Katalog źródeł

List otwiera formuła „Jaśnie Wielmożny”. Dalszy tekst wspomina o sprawie oraz osobach lub działaniach, których nie można pewnie zidentyfikować. Górny zapis daty wygląda na dzień 20 kwietnia, ale rok i część datownika są niepewne.

Datownik na s. 13 można odczytać jako 15 maja 1697 r. Tekst zawiera zwrot do Jaśnie Wielmożnego Pana, lecz pozostałe zdania nie są wystarczająco pewne, by określić meritum. S. 15 zawiera francuski zapis adresowy, prawdopodobnie dotyczący tej przesyłki.

List otwiera francuski zwrot „Monseigneur”, po którym następuje tekst po polsku. Widoczne fragmenty nie tworzą na tyle pewnego odczytu, by ustalić sprawę. Datownik przy nagłówku pozostaje niepewny.

Po łacińskiej formule adresatywnej nadawca odnosi się do sprawy i jej dalszego załatwienia; czytelne są wzmianki o panu pisarzu oraz o gotowości/oczekiwaniu na wiadomość. Uszkodzenia i trudne pismo nie pozwalają odtworzyć, czego dokładnie dotyczyła sprawa. Brak datownika.

Nadawca pisze o sprawie rozpatrywanej podczas jego nieobecności. Wspomina referendarza, który otrzymał deklarację dotyczącą miasta Warszawy; dalsze szczegóły i skutki deklaracji pozostają częściowo nieczytelne.

Nadawca opisuje sprawę związaną z Żydami lwowskimi i czynnościami podjętymi przez adresatów; pojawia się też wzmianka o wyrządzonej krzywdzie lub szkodzie. Pismo jest trudne, dlatego dokładny przebieg zdarzeń i żądane rozstrzygnięcie pozostają niepewne. Datownik wskazuje Warszawę, 8 marca 1629 r.

Nadawca nawiązuje do wcześniejszej korespondencji i omawia sprawę kierowaną do dalszego rozpoznania; w tekście pojawiają się wzmianki o liście oraz o dalszych czynnościach. Pismo jest trudne i tylko częściowo czytelne, więc szczegółowego przedmiotu sprawy nie da się ustalić.

Zadzik informuje magistrat Lwowa o deklaracji królewskiej dotyczącej miasta Warszawy, otrzymanej przez referendarza podczas nieobecności nadawcy. Wskazuje, że kwestia ta może sprawić adresatom trudność; końcowy sens dalszego wywodu jest częściowo niepewny. List datowany w Warszawie 22 września 1634 r.

Zadzik odpowiada w sprawie powierzonej mu przez magistrat Lwowa. Wspomina pana pisarza oraz deklaruje gotowość dalszego działania i wyświadczenia adresatom przysługi. Szczegóły pozostają częściowo nieczytelne.

Nadawca odwołuje się do mandatu i omawia sprawę związaną z jego wykonaniem oraz działaniami lub rozstrzygnięciem w sprawie dóbr. Tekst jest częściowo czytelny; dokładnego przedmiotu i żądanej decyzji nie można pewnie ustalić.

S. 5 zawiera odrębny tekst listu rozpoczynający się formułą do Jaśnie Wielmożnego Pana. Pozostałe zdania są niepewne, dlatego nie można bezpiecznie wskazać meritum ani daty. Karty z s. 4 i 6 mają formę adresowych odwroci z pieczęcią.

Nadawca zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Miłościwego Dobrodzieja. Tekst jest w znacznej części trudny do odczytania; nie da się pewnie ustalić meritum. Datownik przy końcu listu podaje Toruń i 2 maja 1701 r.

S. 8 zawiera osobny list z własną formułą otwarcia i datą 19 lipca 1636 r., nie kopię tekstu z s. 4–5. Widoczne są wzmianki o osobach oraz kwotach, ale szczegółów nie można bezpiecznie odczytać. S. 9 jest prawdopodobnym odwrociem adresowym.

Nadawca pisze, że nie może znaleźć posłańca (w rękopisie „cursora”), który miał dotrzeć do Lwowa z listami. Wspomina o korespondencji i dalszym przekazaniu wiadomości; reszta tekstu jest częściowo nieczytelna. List datowano 19 lipca 1636 r.

Nadawca zwraca się do Pana Ziemnickiego. W tekście wspomina o osobie nazwanej Kamienieckim oraz o koniu, lecz relacji i sprawy nie da się odtworzyć z pewnością. Datownik podaje 18 czerwca 1636 r.

