Katalog źródeł

Biskup i kanclerz koronny Andrzej Stanisław Załuski odnosi się do odrzucenia przez magistrat rekomendowanego kandydata oraz apeluje o polubowne i sprawiedliwe rozpatrzenie skarg pospólstwa lwowskiego w celu uniknięcia procesów sądowych.

Nadawca poleca magistratowi lwowskiemu Godfryda, mieszkańca Żółkwi, opisując jego długotrwałe życie i trudną sytuację. Prosi, by w miarę możliwości przyznać mu przychylność lub pomoc. Datownik wskazuje Żółkiew, 24 kwietnia 1738 r.

Nadawca potwierdza otrzymanie listu adresatów, w którym opisano krzywdy wynikłe z niewłaściwej jurysdykcji. Pisze o powracających nadużyciach i działaniach podejmowanych wobec miasta; poszczególne szczegóły są niepewne. Datownik: Torczyn, 29 listopada 1737 r.

Nadawca pisze o sprawie przekazywanej przez podskarbiego koronnego i o przemocy lub nadużyciu rozpatrywanym w lwowskim sądzie cywilnym. Zachowany tekst jest zwięzły, a część terminów prawnych niepewna. Datownik: Warszawa, 23 grudnia 1736 r.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Załuski poleca władzom Lwowa kandydaturę sekretarza królewskiego Franciszka Niewieskiego na zwolniony urząd rajcy miejskiego. Wskazuje na jego wysokie wykształcenie oraz wieloletnią służbę w ławie ławniczej, apelując o niewysuwanie przeszkód z racji braku pochodzenia z miasta.

Nadawca zwraca się do prokonsula i konsulów, wyrażając trudność w opisaniu sprawy oraz dziękując za ich życzliwość. Prosi o dalsze przychylne działanie w sprawie miejskiej; dokładne meritum jest częściowo nieczytelne. List datowano w Żółkwi 13 kwietnia 1738 r.

Nadawca odpowiada na skargę wdowy z Zubrzy, która zarzuca magistratowi naruszenie praw i dotychczasowego zwyczaju. Wspomina o prawie do spokojnego korzystania z określonych uprawnień i prosi, by magistrat nie dopuścił do krzywdy. Datownik: Drezno, 6 sierpnia 1738 r.

Biskup Andrzej Stanisław Załuski nakazuje adresatowi niezwłoczny zwrot bezprawnie przetrzymywanych dochodów, dokumentów oraz kotła łaźnego na rzecz nowego prowizora szpitala św. Stanisława. Przypomina o krzywdzie pozbawionych środków ubogich i wskazuje, że ewentualne roszczenia finansowe można zaspokoić z rozliczeń poprzednich zarządców.

Biskup i kanclerz Andrzej Stanisław Załuski informuje władze Lwowa o swoich interwencjach przeciwko bezprawnym jurysdykcjom tworzonym przez rządców pałaców szlacheckich oraz nakazie powstrzymania nienależnych pozwów w sądzie grodzkim. Odnosi się także do kwestii dekretu Trybunału Radomskiego o kondescensji, radząc zasięgnięcie opinii prawników i zjednanie sobie komisarzy.

List wspomina o minionym tygodniu, biskupie oraz sprawach sejmikowych i publicznych. Nie wszystkie nazwiska i działania można odczytać pewnie. Zakończenie podaje 1 stycznia 1703.

List odpowiada na wcześniejszą korespondencję; jego meritum pozostaje słabo czytelne. Na końcu widnieje data 5 lutego 1701. S. 44 zawiera formułę adresową.

W piśmie pojawiają się wzmianki o biskupstwie, korespondencji i osobach urzędowych; reszta tekstu jest zbyt niepewna, by odtworzyć meritum. Datownik s. 3 podaje Lublin, 12 kwietnia 1696. S. 4 ma folio 2, lecz jej związek z listem wymaga dalszej weryfikacji.

Tekst dotyczy spraw urzędowych i generała malborskiego; można rozpoznać wzmianki o wojewodzie chełmińskim oraz komisarzach. Datownik na s. 32 może wskazywać 28 kwietnia i Heilsberg, ale rok nie jest pewny.

W liście można rozpoznać wzmianki o dokumencie i korespondencji kierowanej do adresata; szczegóły meritum pozostają niepewne. S. 35 zawiera zapis 1699, ale nie jest on datownikiem listu.

W zachowanym tekście widać wzmianki o sprawie ruskiej, wojskowych i urzędnikach; część zdań jest nieczytelna. Na s. 18 widoczny datownik z dniem 28 i miesiącem maj, ale rok pozostaje nieczytelny.

List otwiera się zwrotem „Monseigneur”, a dalszy tekst dotyczy nieustalonych spraw. Końcowe zapisy i datownik są nieczytelne lub niepewne.

