Katalog źródeł

Królewicz nakazuje wydać Stanisławowi Kazanowskiemu dwie powierzone miastu armaty, prosi o krótkoterminowe użyczenie 200 kul i potrzebnej ilości prochu oraz o pomoc w transporcie.

Władze Gdańska ponownie proszą Lwów o pomoc Janowi Gulińskiemu, związanemu z ich gimnazjum, w odzyskaniu należnego mu spadku po ojcu. Większa część majątku znajduje się u jego szwagra Jana Bulcza. Proszą o zwrot nadmiernie przejętych udziałów bez procesu oraz o szybką odpowiedź na wcześniejsze wstawiennictwo sprzed blisko czterech miesięcy.

Gdańsk przekazuje skargi własnych kupców handlujących we Lwowie: naruszanie dawnych praw, opłaty, zamykanie magazynów, oskarżenia o niedozwolone umowy i przeglądanie ksiąg mimo braku dowodów. Prosi o usunięcie nadużyć, zastrzegając możliwość zwrócenia się do króla. Prawdziwość skarg przedstawiono warunkowo.

Gdańsk odpowiada na list Lwowa z 13 lutego o incydencie zamknięcia bram. Wyraża współczucie i nadzieję na ugodę za pośrednictwem senatorów, pod warunkiem zachowania praw miasta i honoru magistratu. Zaleca rozmowę z kanclerzem koronnym.

Gdańsk współczuje lwowskiemu magistratowi krzywdy wyrządzonej burmistrzowi. Wątpi, czy przedstawienie sprawy na przyszłym sejmie przyniesie pożądany skutek, ale pozostawia wybór Lwowowi. Nie mógł wpisać sprawy do instrukcji na sejm, ponieważ 27 sierpnia zerwano sejmik w Starogardzie. Poleca sekretarzowi w Warszawie zabiegać u dostojników, zwłaszcza kanclerza koronnego, o zadośćuczynienie i przyszłe bezpieczeństwo honoru magistratów.

W związku z potwierdzonymi wiadomościami o zarazie na Węgrzech, w Siedmiogrodzie i na granicach Polski Gdańsk ustanawia obowiązek wiarygodnych świadectw zdrowia dla osób i towarów wjeżdżających do miasta. Prosi Lwów o poinformowanie mieszkańców i sąsiadów, przestrzeganie rozporządzenia oraz o podobną troskę zapobiegawczą.

Gdańsk przypomina wcześniejsze ostrzeżenie o zarazie na Węgrzech i w Siedmiogrodzie oraz przekazuje wiadomości o jej początkach w niektórych pobliskich miejscach w Polsce. Żąda rzetelnych świadectw zdrowia dla przyjezdnych i towarów, określając warunki ich wystawiania.

Po otrzymaniu wiadomości o ponownej zarazie na Węgrzech Gdańsk odnawia zarządzenie sprzed około dwóch lat. Wjazd osób i dopuszczenie towarów uzależnia od wiarygodnych dokumentów pochodzenia z miejsc zdrowych i wolnych od podejrzenia zakażenia.

Gdańsk informuje o wiarygodnych według niego doniesieniach o początkach zarazy w niektórych częściach Polski. Ogłasza wymóg dokumentów pochodzenia osób i towarów z miejsc zdrowych oraz prosi Lwów o rozpowszechnienie zarządzenia i podjęcie środków zapobiegawczych.

Gdańsk odpowiada na lwowską skargę z 10 maja dotyczącą zatrzymania krawca Jana Kocha po upływie rocznego kontraktu. Przytacza odmienną relację księżnej Jabłonowskiej, wojewodziny bracławskiej: Koch ma przebywać na wolności i móc wrócić do Lwowa na początku września. Miasto nie rozstrzyga sprawy, która toczy się w sądach królewskich.

De Baluze tłumaczy przerwy w korespondencji podróżą do Gdańska. Przesyła zaległe listy do królowej, kanclerzyny i Arnauda do Warszawy przez pośrednika. Donosi o niepotwierdzonym wyznaczeniu Utrechtu na miejsce kongresu pokojowego.