Nadawca opisuje krzywdę doznaną przez osobę, która zwróciła się do niego, i odwołuje się do sprawy sądowej oraz dalszego załatwienia sprawy. Treść w kilku miejscach jest niepewna. Datownik odczytano jako Łańcut, 12 sierpnia 1736 r.

Nadawca zwraca się do magistratu i odsyła do sprawy lub pisma przekazanego za pośrednictwem adresatów; prosi o jej rozpatrzenie. Szczegóły meritum i część adresu pozostają niepewne. Datownik wskazuje Warszawę, 22 marca 1736 r.

Nadawca poleca magistratowi lwowskiemu Godfryda, mieszkańca Żółkwi, opisując jego długotrwałe życie i trudną sytuację. Prosi, by w miarę możliwości przyznać mu przychylność lub pomoc. Datownik wskazuje Żółkiew, 24 kwietnia 1738 r.

Nadawca potwierdza otrzymanie listu adresatów, w którym opisano krzywdy wynikłe z niewłaściwej jurysdykcji. Pisze o powracających nadużyciach i działaniach podejmowanych wobec miasta; poszczególne szczegóły są niepewne. Datownik: Torczyn, 29 listopada 1737 r.

Nadawca pisze o sprawie przekazywanej przez podskarbiego koronnego i o przemocy lub nadużyciu rozpatrywanym w lwowskim sądzie cywilnym. Zachowany tekst jest zwięzły, a część terminów prawnych niepewna. Datownik: Warszawa, 23 grudnia 1736 r.

Nadawca przedstawia magistratowi osobę określaną jako doktor, astronom i geometra oraz prosi o jej przychylne przyjęcie lub wykorzystanie w sprawach miasta. Poszczególne słowa i nazwisko rekomendowanego są niepewne. Datownik listu podaje Warszawę i 12 stycznia 1736 r.

Nadawca zwraca się do prokonsula i konsulów, wyrażając trudność w opisaniu sprawy oraz dziękując za ich życzliwość. Prosi o dalsze przychylne działanie w sprawie miejskiej; dokładne meritum jest częściowo nieczytelne. List datowano w Żółkwi 13 kwietnia 1738 r.

Nadawca odpowiada na skargę wdowy z Zubrzy, która zarzuca magistratowi naruszenie praw i dotychczasowego zwyczaju. Wspomina o prawie do spokojnego korzystania z określonych uprawnień i prosi, by magistrat nie dopuścił do krzywdy. Datownik: Drezno, 6 sierpnia 1738 r.

Nadawca omawia suplikę dotyczącą szpitala ubogich przy kościele św. Stanisława oraz jego prowizji i opieki. Pisze o niedostatecznym zaopatrzeniu, administracji szpitala i potrzebie dalszego działania magistratu. Część zniszczonego tekstu pozostaje nieczytelna. Zakończenie datowano w Żółkwi 24 kwietnia 1738 r.

Nadawca odpowiada na list adresatów dotyczący sporu i omawia właściwość sądów oraz możliwość przedstawienia sprawy przed sądem grodzkim. Wspomina o prawie i postępowaniu w sprawie osób związanych z Palatowem; część nazw i szczegółów pozostaje niepewna. Datownik końcowy wskazuje Torczyn, 11 lutego 1737 r.

List wspomina o minionym tygodniu, biskupie oraz sprawach sejmikowych i publicznych. Nie wszystkie nazwiska i działania można odczytać pewnie. Zakończenie podaje 1 stycznia 1703.

List odpowiada na wcześniejszą korespondencję; jego meritum pozostaje słabo czytelne. Na końcu widnieje data 5 lutego 1701. S. 44 zawiera formułę adresową.

W piśmie pojawiają się wzmianki o biskupstwie, korespondencji i osobach urzędowych; reszta tekstu jest zbyt niepewna, by odtworzyć meritum. Datownik s. 3 podaje Lublin, 12 kwietnia 1696. S. 4 ma folio 2, lecz jej związek z listem wymaga dalszej weryfikacji.

Tekst dotyczy spraw urzędowych i generała malborskiego; można rozpoznać wzmianki o wojewodzie chełmińskim oraz komisarzach. Datownik na s. 32 może wskazywać 28 kwietnia i Heilsberg, ale rok nie jest pewny.

W liście można rozpoznać wzmianki o dokumencie i korespondencji kierowanej do adresata; szczegóły meritum pozostają niepewne. S. 35 zawiera zapis 1699, ale nie jest on datownikiem listu.

W zachowanym tekście widać wzmianki o sprawie ruskiej, wojskowych i urzędnikach; część zdań jest nieczytelna. Na s. 18 widoczny datownik z dniem 28 i miesiącem maj, ale rok pozostaje nieczytelny.

