Katalog źródeł

Długi list omawia trudności z pieniędzmi i pośrednikami, podróże przez Kraków, sprawy brata Forbesa oraz wysyłkę korespondencji obiema pocztami: jarosławską i warszawską.

Autor potwierdza otrzymanie pisma, przekazuje wiadomości dotyczące zdrowia i informuje o przesłaniu fl350[?] oraz kolejnej należności po świętach.

Autor przesyła listy z poczty zgodnie z żądaniem, zawiadamia o przekazaniu30[niepewna jednostka]dla Forbesa i życzy mu szczęśliwej drogi do Jarosławia.

Dyspozycje w sprawie pieniędzy, kartki lub pokwitowania, listu brata Forbesa i korespondencji z Krakowa.

Autor przesyła należące do Forbesa pisma i przekazuje wiadomości związane z Namur oraz Francuzami. Wyraża nadzieję na pomyślne nowiny.

Autor cieszy się ze słabnięcia gorączki Forbesa, odnosi się do jego zamiaru wyjazdu do Krakowa i zawiadamia, że nie ma do niego listów na poczcie.

Autor współczuje Forbesowi z powodu gorączki. Życzy królowi Wilhelmowi zwycięstwa nad Francuzami pod Namur. Osobno przekazuje doniesienie o pobiciu floty francuskiej na morzu i pojmaniu admirała.

Przesłanie skrzyni kosztującej fl30 dobrej monety, za którą Forbes pozostaje dłużnikiem autora; wzmianka o przewoźnym.

List wspomina kwoty1800 i1000, MikołajaMichalewicza, skrzynię na jarmark i przesłanie korespondencji.

Achenkif potwierdza otrzymanie pisma, wspomina Gdańsk i Jarosław, życzy Forbesowi szczęśliwej podróży do Krakowa i przesyła pozdrowienia od żony.

Autor potwierdza otrzymanie pisma pocztą, zapewnia o życzliwości i odpowiedzi; przesyła pozdrowienia od żony.

Autor przesyła listy pocztowe, wspomina brak spodziewanego pożytku z jarmarków jarosławskich i przekazanie przez panią Forbesową144florenów z niepewnym ułamkiem dla Forbesa.

Ksiądz od tygodnia choruje. Donosi o poprawie, lecz pozostaje we Lwowie do odzyskania sił i poprawy drogi. Żałuje, że nie posłuchał dobrodzieja; obiecuje wdzięczność i modlitwę.

Bałaban zapewnia, że bronił rajców przed wojewodą krakowskim wobec przeciwnej relacji pana Tarnawskiego. Zaleca przygotowanie się do komisji we Lwowie, która ma zbadać sprawę.

Bałaban zawiadamia, że wojewoda krakowski nie przyjedzie do Lwowa z powodu słabego zdrowia; zamierzał uczestniczyć w akcie żałobnym. Zaleca nie zwlekać z koniecznymi czynnościami.

Bałaban relacjonuje zabiegi na rzecz posłów Lwowa u hetmana mimo sprzeciwu wojewody krakowskiego. Wspomina uniwersały i prywatne listy; szczegóły rozstrzygnięć oraz odłożenia spraw pozostają niepewne.

Interwencja Bałabana nie przyniosła skutku. Wojewoda krakowski rozgniewał się, że w ważnej sprawie rajcy kontaktują się listownie zamiast osobiście.

Autor relacjonuje rozmowę z młodszym Lévrierem o zabezpieczeniu weksla i pięciu rixdalerach. Kupiec wymaga zabezpieczeń i nie chce odstąpić od porozumienia z powodu drobnej kwoty.

Autor omawia zmienny kurs wymiany i przekaz pieniędzy do Paryża na rachunek krawca. Donosi o powrocie króla, możliwym pokoju ze Szwecją i carem oraz polityce angielskiej i holenderskiej wobec Hiszpanii.

De Baluze dziękuje wojewodzinie za pamięć wyrażoną w liście jej męża. Przekazuje serdeczne pozdrowienia od chorej markizy de Béthune.