De Baluze prosi o potwierdzenie odbioru ważnego pakietu wysłanego przed wyjazdem z Warszawy. Mimo przygotowań wojennych życzy pokoju i dobrego króla Polsce; dopisek wspomina niepokój Gdańska oraz gromadzenie wojsk.

Autor odpowiada na list z 12 grudnia, przesyła artykuł z niemieckiej gazety hamburskiej i ponawia życzenia noworoczne dla adresata oraz jego żony.

Biuletyn opisuje sukces wojsk Vendôme’a w Katalonii, śmierć królowej wdowy hiszpańskiej i pokaz fontann Wersalu włoskim dyplomatom. Przekazuje pogłoski o pokoju sabaudzkim, ruchach wojsk i działaniach floty. Dopiski dotyczą oblężenia Temeszwaru oraz zdobyczy Barta.

Zmiany kolorów 100 sztuk raszy mogą nadejść zbyt późno. Barker obiecuje także zamówić dwa zegarki u najlepszego wytwórcy w mieście i wyjaśnia ograniczenia sprawdzenia ich chodu.

Barker zapowiada zamówienie 100 sztuk barwnej raszy koronnej na Dominika oraz oczekuje pieniędzy od Roberta, syna Forbesa.

Becke zawiadamia o wysyłce przez przewoźników Davidsona, podaje koszty przewozu i wykaz holenderskiego sukna, dodaje czarne sukno własnego wyrobu oraz rachunek dla Forbesa.

Becke omawia ceny i zakup sukna, podaje zestaw 21/4 w ośmiu kolorach oraz wiadomość o droższej koszenili. Dalsze klauzule dostaw i rozliczenia mają jawne luki.

Becke prosi o uwzględnienie rozliczenia z przewoźnikiem. Wyszczególnia fracht, wartość towaru zgłoszoną do cła w Toruniu, opłaty i łączny rachunek 192 floreny 6 groszy.

Nadawca odpowiada Forbesowi w sprawie biletów, przesyłki i pieniędzy, prosi o zwrot z rachunku oraz zleca kupno lnu i innych towarów. Poleca rozliczyć należność przez Dominika w Gdańsku.

Becke wysyła Forbesowi proklamację króla dotyczącą Szkocji. Informuje o innym tekście ogłoszonym w Anglii, którego kopii jeszcze nie otrzymał, i uważa go za łagodniejszy. Wspomina o wcześniejszym liście w sprawie zmiany dotyczącej Wonoskiego[?], przypomina o zakupie swojej przesyłki i prosi o pokazanie proklamacji Charlesowi Painowi.

Brownowie potwierdzają wcześniejsze podziękowanie za kontrakt i proszą Forbesa o doręczenie załączników, w tym dwóch obszernych listów do Rupniowskiego [?]. Koszt wysłania przez posłańca biorą na siebie.

Podziękowanie za pośrednictwo przy zawarciu kontraktu. Brownowie skarżą się na spadające ceny zboża i trudnego kontrahenta; proszą o dopilnowanie dobrego przygotowania pszenicy przed dostawą.

Bruß dziękuje za rekomendację do Petera Forbesa, informuje o bieżących notowaniach i wspomina sprzedaż dokonaną przez Jakoba Carmichela. Szczegóły towarów i cen pozostają częściowo nieodczytane.

Burnett prosi Forbesa o mediację między Johnem Lithgowem a Johnem i Godfriedem Bellami. Relacjonuje bójkę i groźbę dalszej zniewagi jako zasłyszane wiadomości; zaleca ugodę oraz poufność.

Burnett skarży się na brak zwrotu pożyczki 292 sztuk monety przez Williama Thomsona. Zapowiada zlecenie słudze Jamesowi zajęcia należności, jeśli dłużnik nie zapłaci w ciągu tygodnia lub dwóch; wspomina powszechny brak pieniędzy.

Buchan skarży się na brak gotówki i zwłokę dłużnika. Radzi zatrzymać skóry do odpowiedniego kupca lub wysłać je do Jarosławia. Zima utrudnia farbowanie i wykańczanie sukna.

