Katalog źródeł

Nadawca informuje Roberta Forbesa o transakcji i towarach, po czym podaje rozpisane pozycje kosztów lub opłat. Na arkuszu widać kilka rodzajów towarów oraz kwoty przy pozycjach, ale nie wszystkie nazwy, jednostki i sumy można wiarygodnie odczytać. S. 41 jest odwrociem z adresem.

Górna część s. 55 zawiera osobną kopię krótkiego polskiego pisma, datowanego 2 maja. Tekst dotyczy sprawy handlowej lub rozliczenia, jednak większość treści i nazw własnych jest nieczytelna. Dolny tekst na tej samej stronie stanowi drugą kopię i nie został tu połączony.

Nadawca informuje o przesyłce i jej przewozie, omawia sposób postępowania z towarem oraz związane z nim należności. Widać odwołania do opakowań i wartości, ale nazw towarów, odbiorców pośrednich i rachunku nie można pewnie odtworzyć. S. 49 to odwrocie adresowe.

Nadawca odpowiada na korespondencję Roberta Forbesa i omawia towary oraz ich rozliczenie. W tekście pojawiają się wzmianki o przesyłkach, wartościach i przewozie, lecz nie wszystkie szczegóły dają się odczytać. S. 45 jest złożonym odwrociem listu z adresem.

Zestawienie z 2 sierpnia 1687 r. wymienia Thomasa Kielikę i ponumerowane bele oraz opakowania, przypisując im wagi lub wartości. W dalszym zapisie pojawia się rozliczenie za ważenie i transport. Czytelne są oznaczenia kilku opakowań i część kwot, ale nazwy towarów oraz pełne obliczenia pozostają niepewne.

Dolna część s. 55 zawiera drugą, niezależną kopię polskiego pisma. Czytelny fragment wskazuje na korespondencję i rozliczenie związane z nazwiskami Daniel Davison i Robert Brown, lecz relacje między osobami oraz szczegóły sprawy pozostają niepewne. Nie łączono tej kopii z tekstem powyżej.

List omawia towary przewożone w opakowaniach, ich ilości i związane z nimi rozliczenia. Nadawca wspomina o jakości lub stanie towaru oraz przewozie. Wiele szczegółów i liczb jest trudnych do odczytania, dlatego nie przypisano im konkretnych wartości. S. 47 zawiera adresowe odwrocie.

List do Roberta Forbesa omawia przewóz i rozliczenie towarów. Nadawca wspomina o przesłanych pozycjach, ich koszcie lub wartości oraz dalszych uzgodnieniach handlowych. Nazwy towarów i rachunek są częściowo nieczytelne. S. 57 jest zewnętrznym odwrociem adresowym z pieczęcią.

List omawia przesyłkę opakowań z towarami, jej przewóz i rozliczenie. Nadawca wspomina o partii siedmiu opakowań oraz o osobie określonej jako administrator/urzędnik; szczegóły nazwy towaru, miejsca i należności są częściowo nieczytelne. S. 39 zawiera adresowe odwrocie.

Arkusz datowany 1 sierpnia 1687 r. wymienia ponumerowane bele i inne pozycje, z przypisanymi wartościami. Dalsza część zawiera rozliczenie związane z ważeniem i transportem; odczyt wielu nazw oraz rachunków jest niepewny. S. 27 to złożona karta z adresem do Lwowa.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o ekspedycji dwóch bali ładunku z Wrocławia do Lwowa przez woźnicę Gregora Bielawskiego. Podaje wagę towaru, stawkę przewozową, kwotę uiszczonej na miejscu zaliczki oraz należność do zapłaty po pomyślnym odbiorze przesyłki.

Specyfikacja wymienia partie towarów oznaczone numerami, w tym bele i inne artykuły, z ilościami, miarami lub wagami oraz wyliczonymi wartościami. Na drugiej stronie podano dalsze rozliczenia i sumę; większość nazw oraz szczegółów rachunku wymaga ponownej kontroli. Dokument podpisał prawdopodobnie Ferdinand Engelhardt.

Ferdinand Engelhardt wystawia Robertowi i Arthurowi Forbesom szczegółową specyfikację oraz rachunek za sześć bel rozmaitych sukien wysłanych z Wrocławia do Jarosławia. Dokument zawiera zestawienie kolorów, gatunków materiałów oraz ich wycenę wraz z kosztami opakowania.