Autor wspomina o przybyciu lub otrzymaniu wiadomości z Wołoszczyzny, publicznych oczekiwaniach i postulatach, a także o audiencji. Zwięzły tekst zawiera łacińskie wtręty; nie wszystkie szczegóły są czytelne. Datownik podaje 24 lutego 1703 r.

Autor pisze, że niczego mu nie brakuje, wspomina podróż i drogę do Malborka oraz zwraca się do adresata w sprawie dalszego postępowania. Datownik wyraźnie podaje 31 stycznia 1703 r.; miejscowość jest niepewna.

Autor wyjaśnia, że nie może dłużej pozostać, wspomina sprawy „in spiritualibus et temporalibus” oraz prosi o dalszą życzliwość adresata. Tekst biegnie przez strony 58–59. Niepewny zapis daty nie pozwala ustalić datowania.

List wspomina o kasztelanie oraz o sprawie prowadzonej przed sądem; widać też wzmianki o oskarżeniu i dowodach, ale odczyt szczegółów jest niepewny. Datownik wygląda na 3 grudnia 1701.

Autor omawia sprawę wymagającą dalszych działań prawnych; tekst zawiera łacińskie terminy dotyczące postępowania i wzmiankę o zeznaniu/świadectwie. Szczegóły sprawy są tylko częściowo czytelne. Zakończenie datowane jest w Malborku 20 lutego 1703 r.

Tekst wyraźnie porusza temat choroby i zdrowia, jednak konkretny przebieg sprawy pozostaje częściowo nieczytelny. Datownik wskazuje 13 stycznia 1703.

Można rozpoznać wzmianki o kardynale, instrukcji oraz sprawach publicznych, lecz zdania są zbyt niepewne, by ustalić konkretne rozstrzygnięcie. Datownik nie został pewnie odczytany.

Autor omawia sprawę generała i kwestie sądowe; widoczne są odniesienia do wyroku i prawa, ale część zdań jest nieczytelna. Datownik na s. 46 podaje 9 listopada 1701.

List wspomina o komisji oraz o sprawach sejmowych i urzędowych, ale szczegóły działań i osób są niepewne. Datownik końcowy wskazuje 19 kwietnia 1696; miejscowości nie odczytano pewnie.

List do wojewody ruskiego porusza sprawy publiczne i działania urzędowe; na s. 22 da się rozpoznać wzmianki o podatku i sejmie. Szczegółów nie można pewnie odtworzyć, a datownika nie odczytano.

W tekście można rozpoznać odniesienia do komisji, dokumentów i czynności urzędowych, lecz zachowane zdania są niepewne. Datownik końcowy na s. 11 wygląda na kwiecień 1696; dzień i rok wymagają potwierdzenia.

Autor wyjaśnia, że nie miał nowego tematu do pisania, lecz napływające wiadomości skłoniły go do odpowiedzi; wspomina korespondencję i sprawy adresata. Tekst na s. 70–72 jest miejscami nieczytelny. Datownik wygląda na 24 lipca 1700 r.; nazwę miejscowości odczytuję niepewnie jako Heilsberg.

List wspomina generała B(e)ulskiego/Bulskiego, urząd malborski oraz sprawy wojskowe i publiczne; dokładne nazwiska i część argumentacji są niepewne. Końcowy datownik podaje 23 kwietnia 1701; miejsce wygląda na Heilsberg, ale odczyt jest niepewny.

Autor pisze do wojewody ruskiego; częściowo czytelny tekst odnosi się do sprawy urzędowej i korespondencji. Datownik końcowy można odczytać jako 18 stycznia 1703 r.; miejscowość pozostaje niepewna.

W liście do wojewody ruskiego można odczytać odniesienia do generała malborskiego, urzędów i spraw wojskowych. Szczegółów nie da się pewnie odtworzyć; datownika nie odczytano.

Autor wyjaśnia, że nagła niedyspozycja zdrowia przeszkodziła mu w działaniu lub przybyciu, i wspomina o sprawach urzędowych oraz korespondencji. Końcowa data jest czytelna: 19 lutego 1701; miejsce odczytane niepewnie.

Autor wspomina o sejmikach i działaniach podejmowanych w sprawach publicznych; prosi lub zaleca adresatowi dalsze czynności. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik podaje 18 listopada 1702.

Biskup warmiński i kanclerz Andrzej Chryzostom Załuski prosi magistrat lwowski o jak najszybsze rozstrzygnięcie sprawy spadkowej swojego domownika Andrzeja Łabudzińskiego. Tłumaczy swoją prośbę słusznością sprawy oraz potrzebą rychłego powrotu sługi do dworskich obowiązków.