Buchan opisuje utrudnienia zimowe i wzrost kosztów farbowania. Nalega na zapłatę weksla; przekazuje pocztowe wiadomości o wojnie i planowanym wyjeździe króla Wilhelma do Flandrii.

Buchan opisuje koszt barwienia karmazynowego i zamówienie białego oraz żółtego sukna. Informuje o pogrzebie Petera Forbesa i przekazuje zasłyszane wiadomości polityczne.

Buchan dziękuje za starania o zapłatę, przesyła próbki sukna dla Forbesa i Alexandra Bealiego. Opisuje drożyznę, niespłacone należności i brak zbytu.

Buchan opisuje niespłacone należności, zastój towarów i obawę przed drożyzną wełny oraz oleju. Prosi o wysłanie skór do Jarosławia.

Buchan prosi o wyegzekwowanie płatności od Paula Galbraitha, opisuje brak pieniędzy, handel futrami oraz wzrost cen. Chce zbywać towary za gotówkę.

Buchan powraca do nieodebranej paki skór dla Jamesa Buchana. Oczekuje reszty zapłaty od Galbraitha i krytykuje sługę za nieprzekazanie listu z próbkami sukna.

Buchan wysyła pakę skór przez furmana, omawia ceny i dodatkowe towary oraz prosi o przekazanie pieniędzy Jamesowi Buchanowi w Samborze.

Buchan omawia zamówione sukno, koszt barwienia karmazynem i inne towary. Zawiadamia o śmierci Petera Forbesa, określonego jako chrześniak adresata.

List potwierdza wysyłkę 70 jednostek skór, szkarłatu i tkaniny. Buchan zaciągnął pożyczkę i wystawił weksel na Galbraitha; prosi o dopilnowanie płatności.

Buchan skarży się na wzrost cen koszenili i wełny, pyta o pakę skór i rozliczenie Galbraitha. Dodaje nowiny o okrętach i katolikach w Londynie.

Kopia listu do Roberta Forbesa opisuje przesyłanie listów i pieniędzy, brak gotówki i transport przez Lublin do Jarosławia. Nota informuje o otrzymaniu pisma pocztą zamojską19sierpnia.

Autor zaprasza na swój ślub z Dorotheą Braun, córką zmarłego gdańskiego rajcy Daniela Brauna, wyznaczony na 5 stycznia. Zaproszenie z 30 XII 1665 skierowano do Jacoba Barenhama [?] w Krakowie.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Prośba o wiadomość, gdzie przebywa Nitzsch i czy ma woły w drodze do Gdańska.

Otrzymanie listu z załącznikiem i zwróconym wekslem; Nitzsch wysyła partię wołów i napisał bezpośrednio do Heuglina.

Heuglin potwierdza otrzymanie od Knabego kwoty 905 ⅔ florenów, uprzednio otrzymanej od Kiena, i dziękuje za pośrednictwo.

Potwierdzenie wykupu weksla przez Nitzscha i dyspozycji wypłaty Knabemu w Warszawie; zgoda na potrącenie prowizji.

Antony Heuglin junior potwierdza bezpieczne dotarcie do Gdańska, dziękuje za okazaną przyjaźń, usprawiedliwia zwłokę w pisaniu i informuje o wyjeździe [ojca?] morzem do Amsterdamu 27 maja.

Załączony weksel ma zostać przedstawiony Piotrowi, słudze Krzysztofa Nitzscha; po inkasie należność należy przesłać Heuglinowi, potrącając prowizję.

Kupiec potwierdza nadejście przesyłki z Amsterdamu zawierającej łóżko i materiał oraz przekazanie rzeczy przez pośrednika. Sprawdza kompletność dyspozycji i donosi o stratach statków podczas gwałtownej pogody.

Kupiec zapewnia, że zamówione rzeczy dotarły do Gdańska. Przypisuje opóźnienie ciężkiej pogodzie i stratom na morzu, dziękuje za zaufanie i oczekuje spotkania w Warszawie podczas sejmu.

Kupiec informuje o zamówieniach dokonanych w Holandii, dziękuje za rekomendację, podaje ceny pięciu rodzajów zboża i ostrzega przed dalszą drożyzną zależną od podaży z Polski.