List otwiera się zwrotem „Monseigneur”, a dalszy tekst dotyczy nieustalonych spraw. Końcowe zapisy i datownik są nieczytelne lub niepewne.

Autor wspomina o przybyciu lub otrzymaniu wiadomości z Wołoszczyzny, publicznych oczekiwaniach i postulatach, a także o audiencji. Zwięzły tekst zawiera łacińskie wtręty; nie wszystkie szczegóły są czytelne. Datownik podaje 24 lutego 1703 r.

Autor pisze, że niczego mu nie brakuje, wspomina podróż i drogę do Malborka oraz zwraca się do adresata w sprawie dalszego postępowania. Datownik wyraźnie podaje 31 stycznia 1703 r.; miejscowość jest niepewna.

Autor wyjaśnia, że nie może dłużej pozostać, wspomina sprawy „in spiritualibus et temporalibus” oraz prosi o dalszą życzliwość adresata. Tekst biegnie przez strony 58–59. Niepewny zapis daty nie pozwala ustalić datowania.

List wspomina o kasztelanie oraz o sprawie prowadzonej przed sądem; widać też wzmianki o oskarżeniu i dowodach, ale odczyt szczegółów jest niepewny. Datownik wygląda na 3 grudnia 1701.

Autor omawia sprawę wymagającą dalszych działań prawnych; tekst zawiera łacińskie terminy dotyczące postępowania i wzmiankę o zeznaniu/świadectwie. Szczegóły sprawy są tylko częściowo czytelne. Zakończenie datowane jest w Malborku 20 lutego 1703 r.

Tekst wyraźnie porusza temat choroby i zdrowia, jednak konkretny przebieg sprawy pozostaje częściowo nieczytelny. Datownik wskazuje 13 stycznia 1703.

Można rozpoznać wzmianki o kardynale, instrukcji oraz sprawach publicznych, lecz zdania są zbyt niepewne, by ustalić konkretne rozstrzygnięcie. Datownik nie został pewnie odczytany.

Autor omawia sprawę generała i kwestie sądowe; widoczne są odniesienia do wyroku i prawa, ale część zdań jest nieczytelna. Datownik na s. 46 podaje 9 listopada 1701.

List wspomina o komisji oraz o sprawach sejmowych i urzędowych, ale szczegóły działań i osób są niepewne. Datownik końcowy wskazuje 19 kwietnia 1696; miejscowości nie odczytano pewnie.

List do wojewody ruskiego porusza sprawy publiczne i działania urzędowe; na s. 22 da się rozpoznać wzmianki o podatku i sejmie. Szczegółów nie można pewnie odtworzyć, a datownika nie odczytano.

W tekście można rozpoznać odniesienia do komisji, dokumentów i czynności urzędowych, lecz zachowane zdania są niepewne. Datownik końcowy na s. 11 wygląda na kwiecień 1696; dzień i rok wymagają potwierdzenia.

Autor wyjaśnia, że nie miał nowego tematu do pisania, lecz napływające wiadomości skłoniły go do odpowiedzi; wspomina korespondencję i sprawy adresata. Tekst na s. 70–72 jest miejscami nieczytelny. Datownik wygląda na 24 lipca 1700 r.; nazwę miejscowości odczytuję niepewnie jako Heilsberg.

List wspomina generała B(e)ulskiego/Bulskiego, urząd malborski oraz sprawy wojskowe i publiczne; dokładne nazwiska i część argumentacji są niepewne. Końcowy datownik podaje 23 kwietnia 1701; miejsce wygląda na Heilsberg, ale odczyt jest niepewny.

Autor pisze do wojewody ruskiego; częściowo czytelny tekst odnosi się do sprawy urzędowej i korespondencji. Datownik końcowy można odczytać jako 18 stycznia 1703 r.; miejscowość pozostaje niepewna.

W liście do wojewody ruskiego można odczytać odniesienia do generała malborskiego, urzędów i spraw wojskowych. Szczegółów nie da się pewnie odtworzyć; datownika nie odczytano.

Autor wyjaśnia, że nagła niedyspozycja zdrowia przeszkodziła mu w działaniu lub przybyciu, i wspomina o sprawach urzędowych oraz korespondencji. Końcowa data jest czytelna: 19 lutego 1701; miejsce odczytane niepewnie.

Autor wspomina o sejmikach i działaniach podejmowanych w sprawach publicznych; prosi lub zaleca adresatowi dalsze czynności. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik podaje 18 listopada 1702.

Nadawca zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Pana i wspomina o sprawie oraz gospodarzu, jednak trudny i uszkodzony tekst nie pozwala odtworzyć meritum ani konkretnej prośby. Data i miejsce nieczytelne.