Arkusz datowany 21 sierpnia 1687 r. opisuje przesyłkę związaną z Thomasem Kieliką. Wymienia bele oznaczone literami i inne opakowanie, podaje ich wagi lub wartości oraz dalsze rozliczenie za transport. Widać m.in. liczby 4282, 400, 3482, 1200 i 2784, ale ich pełne znaczenie i jednostki wymagają weryfikacji. S. 33 zawiera adresowe odwrocie.

Drugi list z 8 maja, odrębny od pisma na s. 48, omawia korespondencję handlową, przewóz i ocenę towarów. Nadawca odnosi się do przesłanych pozycji i dalszych ustaleń; szczegóły są częściowo nieczytelne. S. 51 jest złożonym odwrociem adresowym.

Ferdinand Engelhardt odmawia obniżenia ceny sukna wysłanego do Jarosławia oraz wyjaśnia brak dostępnego szirtingu. Informuje również o sprzedaży wołów sprowadzonych z Rusi i transakcjach prowadzonych z rzeźnikami w Norymberdze.

Odrębny rachunek wymienia partie różnych tkanin i innych towarów, podając ilości oraz ceny. Widać liczne rodzaje materiałów i wyliczenia w kolumnie po prawej, ale większości nazw i sum nie można pewnie odczytać. Nie jest to list.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór należności doręczonych przez Donika Aksentowicza. Wyjaśnia także przyczyny opóźnienia w realizacji zamówienia na węgierskie sukno i prosi o wcześniejsze zgłaszanie zapotrzebowania ze względu na jesienną niepogodę.

Nadawca informuje Roberta Forbesa o przesyłkach i ich rozliczeniu. Wymienia transport do Os... (nazwa miejsca niepewna), kilka opakowań oraz partie przypisane Thomasowi Kielice/Kielice (odczyt nazwiska niepewny). Omawia też ciężar, jakość lub stan towarów oraz uzgodnienia dotyczące dostawy i kosztów. List zawiera liczne szczegóły rachunkowe, których nie można bezpiecznie odtworzyć w całości.

Luźny arkusz zestawia ilości towarów, obliczenia i wartości w kolumnach. Widoczne są między innymi liczby 110, 9, 128 i 2216; nie da się pewnie odtworzyć nazw towarów, jednostek ani sumy jako wartości pieniężnej. Nie jest to list.

Specyfikacja opisuje towary sprowadzone lub wysłane w partiach oznaczonych numerami. Wymienia bele, tkaniny i inne artykuły z ilościami oraz cenami; na drugiej stronie podano kolejne pozycje i podsumowanie. Szczegółowe nazwy oraz liczby są częściowo nieczytelne.

List do Roberta Forbesa z 13 marca 1692 r. omawia wysłaną partię towarów i sposób jej opakowania. Nadawca odnosi się do jakości lub stanu towaru oraz do ustalenia jego wartości i kosztów przewozu. Wspomina o różnych rodzajach materiałów/towarów, lecz ich nazwy i rachunki są tylko częściowo czytelne. S. 43 to adresowe odwrocie.

List, którego nagłówek wymienia Roberta i Arthura Forbesów, łączy korespondencję handlową z wykazem ilości i należności. Widać wzmianki o belach, pozycjach oznaczonych numerami oraz kwotach; część nazw towarów i powiązań między kwotami pozostaje niepewna. Dołączone s. 25 jest kartą złożoną z zapisem adresowym.

Nadawca zwraca się do magistratu lwowskiego i przedstawia prośbę, w której czytelne fragmenty wspominają o kapitule, Imci Bogackim oraz możliwości zajęcia jego miejsca. Odczyt zdania jest niepewny, więc nie da się ustalić, o jakie dokładnie miejsce lub sprawę chodzi. List datowano 4 marca 1756 r.

W liście nadawca zwraca się do dobrodzieja z prośbą o skuteczne załatwienie sprawy. W czytelnym fragmencie pojawia się „rektor”/„rektorowi” i wzmianka o powinności lub sprawie do dopełnienia; dalsze słowa nie pozwalają ustalić, jakiego rektora ani jakiego postępowania dotyczy prośba. Datownik: Lublin, 26 października 1701 r.

