudnego położenia daje nadzieję na poprawę sytuacji w kraju.

Andrzej Chryzostom Załuski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu konieczność zachowania powściągliwości w listach z powodu niepewnej sytuacji politycznej oraz braku pewnych wieści. Informuje także o złej pogodzie w Toruniu utrudniającej podróże i w dopisku odpowiada na narzekania wojewody.

Biskup płocki Andrzej Chryzostom Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o swoim wyjeździe z Warszawy na ustronie przed zbliżającą się elekcją oraz o odprawieniu delegacji wojska skonfederowanego ze stosowną odpowiedzią. Zapewnia także adresata o swej stałej pamięci i życzliwości pomimo utrudnień w prowadzeniu korespondencji.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski komentuje nastroje polityczne w Rzeczypospolitej oraz doniesienia o zerwaniu wielu sejmików. Podkreśla, że w czasie jubileuszu woli poświęcić się sprawom duchowym niż troskom publicznym.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski powiadamia wojewodę wołyńskiego o rezygnacji z udziału w Trybunale Skarbowym z powodu braku jednomyślności sejmików i trudności aprowizacyjnych. Przesyła także pożądane pisma polityczne oraz składa adresatowi życzenia bożonarodzeniowe.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o odprawianiu nabożeństw wielkopostnych w diecezji oraz planowanym wyjeździe na ponowne poświęcenie zbezczeszczonych świątyń. Mimo braku świeżych wiadomości przesyła wyrazy niezmiennej życzliwości i gotowości do posług.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za nadesłanie dokumentów komisji lwowskich i wyraża nadzieję na rychłe załagodzenie kryzysu oraz przywrócenie pokoju w państwie. Donosi także o swoim nagłym wyjeździe do Warszawy na wezwanie prymasa oraz o trudnościach związanych z nastrojami wojska i zjazdem szlachty.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski pisze do wojewody ruskiego, tłumacząc brak świeżych wiadomości regułą zapożyczoną z Cycerona. W dopisku porusza kwestię opóźnionej korespondencji z Litwy i Wielkopolski oraz zawiłe rozliczenia finansowe.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski wyraża nadzieję na pomyślny przebieg sejmiku generalnego ruskiego dzięki staraniom wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz wspomina o wątpliwościach wojewody malborskiego. Informuje także z radością o publicznym wyrzeczeniu się luteranizmu przez dziewięciu domowników i ich planowanym bierzmowaniu.

Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o swoim krótkim wyjeździe z Torunia spowodowanym zmęczeniem i koniecznością zdobycia zaopatrzenia. Uprzedza o możliwej zwłoce w korespondencji, zapewniając jednocześnie, że listy będą mu na bieżąco przekazywane przez rezydenta.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski informuje wojewodę ruskiego o przybyciu na sejmik generalny do Malborka. Relacjonuje życzliwe przyjęcie na trasie przejazdu przez Braniewo, Elbląg oraz Frombork, gdzie odprawił posługę w swojej katedrze.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski gratuluje wojewodzie ruskiemu szczęśliwego powrotu i pomyślnego porodu małżonki, ciesząc się ze wznowienia korespondencji. Wspomina również o swoich sprawach prywatnych, biskupie łuckim oraz kontaktach z regimentarzem.

Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o zakończeniu obrad Rady Senatu oraz trwających pracach nad ekspedycją pism na sejmiki, których daty król jeszcze nie wyznaczył. Z powodu obowiązków urzędowych i rozpoczętych sądów kanclerz nie wie, gdzie spędzi święta, z okazji których przesyła wojewodzie życzenia.

Sufragan Marcin Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o natychmiastowym wydaniu polecenia zarządcy lwowskiemu w sprawie udostępnienia kamienicy na komisję. Zastrzega jednak, że budynek musi być wolny, ponieważ królowa wcześniej zezwoliła na korzystanie z niego biskupowi płockiemu.

Sufragan płocki Marcin Załuski zapewnia wojewodę wołyńskiego o swojej nieustannej wierności i zabieganiu o jego łaskę. Tłumaczy się z trudności związanych z przemieszczeniem stad koni na Żółkiewszczyznę oraz wyjaśnia starania o kontrakt od królowej.

Sufragan płocki Marcin Załuski deklaruje wojewodzie wołyńskiemu gotowość wyświadczenia przysługi w sprawie omówionej przez pana Halickiego. Zastrzega przy tym, że warunkiem koniecznym jest wcześniejsze podpisanie kontraktu przez królową.

Jan Janusz Jabłonowski wyrzuca Marcinowi Załuskiemu przewlekanie sprawy dzierżawy i niestosowne spory o warunki umowy wbrew woli królowej. Domaga się niezwłocznego spisania oraz odesłania kontraktu według inwentarza, aby mógł przekazać go monarchini do podpisu.

Sufragan przemyski nakazuje zarządcy kamienicy królowej we Lwowie wydzielenie odpowiedniej liczby pokojów dla wojewody wołyńskiego na czas trwających niepokojów. U dołu pisma znajduje się późniejsza uwaga z pytaniem o znaczenie użytego w poleceniu sformułowania.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o obawach związanych z posunięciami wojsk szwedzkich, przygotowaniach do sejmików oraz uciążliwościach czynionych przez wojska saskie. Informuje również o planach biskupa warmińskiego i swoim zamiarze spędzenia zimy w Toruniu.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o niepokojach na prowincji, ostatnich decyzjach personalnych dotyczących laski wielkiej oraz pobożnej postawie króla w Toruniu. Kończy list pośpiesznymi powinszowaniami pomyślności na nadchodzący nowy rok.

Franciszek Jan Załuski powiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o przemieszczeniu się króla do Malborka oraz o własnych zamiarach wyjazdu do Wielunia i odesłania żony do Królewca. Wspomina również o podróży swojego brata na dwór królewski oraz wszechobecnych podejrzeniach panujących w Rzeczypospolitej.