Katalog źródeł

Po omyłce pocztowej autor poleca Davissonowi wysłać listy z Gdańska do Krakowa. Wspomina Lewendalla, dyspozycję transferu przez weksel i zapłatę przewoźnego w Gdańsku.

Autor przekazał pismo bratu Forbesa, lecz nie otrzymał od niego pieniędzy; załącza jego odpowiedź.

List dotyczy pieniędzy, pakunku i pisma towarzyszącego towarom; wymienia kupców i czyjś wyjazd.

Autor pilnie oczekuje wiadomości ze Lwowa, prosi o szybkie wyprawienie listów i, w dopisku, o użycie poczty, jeśli posłaniec pozostanie na miejscu.

Długi list omawia trudności z pieniędzmi i pośrednikami, podróże przez Kraków, sprawy brata Forbesa oraz wysyłkę korespondencji obiema pocztami: jarosławską i warszawską.

Autor potwierdza otrzymanie pisma, przekazuje wiadomości dotyczące zdrowia i informuje o przesłaniu fl350[?] oraz kolejnej należności po świętach.

Autor przesyła listy z poczty zgodnie z żądaniem, zawiadamia o przekazaniu30[niepewna jednostka]dla Forbesa i życzy mu szczęśliwej drogi do Jarosławia.

Dyspozycje w sprawie pieniędzy, kartki lub pokwitowania, listu brata Forbesa i korespondencji z Krakowa.

Autor przesyła należące do Forbesa pisma i przekazuje wiadomości związane z Namur oraz Francuzami. Wyraża nadzieję na pomyślne nowiny.

Autor cieszy się ze słabnięcia gorączki Forbesa, odnosi się do jego zamiaru wyjazdu do Krakowa i zawiadamia, że nie ma do niego listów na poczcie.

Autor współczuje Forbesowi z powodu gorączki. Życzy królowi Wilhelmowi zwycięstwa nad Francuzami pod Namur. Osobno przekazuje doniesienie o pobiciu floty francuskiej na morzu i pojmaniu admirała.

Przesłanie skrzyni kosztującej fl30 dobrej monety, za którą Forbes pozostaje dłużnikiem autora; wzmianka o przewoźnym.

List wspomina kwoty1800 i1000, MikołajaMichalewicza, skrzynię na jarmark i przesłanie korespondencji.

Achenkif potwierdza otrzymanie pisma, wspomina Gdańsk i Jarosław, życzy Forbesowi szczęśliwej podróży do Krakowa i przesyła pozdrowienia od żony.

Autor potwierdza otrzymanie pisma pocztą, zapewnia o życzliwości i odpowiedzi; przesyła pozdrowienia od żony.

Autor przesyła listy pocztowe, wspomina brak spodziewanego pożytku z jarmarków jarosławskich i przekazanie przez panią Forbesową144florenów z niepewnym ułamkiem dla Forbesa.

Nadawca, pisząc z Wilna, omawia opiekę nad listami adresata i sposób ich dalszego przekazywania zgodnie z jego wskazówkami. Wspomina też o zobowiązaniu wobec innej osoby; szczegóły tego ustępu są nieczytelne.

Bartsch oczekuje odpowiedzi kanclerza na miejski projekt i omawia dokumenty potrzebne do potwierdzenia praw miasta dotyczących wagi i jurysdykcji. Przypomina potrzebę wcześniejszego dekretu podskarbiego i przygotowania rozliczenia długu Żydów. Pisze też o planowanej pomocy biskupa na sejmie i ponawia prośbę o środki na koszty pobytu.

Bartsch dziękuje za deklarację wynagrodzenia i wyjaśnia konieczność odpowiedzi magistratu na list kanclerza. Informuje o dekrecie dotyczącym miejskich sum, sprawach plebana Hołoskiego i Macieja oraz procesie z dominikanami. Prosi o autentyczne odpisy, honorarium patrona i środki na pobyt w Warszawie. Zaleca ostrożność przy drukowaniu projektów sejmowych, zapowiada interwencje w sprawie ulicznych kramów i składu oraz prosi o szerokie pełnomocnictwo.

Bartsch opisuje audiencję u prymasa i interwencje w sprawie krzywd Lwowa ze strony garnizonu. Prymas ma wesprzeć miasto u wodza i zaleca Bartschowi pozostać do przybycia hetmana. Autor relacjonuje również spór o jurysdykcję wojewodzińską, oczekiwanie na powrót starosty, spalone rzeczy oraz opóźniony przyjazd furmana.

Bartsch informuje o projekcie złożonym kanclerzowi, planowanym działaniu komisji dobrego porządku oraz potrzebie memoriału do króla. Opisuje dyskusję o przywilejach, katolikach i dysydentach oraz proponowanym warunku ponoszenia ciężarów miejskich przy dopuszczeniu obcych kupców. Zapowiada dalsze konsultacje o prawie i jurysdykcji, ponagla drugiego deputata i prosi o środki na dalszą pracę.