Autor nie daje jeszcze wiary pogłosce o ewakuacji Kamieńca. Donosi o śmierci króla Danii i francuskiego kanclerza, opisuje niepewność co do ich następców oraz przekazuje pozdrowienia markizy de Béthune.

De Baluze uspokaja adresata w sprawie pogłosek dotyczących propozycji we Francji. Uzgadnia zapłatę długów paryskich i gratuluje zdrowia wojewodziny oraz nowo narodzonej córki. Relacjonuje wypuszczenie wojsk holenderskich z twierdz hiszpańskich i dementuje pogłoski o zmianach gubernatorów.

Autor odpowiada na życzliwy list wojewody, dziękuje za wiadomość o zdrowiu wielkiego hetmana, wspomina o rozpoczęciu rokowań pokojowych w Delft i niepokoju przed polską elekcją.

Autor narzeka na brak wiadomości, przekazuje pogłoski o obsadzie stanowisk kardynalskich i informację o śmierci palatyna Rusi. Na końcu opisuje zabawy ostatnich dni karnawału.

Autor pisze o przykrości wywołanej listem adresata i nadziei na osobiste wyjaśnienie. Przekazuje list markizy de Béthune oraz dwa niepotwierdzone doniesienia: o przechwyceniu hiszpańskich galeonów i planach elektora bawarskiego wobec polskiej korony.

De Baluze tłumaczy przerwy w korespondencji podróżą do Gdańska. Przesyła zaległe listy do królowej, kanclerzyny i Arnauda do Warszawy przez pośrednika. Donosi o niepotwierdzonym wyznaczeniu Utrechtu na miejsce kongresu pokojowego.

Autor odnotowuje ogłoszony koniec konfederacji, ale obawia się dalszych skutków. Przekazuje pogłoski o hiszpańskim okręcie ze skarbem, ruchu elektora brandenburskiego ku Królewcowi i wyjeździe francuskich pełnomocników na rokowania.

De Baluze wspomina otrzymany list z Prus i skargi pana de Lamberti na adresata. Odrzuca oskarżenia, zaznaczając, że nie zna osób i domu adresata, a wyjaśnienia odłoży do czasu wyjaśnienia sprawy.

De Baluze prosi o potwierdzenie odbioru ważnego pakietu wysłanego przed wyjazdem z Warszawy. Mimo przygotowań wojennych życzy pokoju i dobrego króla Polsce; dopisek wspomina niepokój Gdańska oraz gromadzenie wojsk.

Autor odnotowuje opóźnienie poczty ze Lwowa i porównuje wieść z Wiednia o zwinięciu francuskiego obozu z milczeniem listów własnej armii. Przewiduje możliwą wielką wojnę, życząc pokoju Europie i Polsce.

De Baluze opisuje kłopoty finansowe markizy de Béthune i niepewne informacje o podróży jej synów. Donosi o możliwym uznaniu króla Hiszpanii przez Holandię, powrocie króla do Warszawy i oczekiwaniu na wynik rokowań z carem oraz Szwecją.

De Baluze pisze o żalu adresata po śmierci króla i potrzebie pocieszania królowej. Ocenia sprzeczne pogłoski o pokoju z Sabaudią, przekazuje doniesienia o odmowie cesarskiego wsparcia i rzekomej koncentracji60tysięcy Szwedów w Inflantach. Według listu mieszkańcy Prus Książęcych zabezpieczają dobytek w Gdańsku.

De Baluze wyjaśnia trzytygodniowe milczenie podróżą jubileuszową do Łowicza. Omawia pisma wzywające szlachtę do usunięcia posłów Francji i Brandenburgii. Relacjonuje trudności kwater zimowych we Włoszech, politykę Wenecji i doniesienia o ruchach wojsk.

Wiadomość opisuje eskadrę de Pointisa, wyposażenie oblężnicze i trzy tysiące żołnierzy. Rozróżnia zapowiadany cel amerykański i pogłoski o Irlandii oraz Szkocji; wymienia też przygotowania eskadry Château-Renault.

Niepodpisany autor przekazuje wiadomości de Baluze’a o papieskiej inwestyturze króla Hiszpanii, francuskich operacjach we Włoszech i neutralności państw niemieckich. Ocenia trudności Holendrów i relacjonuje, z zastrzeżeniem potrzeby potwierdzenia, układ portugalski.