Drugi list jest osobnym pismem do „Jaśnie Wielmożnego ... Dobrodzieja”. W tekście można odczytać „obligacyi” (zobowiązania/powinności) oraz „expostulacyi” (upomnienia lub przedstawienia pretensji); nadawca zwraca się o załatwienie sprawy, lecz jej przedmiot pozostaje nieczytelny. Dolny zapis odczytuję jako Lublin, 18 października 1701 r.

Pismo zaczyna się łacińską formułą „Nobilis ac Spectabilis Domini Domini Fratres Observandissimi”. Nie przesądza ona, czy adresatami byli zakonnicy, czy inna zbiorowość. Polski tekst dotyczy spraw kierowanych do zbiorowego adresata, lecz ich przedmiot jest tylko częściowo czytelny. Datownik podaje 12 sierpnia 1725 r. w Zamościu.

Pismo zaczyna się od zwrotu do Jaśnie Wielmożnego Dobrodzieja. Czytelne fragmenty odwołują się do adresata i do sprawy lub powinności; szczegółów nie można bezpiecznie odtworzyć. Nie odczytano pewnego datownika.

PDF s. 4 rozpoczyna osobny list nowym zwrotem „Jaśnie Wielmożny ... Dobrodzieju”. Nadawca odwołuje się do sprawy i ponawia prośbę o jej załatwienie; z zachowanego odczytu nie da się ustalić przedmiotu. Na stronie nie udało się potwierdzić datownika. S. 5 zawiera zapis adresowy, nie dalszy tekst listu.

Nadawca zwraca się do „Jaśnie Wielmożnego Pana Dobrodzieja” z prośbą o pomoc i załatwienie sprawy; czytelny ciągły odczyt meritum nie jest możliwy. Na s. 3 widnieje datownik „Złoczowa 8 Martij 1688” (8 marca 1688). Podpis pozostaje nieczytelny.

Autor zawiadamia o wyborze dokonanym przez króla w sprawie województwa ruskiego, składa adresatowi gratulacje i prosi go o poparcie dobrych zamiarów pani wojewodziny, aby w razie wakatu uzyskać kanonię we Lwowie. Nie wiadomo z samego listu, czy uzyskał beneficjum.

Nadawca przypomina o złożonej przez lwowski magistrat deklaracji w sprawie probostwa lwowskiego i o spodziewanej możliwości objęcia go po śmierci Jmci księdza Łozowskiego. Wspomina, że po śmierci księdza dziekana sprawa dziekanii i deklaracja dotycząca probostwa wymagają ponownego rozważenia; przywołuje też sufragana, który miał być przeznaczony na dziekanię. Końcowy zapis adresuje list do szlachetnych i znakomitych panów; podpis wygląda na „M. Rzewuski”. Datowany w Warszawie 13 lutego 1763 r.

Wacław Rzewuski wyraża ubolewanie z powodu krzywdy doznanej przez prezydenta Lwowa i zapewnia o poparciu dla praw miasta. Jednocześnie usilnie doradza magistratowi zawarcie ugody, aby zapobiec uciążliwym i kosztownym procesom trybunalskim.

Nadawca dziękuje za zarządzenie odebrania „delinquenta” przez komornika Chełmickiego i wspomina o przekazaniu go do dalszej dyspozycji podskarbiego koronnego we Lwowie. Dalsza prośba i szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik: Podhorce, 21 marca 1756 r.

Rzewuski przedstawia prośbę warszawskich kupców Feliksa Salwatora i Piotra (nazwisko/określenie niepewne), którzy prosili go o rekomendację do władz Lwowa w sprawie pozwolenia na urządzanie redut we Lwowie. Wskazuje, że nie wiozą soli, trunków, cukru ani korzeni, lecz będą kupować te towary we Lwowie; dalszy argument i szczegóły są częściowo nieczytelne. List datowano w Podhorcach 20 kwietnia 1762 r.

Rzewuski odpowiada na życzliwe intencje lub wiadomość od władz Lwowa, składając podziękowanie i życząc im pomyślności. Zapewnia o swoim stałym oddaniu i przychylności. Datownik wskazuje Podhorce, 16 stycznia 1767 r.; s. 12 zawiera adres do władz Lwowa.

Nadawca dziękuje konsulom za przychylność wobec niego i jego domu, wspomina o rekomendacji oraz sprawie związanej z miejscową archikatedrą. Prosi o dalszą życzliwość; dokładny przedmiot sprawy jest częściowo nieczytelny. List datowano w Podhorcach 24 kwietnia 1762 r.