Bartsch skarży się na upadek poszanowania władz miejskich, opisuje audiencję u wodza i oddanie memoriału dotyczącego zajścia z kapitanami Kudelskim i Witowskim. Wódz powołuje się na wcześniejsze interwencje i publiczne obowiązki, które uniemożliwiają zwolnienie Bart­scha. Autor ponawia prośby, kontaktuje się z prymasem i oczekuje na starostę lwowskiego.

Bartsch odebrał list władz miasta i zapowiada oddanie załącznika podkanclerzemu oraz prośbę o wsparcie w sporze z dominikanami. Przesyła list kanclerza dotyczący sprawy Hołoska, relacjonuje zamierzone działania biskupa ruskiego i prośbę o termin komisji rozliczającej miejskie sumy. Dziękuje za wiadomość o pożarze u dominikanów i wskazuje potrzebę dodatkowych deputatów oraz możliwości ugodowego zakończenia sprawy z plebanem.

Bartsch zawiadamia władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, konsultacjach w sprawie miasta i zaplanowanej audiencji u podskarbiego koronnego. Przekazuje wieści o spodziewanym przyjeździe prymasa, wodza i królewiczów oraz wyjaśnia, że oczekiwanie może opóźnić jego wyjazd do Białegostoku. Zapowiada dalsze informacje.

Deputaci oczekują skutku miejskich projektów złożonych kanclerzowi wraz z postulatami innych miast. Relacjonują rosyjskie i pruskie wystąpienia, zapowiadane sejmiki i dalszy sejm. Proszą o dokumenty sum zabezpieczonych na majątku miasta do postępowania rozliczeniowego spodziewanego w lutym. W dopisku ponawiają prośbę o obiecane listy.

Bartsch dziękuje władzom miasta za poprzedni wybór do ich grona, składa życzenia noworoczne i przekazuje pogłoskę o komisji dla wszystkich miast. Donosi o rozpoczynającym się Senatus Consilium, lecz nie ma jeszcze wiadomości o początku sądów nadwornych.

Autorzy podjęli w Warszawie starania o sprawę odzyskania należnej miastu sumy. Bartsch relacjonuje uzyskanie dekretu na podstawie dostarczonych odpisów, żądanie zestawienia przychodów miasta oraz memoriał do kanclerza obejmujący spór z garnizonem, kwatery oficerskie, sprawę pewnego mieszczanina i roszczenia wobec Rzeczypospolitej. Prosi o dodatkowe dokumenty, pomoc towarzyszącego mu Cyruliego i pokrycie wydatków.

Baillie dziękuje za obietnicę i żartobliwie odnosi się do rezygnacji Forbesa z alkoholu. Zapewnia o własnej stałości wobec króla K.W. i ostrzega przed francuskim stronnictwem, którego wpływy w Polsce uważa za znaczne.

Autor relacjonuje Forbesowi wizytę u starosty, rozmowę o sprawach wspólnego stronnictwa i zapewnienie, że nie podjęto działań przeciw niemu. Dodaje wiadomości o zdrowiu dworu oraz żartobliwą uwagę o napoju lub lekarstwie.

Baillie doręczył Hiltznerowi list Forbesa. Dłużnik deklarował brak gotówki, wskazywał na wcześniejsze wypłaty po tysiąc na rachunek adresata i obiecywał dalszą zapłatę. Autor przewiduje trudności z realizacją weksla w Lublinie.

Baillie opisuje długą podróż i sprawy zatrzymujące towarzyszy w Lublinie i Warszawie. Ma zamiar uczcić zdrowie Forbesa kieliszkiem wina. Nie spodziewa się szybkiej spłaty od Thomsona, który oczekuje na osobę związaną z Bydgoszczą.

Baillie relacjonuje kontakty z Hiltznerem, Thomsonem i Burnettem oraz oczekiwanie na spłatę. Zamierza dochodzić pieniędzy w Gdańsku. Opisuje uciążliwy ból żołądka oraz przyjęcie przez przyjaciela, który częstował dobrym węgierskim winem.

Baillie informuje o przybyciu do Rzeszowa i złym rynku. Narzeka na brak wpływów, nieobecność znajomych z Siedmiogrodu i Wołoszczyzny oraz brak należności z Podola i Ukrainy. Opisuje powódź, która miała zniszczyć cesarskie obozowisko oraz zasoby.

Becke zawiadamia o wysyłce przez przewoźników Davidsona, podaje koszty przewozu i wykaz holenderskiego sukna, dodaje czarne sukno własnego wyrobu oraz rachunek dla Forbesa.

Becke omawia ceny i zakup sukna, podaje zestaw 21/4 w ośmiu kolorach oraz wiadomość o droższej koszenili. Dalsze klauzule dostaw i rozliczenia mają jawne luki.