Autor przekazuje wiadomości o francuskich, hiszpańskich i cesarskich operacjach we Włoszech, zranieniu Catinata, zaopatrzeniu armii i posiłkach. Relacjonuje działania w Katalonii oraz stanowisko Wenecji; część danych wyraźnie traktuje jako doniesienia.

De Baluze wyjaśnia tygodniową przerwę w korespondencji. Donosi o przybyciu paszportów od sprzymierzonych i planowanym wyjeździe francuskich pełnomocników na rozmowy pokojowe; wyraża niepokój z powodu choroby wielkiego hetmana.

De Baluze informuje o wyjeździe trzech królewiczów i królowej do Żółkwi. W wiadomościach zagranicznych rozróżnia doniesienia o działaniach Barta od niepotwierdzonych pogłosek o próbie zamachu na księcia Orańskiego i zawarciu pokoju z Sabaudią.

De Baluze przesyła nowiny francuskie, a z Warszawy donosi o rzekomym przechwyceniu listów wojewody witebskiego i starciu oddziałów hetmana wielkiego litewskiego z konfederatami. Przyznaje, że sprzeczne relacje nie pozwalają mu ocenić prawdy.

Autor cieszy się z przyjęcia pakietu i zapowiada wysyłkę korespondencji do markizy oraz jezuitów. Przekazuje doniesienia o ambasadorach w Wiedniu, przymierzu Portugalii z Hiszpanią i niechęci parlamentu angielskiego do nowych zaciągów.

De Baluze odpiera zarzut zaniedbania korespondencji i obiecuje doręczyć list królewiczowi Aleksandrowi. Zestawia odmienne wiadomości z Rzymu oraz Turynu i Genui o neutralności Italii i zwinięciu oblężenia Valenzy.

Dopisek informuje o zdobycznych statkach od floty Bilbao, dalszym ruchu okrętów koło wybrzeży hiszpańskich oraz rozkazie przygotowania jednostek w Dunkierce.

Autor radzi adresatowi w sprawach podróży, pieniędzy, powozu, służby i prezentów. Zaleca mu pozyskanie francuskiego dworu poprzez uszanowanie monarchy i unikanie krytyki kandydata w dawnej elekcji. Podkreśla pomoc markizy de Béthune.

Nowiny opisują zbrojenia Francji, oczekiwanie decyzji parlamentu angielskiego oraz wejście francuskich batalionów do twierdz Niderlandów hiszpańskich. Donoszą o przybyciu do Kadyksu bogatej floty z Meksyku.

Autor wyjaśnia milczenie podróżą do Łowicza i brakiem listów markizy de Béthune. Życzy wojewodzinie zdrowia w 1702 roku, zapowiada jej oczekiwany przyjazd i wspomina samotną marszałkową litewską.

Autor krytycznie odnosi się do sprzecznych doniesień o flocie i rokowaniach, wyjaśnia opóźnienia poczty oraz broni sposobu, w jaki przekazywał informacje dotyczące elektora bawarskiego i polskiej elekcji.

De Baluze uważa obecność wojewody i wojewodziny za pocieszenie dla królowej. Pisze o misji Mansfelda do Turynu, pogłoskach o pokoju powszechnym i rzekomo nieskutecznym bombardowaniu Saint-Martin-de-Ré.

De Baluze życzy powodzenia na sejmiku. Odrzuca niepotwierdzoną wiadomość o śmierci delfina i omawia szanse wojny, neutralność w Rzeszy, flotę francuską i hiszpańską oraz prawa sukcesyjne do włoskich posiadłości.

Autor przekazuje pakiet od markizy i życzenia świąteczne. Relacjonuje negocjacje w Hanowerze, spór o Güstrow, wymianę pism z Holendrami i parlamentem angielskim oraz pogłoski o wojnie, których nie uznaje za pewne.

Francuski informator atakuje cesarskie doniesienia o bitwie i opisuje nieudany szturm na Chiari, straty własne oraz zasłyszane duże straty przeciwnika. Przytacza protest księcia Mantui przeciw dekretowi cesarskiemu.