Stanisław Jabłonowski informuje prezydenta Lwowa, że pismo w sprawie gruntu miejskiego przy wałach nadeszło już po sejmiku generalnym, przez co nie może oficjalnie zaangażować się w spór z karmelitami bosymi. Zezwala jedynie komendantowi na obronę szańców i deklaruje gotowość do pomocy miastu przy innych okazjach.

Nadawca przypomina magistratowi o wcześniejszych oznakach przychylności i wspomina sprawę probostwa lwowskiego, która ma być rozpatrywana w sądzie. Prosi o dalszą życzliwość i deklaruje wdzięczność. Data wygląda na 12 maja 1764 r.; miejsce odczytane prawdopodobnie jako Lubień.

Nadawca przypomina o wcześniejszej obietnicy magistratu dotyczącej przekazania mu wsi, której nazwa jest niepewna. Prosi adresatów o wsparcie w uzyskaniu tej wsi i zapewnia, że będzie przestrzegał warunków zawartego kontraktu. List datowano w Zamościu 15 lutego 1754 r.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do burmistrza i rajców lwowskich o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi, księdzu opatowi. W zamian za przychylność deklaruje wdzięczność oraz gotowość do wszelkich usług na rzecz miasta.

Nadawca dziękuje za wcześniejsze przychylne działania i odwołuje się do probostwa lwowskiego. Pisze, że sprawa tego probostwa jest obecnie rozpatrywana w sądzie i oczekuje na decyzję. List datowano w Lubieniu 12 maja 1764 r.

Nadawca podkreśla wieloletnią życzliwość i gotowość służenia adresatom oraz życzy im zdrowia i pomyślności. Szczegółowy powód listu nie został odczytany. Datowany w Zamościu 3 stycznia 1763 r.

Krótki list odpowiada na okazaną przez adresatów przychylność i wyraża nadzieję na ich dalszą życzliwość. Treść jest zwięzła, a szczegółowy przedmiot podziękowania nie został pewnie odczytany. Datowany w Zamościu 30 marca 1761 r.

Nadawca przypomina, że w poprzednim roku zwracał się do magistratu w sprawie kontraktu. Wspomina regiment stacjonujący we Wrocławiu oraz dobra lub miejscowość zapisaną jako „Dzierżanowy” (odczyt niepewny), położoną przy Lwowie. Prosi magistrat o przychylność i pomoc w doprowadzeniu sprawy do skutku. List datowano w Zamościu 9 kwietnia 1754 r.

Nadawca przypomina adresatom, że za pierwszym razem nie uchylił się od udzielenia pomocy; w dalszym tekście pojawiają się Warszawa i regimenty. Zachowane fragmenty nie pozwalają pewnie ustalić, jakiej konkretnej sprawy ani jakiej prośby dotyczy list. Tekst ma wewnętrzną numerację stron 3 i 4. Datownik brzmi „W Nowosiółkach d. 20 9bris 1698”, czyli 20 listopada 1698 r.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Nadawca zwraca się do generała głównego i wspomina o chorągwi koronnej, która nie powinna przebywać w dobrach adresata. Dalsze argumenty dotyczące tej sytuacji i wskazanych działań są trudne do odczytania. Na stronach 8–10 nie znalazłem wiarygodnego zapisu daty ani miejsca.

Nadawca, działając na prośbę biskupa białocerkiewskiego, prosi magistrat lwowski o życzliwe poparcie prałata jako kandydata do probostwa wakującego po śmierci księdza sufragana. Uzasadnia prośbę tym, że kandydat jest kanonikiem archikatedralnym oraz ma odpowiednie pochodzenie, wykształcenie i przymioty; część tego opisu jest nieczytelna. List kończy się ponowieniem prośby i formułą szacunku.

Nadawca zwraca się do adresata jako do „miłościwego Pana i Brata”, wspomina list od innej osoby i porusza sprawę związaną z Lublinem. Pojawia się wzmianka, że ktoś „domaga się” czegoś, ale otaczający ją tekst jest zbyt nieczytelny, by ustalić przedmiot lub stronę żądania. Datacja brzmi 9 Junii 1685 w Kamionce; nazwisko adresata na złożonej karcie jest niepewne.