Becke prosi o uwzględnienie rozliczenia z przewoźnikiem. Wyszczególnia fracht, wartość towaru zgłoszoną do cła w Toruniu, opłaty i łączny rachunek 192 floreny 6 groszy.

Autor otrzymał od pani Wentonowej niewielką kwotę pieniędzy, zatrzymuje ją w oczekiwaniu na polecenie Forbesa i wyjaśnia, dlaczego nie wysłał jej do Lwowa. Liczy na spotkanie podczas jarmarku jarosławskiego.

Nadawca odpowiada Forbesowi w sprawie biletów, przesyłki i pieniędzy, prosi o zwrot z rachunku oraz zleca kupno lnu i innych towarów. Poleca rozliczyć należność przez Dominika w Gdańsku.

Becke wysyła Forbesowi proklamację króla dotyczącą Szkocji. Informuje o innym tekście ogłoszonym w Anglii, którego kopii jeszcze nie otrzymał, i uważa go za łagodniejszy. Wspomina o wcześniejszym liście w sprawie zmiany dotyczącej Wonoskiego[?], przypomina o zakupie swojej przesyłki i prosi o pokazanie proklamacji Charlesowi Painowi.

Odpis szkockiej proklamacji tolerancyjnej: zezwolenie umiarkowanym prezbiterianom na nabożeństwa tylko w prywatnych domach, odrębna ulga dla kwakrów, zawieszenie przepisów przeciw katolikom i warunkowa amnestia. Dokument zachowuje zakaz nabożeństw na otwartym terenie, wprowadza nową przysięgę bezwzględnego posłuszeństwa oraz zarządza ogłoszenie i opieczętowanie. Nie jest to angielska deklaracja z4kwietnia1687.

Becker omawia powodzenie handlu Forbesa oraz sprawy wina i dworu. Przekazuje prośbę Daniela Stuarta o list do Forbesa w sprawie długu londyńskiego i ostrzega przed dalszym zadłużaniem się. Wspomina zakup lub przesyłkę towaru z Hamburga, kwitację oraz potrzebę listów na okazje transportowe.

Autor omawia dostarczenie listu, sprawy towarowe, cukier i rozliczenia przez Gdańsk oraz Świdnicę. Wspomina pośredników, pieniądze i weksel. Poleca adresatowi znajomych, zapowiada późniejsze instrukcje i prosi o dalszą korespondencję.

Becker rozważa zaległe rozliczenia i dochodzenie długów od Żydów lwowskich, których obietnicom nie ufa. Omawia działania pośredników, potrzebę korespondencji i rachunku. Dodaje notatkę o wypłatach i końcowym saldzie824 [?].

Autor omawia należności i próby otrzymania pieniędzy przez pośredników. Wspomina Daniela, Dorika, Kordnera i Świrniackiego [?]. Pisze o dotrzymaniu słowa, wekslach oraz zabiegach adresata. Na odwrocie zachował się osobny krótki rachunek; nie ustalono jego związku z kwotami listu.

Autor pisze o braku dogodnej sposobności korespondencji, zaległościach i próbach doprowadzenia do zapłaty. Wspomina lwowski magistrat lub radę, Żydów oraz Daniela o niepewnym nazwisku. W tekście występuje kwota370, zobowiązania i weksle. Zarzuty wobec dłużników i pośredników zachowano jako wypowiedzi autora.

Autor dziękuje za wiadomości i omawia zadłużenie, przesyłanie weksli oraz postępowanie wobec pośredników. Wspomina Świdnicę, Gdańsk, Lwów, Londyn, Daniela i jego brata, Dorika oraz innych kupców o niepewnie odczytanych nazwiskach. W tekście znajduje się kwota400. Nie ustalono wszystkich dyspozycji ani warunków rozliczeń.

Autor informuje Forbesa o opóźnionym kontakcie przez pana Bilinga i prosi o dalszą pomoc w interesie. Wspomina pożyczkę w wysokości400 oraz pisemną gwarancję zwrotu, deklarując przyszłe przysługi.

Autor omawia saldo i rozliczenia, prosi o dalsze postępowanie w sprawach kupieckich. W niemieckiej części występują Żydzi lwowscy oraz pośrednicy. Polski fragment dotyczy pieniędzy, wygody adresata i polecenia znajomych. Szczegółowych warunków i części nazwisk nie ustalono.

Autor zwraca się do Piotra Simona w sprawach rozliczeń, zaspokojenia należności i korespondencji. Wspomina Dorika oraz Kordnera [?], przewidywaną możliwość sprzedaży lub przekazania rzeczy i kwotę200 o nieustalonej jednostce. W dopisku poleca doręczyciela, który prosił go o wstawiennictwo.

Autor omawia sprawę Daniela Stuarta, własne zabiegi i trudności z pozyskaniem gotówki od pośredników lub dłużników. Wspomina Dorika, listy i weksel. Tekst zawiera jego ocenę zachowania uczestników rozliczenia; nie przesądza ona sama o ich wypłacalności.