Sufragan Marcin Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o natychmiastowym wydaniu polecenia zarządcy lwowskiemu w sprawie udostępnienia kamienicy na komisję. Zastrzega jednak, że budynek musi być wolny, ponieważ królowa wcześniej zezwoliła na korzystanie z niego biskupowi płockiemu.

Nadawca omawia kontrakt i rachunki oraz prosi adresata o działanie w sprawie opisanej w liście. Pojawiają się wzmianki o procentach/odsetkach i należnościach; szczegółów rozliczenia nie można pewnie odtworzyć. Datownik podaje 2 lutego 1703 r.; miejscowość jest niepewna.

Nadawca omawia sprawę adresata, w której pojawiają się kontrakt, należności lub zobowiązania oraz rozliczenie. Zachowany tekst jest trudny; konkretnej kwoty, stron kontraktu ani żądanej decyzji nie można ustalić. Datownik nieczytelny.

Nadawca omawia rachunki i rozliczenia, wspominając należności oraz sprawy między adresatem a osobami trzecimi. Brak pewnego datownika, a szczegóły kwot i rozrachunku są nieczytelne.

Krótka karta wymienia Popowiczów, kamienicę żydowską we Lwowie oraz trzy bieżące sprawy; ich pełnego przebiegu nie da się odtworzyć. Datownik brzmi „w Przemyślu d. 14 XI 1695”, a podpis wskazuje sufragana przemyskiego.

Nadawca zwraca się do wysokiego urzędnika i omawia sprawę, w której pojawia się wzmianka o kontrakcie. Trudny tekst nie pozwala ustalić pełnego przedmiotu sprawy ani konkretnego żądania. Datownik wskazuje Toruń, 16 lutego 1702 r.

Nadawca przedstawia adresatowi sprawę i odnosi się do jego próśb lub wcześniejszych działań. Długi, trudny tekst zawiera wzmianki o powinnościach i dalszym postępowaniu, lecz szczegółowego przebiegu nie da się pewnie odtworzyć.

Nadawca nawiązuje do korespondencji z adresatem i wspomina o podróży lub trasie z Torunia do Malborka oraz o odległości i warunkach drogi. Prosi o wzajemną odpowiedź/relację; szczegóły pozostają trudne do odczytania. List datowano 2 lutego 1703 r. w miejscu zapisanym jako „Helberga”.

Nadawca opisuje sprawę i prosi o dalszą uwagę lub pomoc adresata. Wspomina o korzyści/dobru i dalszym załatwieniu, jednak treść jest fragmentaryczna, więc nie można ustalić konkretnego przedmiotu prośby.

Franciszek Jan Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o śmierci podskarbiego wielkiego koronnego i wynikłym z tego rozdaniu urzędów senatorskich. Donosi także o ruchach dworu królewskiego, pismach prymasa oraz obawach związanych z rozdwojeniem politycznym Rzeczypospolitej.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o królewskich dążeniach do odrodzenia miast i naprawy praw w Rzeczypospolitej. Wzywa magistrat do sporządzenia i przesłania szczegółowego wykazu bezprawi, ucisku oraz szkód majątkowych, jakich doznaje miasto, obiecując podjęcie starań w celu ich usunięcia.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski poleca władzom Lwowa szybkie i sprawiedliwe rozpatrzenie sporu pana Filimonowicza ze spadkobiercami Filipowicza o zaległe długi. Interwencja ma zapobiec szkodom finansowym, na jakie powód byłby narażony w wypadku przeciągania się procesu.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski wstawia się u władz Lwowa za radcą Bartschem, domagając się zwrotu wydatków i zapłaty za jego misję rzymską oraz odzyskanie miejskich funduszy. Podkreśla, że należyte wynagrodzenie zapewni miastu jego dalsze oddanie i zachęci innych do rzetelnej służbie publicznej.

Kanclerz Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o decyzji królewskiej w sprawie przesunięcia terminu rozprawy asesorskiej z panem Chmielewskim oraz o procedurach przed Komisją Skarbową i Wojskową. Zapewnia jednocześnie o królewskim i własnym poparciu dla skarg i potrzeb miasta.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski nakazuje magistratowi lwowskiemu niezwłoczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie spraw pani Bieńczewskiej dotyczących kamienicy i folwarku. Upomina przy tym rajców, że nie widzi żadnego uzasadnienia dla dotychczasowej przewlekłości postępowania sądowego.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje magistrat lwowski o suplice żony Hilarego Signio, która oskarża zdziecinniałego na starość męża o rozrzutność i rujnowanie rodziny. Nakazuje przeprowadzić dochodzenie i ustanowić kuratorów spośród osiadłych mieszczan w celu zabezpieczenia resztek majątku.